lichtjes

 Ik heb kerstlichtjes buiten aan ons huis gehangen. En ze werken nog ook. :-)

Ik heb er nog werk mee gehad. Opmeten hoe lang de slinger moest zijn. Iets gepast kiezen in de winkel en eeuwig twijfelen tussen wit en blauw. Nagels in de dakrand slaan om de slingers aan op te hangen.
Met veel plezier trouwens! Dit is ons huis (nu ja, 5% is van ons, 95% is van de bank) en ik zal verdorie nagels slaan waar ik maar wil.

De lichtjes werken op een batterij die wordt opgeladen via zonnecellen. Heel handig dus en ze gaan als het donker is automatisch aan. Hoe fancy!

Het plan is om elk jaar iets leuks bij te kopen. Ik kan de slinger nog uitbreiden naar de hele voorkant van het huis. Of lichtjes in de struiken hangen. Lichtgevende rendieren op het gras. Een opblaasbare, zingende kerstman op het dak. De mogelijkheden zijn eindeloos!!

(witte lichtjes aan de haag zijn van vorig jaar, blauwe lichtjes zijn dus nieuw!)

bipbip

 Bipbip.

Wat was dat? Ik hoorde precies iets. Hoorde jij dat ook?

Bipbip.

Er was een geluid te horen in huis. Een onbekend geluid.

Bipbip.

Niet zo vaak. Om de twintig minuten. Dertig misschien. Een korte, dubbele bip.

Bipbip.

Gosh, daar is het weer. De diepvriezer? De ijskast? De oven? Een rookmelder?

Bipbip.

"Ik hoorde dat ook een keer 's morgens en het kwam van de buren," zei Wouter.

Bipbip.

Nee, volgens mij komt het van binnen. En al zeker niet van de linkerburen, het zit aan de rechterkant van het huis.

Bipbip.

Dat heb je met zo'n nieuw huis. Joost mag weten wat het is. Straks ontploft de boiler.

Bipbip.

Ik ben in Jonathan zijn kamer en plots klinkt het heel dichtbij. De badkamer? OMG, toch niet het klokje dat bij de WC staat? Het klokje dat de vorige eigenaars vergeten zijn? (en wij te triviaal vonden om te melden?) Ik druk op een paar willekeurige knopjes en het ding zegt bipbip. Hiphip, gevonden!
Iemand (we noemen geen namen maar denken allemaal aan Joachim) zal met het klokje gespeeld hebben en nu klinkt er een geluidje elke dertig minuten.

Bipbip.

Tijd om van de WC te komen!

Greenwith

 Maandag was een bijzondere dag want we hadden voor het allereerst Belgische bezoekers in ons huisje!
Ik ging ons gezelschap oppikken aan hun hotel in Mawson Lakes, reed eerst naar ons oude huis voor wat sight seeing en daarna deden we een toer door Greenwith.
Niet dat daar zoveel te zien is, maar de eerste keer is alles interessant, toch?

In de ochtend hadden we nog hard gewerkt om ons huis 'bezoekersproof' te maken, dus zonder al te veel zwarte vingers op alle muren, tandpasta over heel de badkamer of eten los verspreid doorheen de keuken.
Gelukkig werd ons huis beschouwd als 'een goede koop' en goedgekeurd.

We reden langs de scholen van de kinderen, kochten en aten verjaardagstaart en daarna werd het zwembad uitgetest! Zelf hebben we er nog steeds niet in gezwommen (niet in het diep geweest) maar ons bezoek liet zich niet afschrikken door ijskoud water. Het zijn dan ook echte Belgen, hun definitie van ijskoud is anders dan de onze. ;-D

's Avonds nog goed uit eten geweest als afsluiter van een gezellige dag en vakantie.

knutselen in ons huisje

 Wouter werkt bij een beveiligsfirma, hij installeert rookmelders en alarmen en dat soort dingen. Nu was het dus redelijk ironisch dat in ons eigen huis de rookmelders en het alarmsysteem compleet verouderd en niet meer operationeel waren!

Hij kreeg een alarmsysteem van zijn werkgever ("Als dank voor de gepresteerde overuren." euh...) en deze namiddag heeft hij het ding geinstalleerd. Natuurlijk met de nodige stof- en afbraakwerken.

Het ding is nog niet 100% in orde want er hoort nog een app bij en de sirene moet nog op het dak.

En foto's...
Waar je nu die mooie foto van een boom ziet, kun je een diashow laten spelen met eigen foto's. Fancy fancy.

Nu kunnen we in ieder geval binnenkort (! heel binnenkort) met een gerust hart op vakantie vertrekken!

spannende dingen in ons leven - de tapijtenreiniger

 Vrijdag hebben we een tapijtenreiniger gekocht.

De Aussies zijn dol op vast tapijt - god mag weten waarom. Het is vuil, het is stoffig, het is onhandig en er zijn alleen maar nadelen aan. Ons vorig huis had het gelukkig niet, maar ons eigen huis nu heeft het wel. 'Geen vast tapijt' stond op de verlanglijst toen we op huizenjacht gingen, maar de huizenjacht bleek zo complex dat de verlanglijst alleen maar korter werd en het vast tapijt tuimelde eraf.
We hebben dus vast tapijt, urgh. In elke slaapkamer, in de 2e living, in de 'entertainment room' (speelkamer) EN de 'dining room'. 
Wie legt er nu vast tapijt in de dining room????
Iemand die daar nooit zal eten waarschijnlijk. Zoals wij dus, wij eten niet in de dining room.

In ons 10-jaren-plan gaat het vast tapijt op de schop, maar nu is het te veel gedoe en hebben we geen zin om nieuwe vloer te leggen.
Een tapijtenreiniger kopen is het alternatief.

We hebben geen verstand van die dingen en dus hebben we gekozen op basis van google. Verkopers in de winkel zullen altijd het duurste toestel aanraden, dus dat heeft geen zin. Op basis van online informatie hebben we nu ook het duurste toestel, dus dat is logisch.

We hebben het ding nog niet gebruikt, want als we tapijten gaan kuisen, doen we het ineens fatsoenlijk met meubels verkassen etc. En daar hadden we nog geen zin in.

Er is nog wel speciaal nieuws verbonden aan deze tapijtenreiniger - nu is het laatste lege kamertje ook in gebruik!
Er is een klein kamertje naast onze ensuite, een soort inloopkast, en die was helemaal leeg. Nu niet meer! De tapijtenreiniger staat erin. Mooi te blinken.

Voorlopig ongebruikt, maar... wordt vervolgd!!

je moet niet kloppen

 Twee mijlpalen vandaag!

Joachim is 'afgestudeerd' met het zwemmen.
Er zijn verschillende klassen bij de zwemschool, van 'hoofd in het water steken' tot 400 meter zwemmen (crawl). We hadden de mannen gezegd dat ze mochten stoppen als ze de klas van 100 meter hadden afgewerkt. Zo'n beetje met het idee als je 100 meter kunt zwemmen, dat het wel in de benen zit.
Benjamin was een paar maanden geleden klaar met de 100-meter-klas. Jonathan was verder gegaan, maar had uiteindelijk een paar weken terug het hele programma inclusief de 400-meter-klas voltooid. En vandaag kreeg Joachim zijn diploma van de 100 meter!
Hij wil stoppen, wat van ons mag, en dus zijn de zwemlessen van de kinderen nu helemaal afgelopen. Een beetje raar toch!

Ander groot nieuws: we hebben een deurbel!

Zeker niet alle huizen hebben hier een deurbel. Ons huis had er ook geen. Misschien is een deurbel een Europees ding, ik weet het niet. Wij wilden er alleszins een. Veel mensen laten hun deur gewoon open staan (de meeste huizen hebben twee deuren: een vliegennetdeur en een houten/gesloten deur - het is de gesloten deur die ze open laten) maar ik vind dat nu toch maar niks in de winter.

Wouter wilde een deurbel met een camera - dus zo geschiede.
Vandaag heeft hij het ding opgehangen en als er nu iemand belt, kunnen we met een app zien wie het is en zelfs een gesprekje voeren. De app staat ook bij Jonathan en Benjamin op hun telefoon en natuurlijk vinden ze dat hilarisch en heel de namiddag was het van belletje trek en dansen voor de camera en onnozel doen.

In ieder geval, er is GEEN ENKEL excuus meer om niet langs te komen. Je kunt aanbellen!
En mochten we niet thuis zijn, kunnen we babbelen via de deurbel. ;-D

warm/koud

 Gisteren was een heel bijzondere dag hier in ons huisje! We hebben werken laten uitvoeren en een echte upgrade gedaan.

Er zat hier een heel oud systeem van airconditioning in het huis (technisch gezien geen echte airconditioning maar een 'evaporiser') en als verwarming hadden we een gaskachel halverwege het huis. De airco hadden we nog niet moeten uittesten, maar met die verwarming halverwege hebben we natuurlijk maar een half warm huis. En niet dat het hier zo koud is, maar toch.
Daarom besloten we te investeren in een nieuwere airco, een 'reverse system' dat zowel kan verwarmen als afkoelen.
Ik contacteerde tijdens de vakantie een aantal firma's, verzamelde quotes, had iemand over de vloer om te komen kijken - met mijn ontechnisch brein was ik trots op mezelf.

Helaas was het geen kwestie van een ander toestel op het dak te zetten, heel het systeem moest vervangen worden. Alle roostertjes in de plafonds moesten eruit en verplaatst worden, alle buizen vervangen, etc etc. Een heel karwei zou het worden.

En gisteren was dan de 'grote dag'!
Ze zouden om 7u beginnen maar om 6u45 stond de grote baas al op de oprit en ik had onze auto nog niet uit de garage gereden. Oeps.
Het was natuurlijk chaos en rommel en op een gegeven moment liepen hier vijf werkmannen rond bezig met honderdeneen dingen tegelijk. Toen het eerste (nieuwe) gat in het plafond werd gemaakt, moest ik toch even slikken! Dat was nu wel ONS plafond he.

Ze kregen het wel helemaal rond en om 15u waren ze klaar en bezig met op te ruimen.

Het enige wat er nu eigenlijk moet gebeuren is de plafonds wat schilderen waar de oude gaten zijn geweest. Dat zijn licht beige vlekken op een wit plafond dus zo hard valt het niet op, maar we gaan dat bij gelegenheid nog bijwerken.

Nu hebben we een moderne airconditioner die we nu natuurlijk gebruiken als verwarming. Netjes ingedeeld met zones, een hoop programmamogelijkheden - heel fancy hoor. Ook heel fancy dat het ding op de wifi zit dus je moet zelfs niet rechtstaan uit je luie zetel als je de temperatuurlijk wil aanpassen. Gewoon via de app. Heerlijk lui! :-)

naar de cinema

 Een typisch ding dat we de meeste vakanties doen, is een bezoekje aan de cinema. De grootste uitdaging is altijd een film te vinden die de jongens alle drie willen zien... Deze keer zijn we overeengekomen naar Garfield The Movie te gaan.
Ik vond 'm zelf doodsaai. Ik was wel voorbereid op wat dwaze humor, maar ik had gehoopt dat er tussendoor toch wat meer 'verhaal' te beleven zou zijn. Helaas. :-)

In de namiddag is er iemand komen kijken naar onze 'airconditioning'. Eigenlijk hebben we geen echte airco maar een 'evaporiser' (en ik ben te lui de Nederlandse naam te zoeken) en we willen het systeem laten vervangen door een echte airco die ook kan verwarmen. Dat wordt nog een beetje een avontuur/investering.

Wouter heeft nu een lang weekend vrij en dat betekent dat we morgen op vakantie vertrekken! :-D

een bijzondere dag

 We zijn nog druk bezig geweest de voorbije dagen!
Zondag is een vriendje van Joachim komen spelen en maandag een kameraad van Benjamin. Het blijft interessant om te zien hoe zo een extra kind de hele dynamiek tussen onze kinderen verandert (lees: verbetert).

Vandaag, dinsdag, was dan een bijzondere dag.
's Morgens voor het eerst naar de lokale kapper en later in de voormiddag voor het eerst naar de lokale bibliotheek van Tea Tree Gully.
De bib is een PAK groter dan die van Mawson Lakes - amai! Daar staan nogal wat boeken.
Wat we nu wel irriteerde was dat ze de fictie per genre hadden gezet en niet alfabetisch per auteur. Wel per auteur binnenin het genre, maar toch. Ik zal er wel aan kunnen wennen, maar ik ben nu op het eerste zicht geen fan van het systeem.

In de namiddag nog iets heel belangrijks gedaan: een auto vol karton naar het containerpark gereden!
En dat is belangrijk omdat de laatste dozen zijn uitgepakt.

Toegegeven, er zitten nog spullen in dozen, maar dat zijn spullen die per definitie niet uitgepakt zullen worden. Ze horen thuis in een doos.
De laatste onuitgepakte rommel was van mij - moet ik toegeven. Maar ik kon mijn laatste dozen niet uitpakken omdat er geen ruimte was. Toen er dan ruimte was gecreeerd (vier gigantische IKEA boekenkasten gekocht) was het uitpakmomentum verloren.
Nu in de vakantie stond het op mijn to do lijst en ik had de voorbije dagen flink opgeruimd en uitgepakt. En vandaag was het grote moment daar: een stapel platte verhuisdozen konden richting containerpark!

Daar zaten heel wat dozen bij met geschiedenis. Een heel aantal was nog meegekomen met de eerste container uit Belgenland! Die dozen hadden we toen speciaal nog bijgehouden. We hadden ook een hoop dozen bewaard van pakjes die we aangekregen hebben. Met de douanepapieren er nog op gekleefd, hebben die ook dienst gedaan als verhuisdoos. Dozen van onze eerste grote aankopen waren ook van de partij, zoals die van de microgolfoven en stofzuiger. Wat een herinneringen.

Vandaag namen we afscheid van al deze dozen.
Zo goed mogelijk geplet, met de nodige moeite in de koffer geduwd (of op een van de passagierszetels want het was echt VEEL karton) en dan maar richting containerpark.
Een hoofdstuk afgesloten weeral.

Omdat het zo'n mooi weer was, gingen we nog even naar een nabijgelegen parkje. Geocaches zoeken (en vinden), rondhangen in de speeltuin en nog afsluiten met een ijsje.
Een bijzondere dag!

verkocht!

 Het huis in Arendonk is verkocht.
Eindelijk.

Eindelijk, eindelijk, eindelijk - er is geen ander woord voor! 
Het heeft bijna twee jaar te koop gestaan en we hebben de nodige drama's gehad met kopzorgen en geldzorgen en nog meer kopzorgen en nog meer geldverlies, maar nu is het - eindelijk! - achter de rug.

We wonen er al lang niet meer, maar toch is het raar. Het was wel degelijk 'ons' huis. We hadden de badkamer helemaal vernieuwd en de zolder laten verbouwen. We hadden ons best gedaan mooie en leuke kinderkamers te maken voor ons jongens. Er waren plannen voor de tuin en de keuken, maar toen vertrokken we dus voor 'een jaar' naar Down Under. De tuin of keuken hebben we nooit aangepakt.

Ik ken de kopers totaal niet. Ik weet wel dat ze kinderen hebben en ik hoop stiekem dat die mannen de kamers mooi vinden.

Een hele periode echt afgesloten nu.

Dag huis...

laat het gras maar niet groeien

 Een mijlpaal vandaag voor ons huisje.
We hebben het gras gemaaid!

Ja, ja, dat is een mijlpaal. Ik heb nog nooit het gras van een eigen huis gemaaid. We hadden geen gras in Turnhout, niet in Arendonk en nooit in Oz. 
Tot nu!

We hebben gras aan de straat, gras aan de voordeur, gras aan de zijkant en gras helemaal achteraan. Het zijn geen grote stukken, maar gras is gras! En het is nog groen ook. :-)
We woonden hier net een dag en ik kocht al een grasmaaier. Veel te vroeg, er viel niks te maaien, maar ik kon niet weerstaan aan de roep van de grasmachines. 

Nu intussen is het stukje gras aan de zijkant toch lang en vandaag hebben we het gemaaid!

Joachim en ik hebben de grasmachine in elkaar gestoken en dan hebben we allemaal om beurten een strookje gedaan. Heerlijke manier om de namiddag door te brengen.

mijlpaal@home

 Een mijlpaal voor ons huisje - we hebben voor het eerst iets veranderd!
En weet je wat? Wij moesten aan niemand toestemming vragen!! Het is ONS huis en we MOGEN dingen veranderen. Wat een verademing!

Een maand geleden kregen we de sleutels en gingen we natuurlijk meteen kijken. Ik stond in de keuken en draaide een toertje rond. Plaats voor de ijskast daar. Plaats voor de microgolf daar. Ingebouwde oven daar. ... *kijk nog eens rond*... tiens... Waar past ons afwasmachien?
Nergens dus!!
Geen plaats voor een afwasmachine in de keuken! Hoe kon dat nu??

We kenden een 'handyman' en die kon wel een keukenkast afbreken naast de wasbak en plaats maken. 
Tot dan was het dus alles met de hand afwassen. We stelden een beurtrol op voor de kinderen om te helpen die daar - op z'n zachtst gezegd -  niet enthousiast over waren.

Maar vandaag was dan de grote dag...!
De handyman kwam in de ochtend en tegen de avond was er een perfect plaatsje voor onze afwasmachine.
We moesten nog zoeken naar het bestekmandje (hoe kun je nu een bestekmandje kwijt spelen?? nou, wij kunnen dat - en uiteindelijk bleek het op een heel logische plaats te staan), maar vanavond moest er NIET afgewassen worden. Alles kon in de machine...!

Onze eerste 'investering' - drie hoeraatjes!

settelen

 We vinden hier stilaan onze draai!
Het was wel spannend, die nieuwe scholen, maar het gaat prima. De jongens beweren alle drie dat ze al vrienden gemaakt hebben en ze zijn ook alle drie tevreden van hun leerkrachten.
Er zijn nog praktische dingen die opgelost moeten worden, zoals Benjamin die nog geen laptop heeft of toegang tot bepaalde apps die nog niet in orde zijn, maar we geraken er stilaan.

De eerste keer dat Wouter Joachim van de naschoolse opvang ging halen, was wel een drama.
Hij vroeg aan de poort naar 'Joachim Wolput' maar die stond helemaal niet in het systeem!? Hij zou er thans moeten zijn want de school was natuurlijk dicht.
Geen Wolput te vinden...
De begeleidster zocht dan op voornaam en daar was hij gelukkig. Hij stond in het systeem als Joachim Joaquim - dus zijn roepnaam als achternaam.
En wie was Wouter dan wel? De vader? Nou, waarom was zijn achternaam dan niet Joaquim?? Dat moest hij uitleggen!!
En wat was zijn code? Wouter herinnerde zich gelukkig na even denken dat zijn telefoonnumer de code zou zijn. Alleen bleek MIJN telefoonnummer in het systeem te staan als code... !
Dat was dus allemaal heel, heel dodgy en Wouter moest zijn beste uitleg geven om Joachim mee naar huis te krijgen. :-)
De rest van de week ging gelukkig beter. ;-)

Het huis is nog altijd een geweldig huis en de tuin is nog altijd de beste tuin ter wereld.
Ik heb nog steeds niet de tijd genomen om uit te vissen welke planten we eigenlijk hebben. Voorlopig is prioriteit nummer een om alles in leven te houden want het regent hier maar niet. Kurkdroog is het.
Met het gras ben ik de strijd aan het verliezen want het heeft al dorre plekken - maar we geven niet op! Ik heb ronde sproeiers gevonden voor het gras en water zal het krijgen!!
Het zwembadwater is ook nog altijd helder en niet paars/groen. Een hele prestatie. ;-)

Na veel vijven en zessen hebben we ook de verwarming aan de praat gekregen!
Niet dat het hier echt koud is - rond de 21 graden zitten we - maar 's avonds is het soms kil. Het duurde lang voordat onze gaskachel een teken van leven wilde geven, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Waarschijnlijk was het ding te stoffig.

Nog niet alle dozen zijn uitgepakt, want nog niet alle kasten die we nodig hebben zijn gekocht.
We zijn wel zo slim om alle dozen bij elkaar te zetten in een kamer dus ze staan niet in het zicht en niet in de weg. :-)

En ons oude huisje staat te huur!
Heel kort nadat we de sleutels hadden afgeven, verscheen het online. Met oude foto's - ik herkende de tuintjes bijna niet meer! De foto's zijn echt tien jaar oud of zo.
Soit, wij betaalden 600 dollar per week en ze vragen nu schaamteloos 750 dollar per week. Als je huurders hebt, mag de prijs elk jaar maar een beetje stijgen. Met nieuwe huurders kunnen ze er vol voor gaan... ! Maar gisteren zag ik dat ze de prijs al verlaagd hebben, 720 per week.
Ik ben benieuwd hoe snel het weg zal zijn. 

Ons nieuw leventje hier is aan het bollen...!

we maken progressie

 Deze voormiddag zijn we naar de cinema geweest - Kung Fu Panda 4 gaan kijken.
De kinderen zijn al weken aan het vragen om deze film te zien en gelukkig waren ze er tevreden van.

In de namiddag kon ik nog drie dozen uitpakken en daarna is Alex geweest, de 'zwembadman'.
We hebben hier een prachtig zwembad met alles erop en eraan (filter, verwarming, spa met bubbels...) wat allemaal leuk en aardig is, maar als je dat ding niet kunt bedienen en onderhouden, wordt de blauwe droom snel een groene nachtmerrie.
Alex heeft me dan uitgelegd hoe alles in mekaar steekt. Hij begon met 'je zult waarschijnlijk 90% vergeten van wat ik zeg', maar dan kent hij mij nog niet. En zodra hij zijn rug draaide, sprak ik alles in op m'n telefoon - ha.
Hij kan ook onderhoud komen doen bijvoorbeeld een keer per maand en eigenlijk best voor een lage prijs. (nog lager als we in cash betalen, hahaha, kennen ze hier ook hoor)

Morgennamiddag zal ik me nog eens bezig houden die kleine spa zo proper mogelijk te krijgen en dan zal het toch moeten lukken om IN het water te gaan zitten!

zwembadavonturen

 Vandaag hebben de mannen voor het eerst in/aan het zwembad gespeeld. Ja - toch wel een mijlpaal hoor!
Ik weet nog steeds niet zeker of een zwembad aan huis een voor- of nadeel is. Voorlopig is het een groot onbekend blauw gevaarte.
De pomp is in gang, maar daarmee is alles gezegd, haha. Ik heb toch maar professionele hulp ingeschakeld en woensdag komt er iemand naar de installatie kijken voor 'een overdracht'. Dat leek me nu wat veiliger, voor wij aan onbekende hendels gaan draaien en de boel ontploft of het water paarsgroen kleurt.

De vorige eigenaars hebben een kuisrobotje voor ons achter gelaten (ik heb de prijzen voor zo'n ding gezien, het is een flink cadeau!). Dat bleek nu gelukkig gemakkelijk in gebruik en gisteren hebben we het monstertje in gang gekregen.
Heel bizar om het zo te zien rondrijden over de bodem... af en toe klimt het dan op de muren. Grappig!
Misschien kunnen we op termijn ook een robotstofzuiger en een robotgrasmaaier kopen en gewoon met onze voeten omhoog zitten. :-D

We zijn nog gaan winkelen voor een hoop spullen en toen heb ik ook teststrips gekocht voor het zwembadwater. Het lijkt echt op van die teststrips die we op het werk gebruiken om urine te controleren. In plaats van rode of witte bloedcellen gaat het dan over chloor of waterhardheid, maar het principe is hetzelfde.
Tot mijn verbazing waren alle waardes 'OK'. Dus kudos aan de vorige eigenaars die dat zwembad zo goed onderhouden hebben dat het meteen bruikbaar is.

Joachim was dolenthousiast om in het water te gaan, maar het was nog best koud. 'I am brave!' riep hij dan, de trappen afklimmend. Om er vervolgens gillend uit te rennen.
Uiteindelijk zijn hij en Benjamin wel best diep geweest, maar om echt in het water te blijven, was het toch te koud.

Ik had ons badspeelgoed bijna weggegooid, maar nu was ik blij dat ik het toch verhuisd had. Grappig hoe de plastieken vissen en dinosaurussen nu in een groot zwembad dobberen, in plaats van een bescheiden badje.
Tegen de zomer zullen we wel wat meer speelgoed kopen, nu kunnen ze het hier mee doen. :-)

En in het water of niet, na vijf minuten waren ze alle drie kletsnat.

nieuw adres!

 We hebben het gehaald - we zijn verhuisd!

Door omstandigheden was niemand kunnen komen helpen. :-( Vrij plots bleek dat we alles met ons vijfjes moesten doen. Het was wel even paniek moet ik zeggen - maar we hebben het gehaald.
We hadden een kleine truck gehuurd en die heeft Wouter 3x gereden en ik ben met de auto 4x gegaan. Rond 8u30 de eerste keer vertrokken in Mawson Lakes en om 18u30 de laatste zooi uitgeladen in Greenwith.
Hier zijn we dan!!

Een lamp is gesneuveld, een fotokader is kapot gevallen, verder zijn er nog collecties blauwe plekken uitgedeeld, maar geen grote drama's.

Het spannendste moment was de ijskast van de oprit krijgen!!

Onze nieuwe oprit loopt vrij steil naar beneden - Wouter zijn auto bijvoorbeeld kan niet halverwege de oprit vertrekken, hij moet kunnen starten vanuit de garage. De truck kon dus niet op de oprit geparkeerd worden, die bleef 'boven'. 
Nu hebben we een ijskast die vrij hoog en heel zwaar is want er is een vriezer bovenop. Het ding stond op een trolley en moest dus zo naar beneden die oprit af. Wouter, Jonathan en ik hebben ons uiterste best gedaan het ding tegen te houden, maar uiteindelijk won de zwaartekracht en hadden we het gevaarte nauwelijks nog onder controle. De ijskast is rechtop gebleven, maar het was een ruwe landing!
Gelukkig werkt ie nog...!

Het was 's avonds simpele afhaalpizza en dan alle vijf uitgeput in ons bed!

Vandaag zijn we dan begonnen aan de kastenpuzzel - waar komt wat - en het oneindige uitpakken van dozen.
Ik ben DOLBLIJ dat we nu gewoon EINDELIJK kunnen doen wat we willen. We maken zo veel gaten in de muren als we goesting hebben!!!

Er valt nog veel te ontdekken. In huis en buitenshuis.
Gisterenavond bleek er buiten een lamp te branden en werd het een zoektocht naar de juiste schakelaar. :-)

Vandaag ben ik door een stapel handleidingen gegaan om te proberen dat zwembad aan de praat te krijgen. De pomp/filter lijkt nu te werken en ik heb al m'n best gedaan het ding proper te maken, maar het is allemaal niet simpel als je er geen verstand van hebt - lol.
Morgen maar eens teststrips kopen.

Deze namiddag hebben we een korte wandeling gedaan en ook eens de achterkant van ons huis gezien. We zijn even naar de speeltuin geweest waar de kinderen binnen het kwartier alweer een hoogoplopende ruzie hadden. Ze voelen zich duidelijk thuis.

Deze laatste foto vind ik persoonlijk 'makelaarswaardig'. :-)

nog meer chaos op komst

 Het huis hier (Mackenzie Circuit) was al een tijdje redelijk chaotisch met overal dozen en nu is het intussen leeg en chaotisch tegelijkertijd. Enkele kasten zijn al verhuisd. Er is al veel decoratie van de muren gehaald. De keukenkasten en badkamerkasten zijn erg leeg.
De kamers van de kinderen zijn een zootje (nog meer dan anders) met gedemonteerde kasten, half ingepakt speelgoed (de andere helft op de grond) en ontbrekende nachtkastjes. Ze vinden het zelf grappig en dramatisch tegelijkertijd. :-)

Vandaag was ik buiten aan het opruimen en natuurlijk vond ik een gigantische spin achter m'n groentenbak. Een redback dan nog (kennelijk een zeer pijnlijke beet).
Ik heb 'm maar laten leven in de hoop dat ie gewoon ergens anders heen gaat. 
Ik had de groentenbak verplaatst en voorlopig woont hij nu onderaan de tuintafel, wat een redelijk probleem is. lol

We hebben niet alleen opgeruimd, er zijn ook weer een lading spullen naar Greenwith gebracht.
De vorige eigenaars hadden voorgesteld hun pooltafel te laten staan en daar hebben de kinderen veel plezier aan. Terwijl ik de keukenkasten aan het schoonmaken en inladen ben, zijn ze druk aan het poolen. Het is natuurlijk maar een kwestie van tijd voor er ongelukken gebeuren. Een keu in iemand zijn oog. Een gat in het venster. Een arm vastgekneld in een net. Een ingeslikte poolbal.
De enige vraag is wat er eerst gebeurt.
Maar voorlopig gaat het nog goed.

sleuteldag!

 Gisteren was het 'settlement day' - te vergelijken met het tekenen van de akte bij een notaris.
Alleen is het hier geen notaris die het werk doet, maar een 'conveyancer' en er werd ook niks meer getekend, want dat was allemaal elektronisch gedaan vantevoren.

Wij hebben onze conveyancer zelfs nooit gezien! Ik heb haar een keer aan de lijn gehad en dat was dat, de rest was allemaal per mail. De romantiek is ver zoek, haha.

Gisterenmiddag kregen we ook gewoon een mailtje. "Congratulations, I confirm your settlement is complete." Niet eens meer dan dat, superdroog.
De makelaar stond in cc dus die stuurde dan een sms 'Hoe laat willen jullie de sleutel komen halen?'
Wij waren al in de stad dus we gingen gewoon nog lunchen en dan ineens de sleutel ophalen.

Dat was ook op twee minuten gepiept. 
Het kantoor van de makelaar had nog een laatste inspectie gedaan en alles was in orde. De vorige eigenaars hadden wel nog twee grote bloempotten laten staan omdat ze die niet verplaatst kregen. We moesten maar eens naar die potten kijken en als het ons niet aanstond, moesten we bellen. Dan ging hij regelen dat ze weggehaald werden.
Behalve de sleutel kregen we ook een mand met lekkers mee en dan stonden we weer buiten.

Op naar ons nieuwe huisje!

Het was netjes achtergelaten. Beter dan verwacht, moet ik zeggen.
Het aanrecht lag vol envelopen met sleutels, netjes opgeschreven waar die sleutels bij hoorden. Er was een stapel gebruiksaanwijzingen over het zwembad en de zonnepanelen die we goed gaan kunnen gebruiken!
Het materiaal om het zwembad te kuisen hadden ze ook achtergelaten, heel netjes wel. Ook superhandig. Vooral omdat wij daar totaal geen verstand van hebben! *lol*
De bloempotten (met planten) werden snel goedgekeurd, die nemen we graag over. :-)

Zaterdag is de grote dag. We hebben een kleine truck gehuurd om al onze zooi te verkassen. Intussentijd gaan we verder inpakken en al heen en weer rijden om de eerste rommel daar te laten. :-)

Kev

 Vandaag was het de laatste schooldag van 'term 1', morgen begint de herfstvakantie.

Het was voor ons mannen ineens de laatste dag op hun school, want volgende week verhuizen we en daarna starten ze op hun nieuwe school!
Jonathan en Benjamin maker er weinig uit, zeker Benjamin want die gaat nog maar een paar weken naar zijn middelbare school. Hij had snapchat gegevens uitgewisseld met zijn vriend en dat was het dan. Joachim daarentegen moet zijn school van ruim 4 jaar achterlaten, dus die vindt het heel spijtig.

Twee weken geleden had hij in het weekend 'de klasknuffel' mee naar huis mogen nemen. Kev(in) de koala.
Hij heeft daar toen het hele weekend mee rond gelopen en had aan de juf het volgende weekend weer gevraagd of hij Kev mee naar huis mocht nemen. En het mocht nog ook.
Het was Kev van hier en Kev van ginder. Hij vroeg of ik Kev wilde gaan zoeken in de winkel want hij wilde zelf ook zo'n knuffel. 'Vraag maar aan de juf van welke winkel hij komt,' zei ik.
Joachim ging het allemaal regelen. Hij begon met mij te onderhandelen over de prijs en ging zelf uitvissen welke winkel we moesten zijn. Volgens de juf was Kev uitverkocht, maar een van zijn vrienden had ook zo'n knuffel dus was hij het daar aan gaan vragen, zodat ik al een sms kreeg van die mama om me te informeren over Kev. *lol*

Gelukkig had de juf tijdens het oudercontact ons al fluisterend verteld over Kev. We mochten hem niet zelf kopen, want ze had een identieke knuffel voor Joachim gekocht als afscheidscadeau. :-)

Zo kreeg Joachim dan deze week zijn Kev. Helemaal nieuw, extra zacht, speciaal voor hem. De juf had ook een sjaal voor Kev gegeven en die was getekend door al zijn juffen en zijn vrienden.
Wat een heerlijk afscheidscadeau!!

het komt dichterbij!

 Vandaag... de contracten van de lening getekend...

Vandaag... de huur opgezegd...

Aftellen tot 15 april wanneer we de sleutels krijgen en 20 april als verhuisdatum!