slangenbeet

 Ik heb gisteren mijn eerste slangenbeet gezien op het werk. Drie hoeraatjes!

Ik dacht eerst dat het vals alarm zou zijn (in zekere zin was het dat ook wel) want vaak denken mensen dat ze door iets heel exotisch gestoken of gebeten zijn, terwijl het waarschijnlijk gewoon een mug was. Niet dat die niet gevaarlijk kunnen zijn, maar het klinkt minder dramatisch.

Het was een 15-jarig meisje en receptie had bij de nota's geschreven: "tetanus injection snake bite" (in feite had ze 'tetius' geschreven, maar ze bedoelde dus tetanus - en dat is inderdaad het niveau dat sommige meisjes hier hebben).

De jongedame in kwestie kwam met haar moeder en een jonger zusje. Ze had wat krassen op haar onderarm die amper zichtbaar waren. "Van een python!" zei ze vol vertrouwen.
Ik vroeg me af hoe ze dat zo zeker kon weten en het verhaal was redelijk... onnozel. Ze hebben bij haar op school een soort 'wildlife centre' en daar was ze met haar zorgleerkracht heen gegaan. De jongedame had een python rond haar nek willen tillen en had er niet beter op gevonden dan het beest vast te pakken bij z'n kop.
Haar moeder gaf me een heel verhaal over de tanende bekwaamheid van de huidige zorgleerkrachten.

Nou de krassen waren heel oppervlakkig dus daar viel weinig aan te doen.
Een python is niet eens giftig dus daar viel ook al niks aan te doen.

"We vonden online dat ze een tetanus spuit moet hebben," zei de moeder.
Ik keek het na, maar het meisje had twee jaar geleden haar prik gehad. Ook niks om te doen.

Binnen tien minuten waren ze weer buiten. Spannend hoor.

een huisbezoek nog wel!

 Vandaag heb ik iets speciaals gedaan na het werk: mijn allereerste huisbezoek in Oz!

Jaja, toch wel zo'n 6.5 jaar geleden dat ik nog eens een huisbezoek had gedaan. In Belgenland was het bijna elke dag van dattum. Rusthuizen, oudere mensen thuis, zieke mensen thuis, luie mensen thuis. Zo goed als elke dag was ik wel op pad tussen de ochtendconsultaties en de avondconsultaties. Vloeken op het verkeer, vloeken op zoek naar een parkeerplaats (al ging ik in de zomer wel eens met de fiets op pad), nog veel meer vloeken als er weer geen enkele verpleegkundige te vinden was in het rusthuis. Huisnummers niet vinden, irritante honden, kapotte liften in woontorens, verdwalen in eenrichtingstraten, zeulen met een overvolle tas of dan 's nachts in m'n eentje bij onbekende mensen thuis. Wat een lol heb ik daarmee gehad! :-) 

Hier worden huisbezoeken amper gedaan. Er zijn maar twee collega's bij wie ik het heeeeeeel af en toe in de agenda zie staan. Niemand verspilt zijn tijd daarmee.
Mensen in een rusthuis worden gezien door de arts van het rusthuis. Oudere mensen worden gebracht. Zieke of luie mensen kunnen een speciale dienst bellen. En die sturen niet altijd iemand hoor. Als het te druk is, is het te druk. Moeten ze wachten of iets anders verzinnen.

Maar van de week had een van mijn reguliere patienten een probleem. Het betrof een oudere man met het syndroom van Down. Hij moest onderzocht worden, maar hij was te bang om te komen. 
Een van zijn verzorgers stelde voor om naar spoed te rijden met hem, maar dat leek me onnozel. Na even denken stelde ik voor een huisbezoek te doen zodat ik hem kon nakijken in zijn vertrouwde omgeving en dat leek iedereen een goed idee.
Dus vandaag trok ik erheen!
Ik moest nog in de kast gaan zoeken naar mijn papieren voorschriftenboekje dat ik echt bijna nooit gebruik (1 halve dag toen de elektriciteit was uitgevallen en 1 halve dag toen de server het begeven had).

Bijzonder hoor, na de werkdag een huisbezoekje doen. Het regende, maar ik had parkeerplek voor de deur.
De zorgkundigen vonden het geweldig dat ik dit wilde doen, mijn patient was op z'n gemakje thuis en ik vond het zelf nog nostalgisch ook.
Wie weet doe ik het ooit nog wel eens. ;-)

je geraakt al eens iets kwijt

 Nu ben ik een (van de weinige??) huisarts(en) die alle specialistenbrieven en binnenkomende resultaten effectief leest. Het vraagt tijd natuurlijk, maar het is de moeite. En soms lees je bizarre dingen. Of hilarische dingen.
Vandaag een combinatie van de twee.

Een patiente van mij had recent een coloscopie waarbij een poliep uit haar darmen was verwijderd. Zo'n poliep wordt dan opgestuurd naar pathologie waar ze het ding in plakjes snijden en onder de microscoop leggen zodat ze het een naam kunnen geven, zoals tubulovillous adenoma of intramucosal carcinoma. Dat soort dingen.

Vandaag kwam het verslag van pathologie binnen.

Ze hadden een potje gekregen met de naam van de dame erop en een sticker dat het een darmpoliep was en het potje was leeg.
...
Vervolgens hadden ze een bataljon testen losgelaten op het potje met als wederkerend resultaat dat het leeg was.
...
Voor de goede orde hadden ze een lijst van testen die ze niet hadden kunnen uitvoeren wegens gebrek aan poliep, bijgevoegd aan het verslag.
...

Ik wist niet of ik moest lachen of huilen!
Nu hoop ik dat de dame haar specialist eerder ziet dan mijzelf, want ik weet niet hoe ik dat nu weer moet uitleggen. Ik kan heel eerlijk (en oppervlakkig) zeggen dat ik geen resultaat heb...!
Hoe hebben ze dit nu weer voor mekaar gekregen?

En ik kan er niet aan doen, maar ik zit me al heel de dag af te vragen waar die poliep gebleven is.
In een ander potje beland? Onder tafel gerold? Vast in de scoop? Mee in de was gegaan met het beddengoed? Opgegeten door de hond van de patholoog?
We zullen het nooit weten...

Staying alive

 Gisteren ben ik weer eens op cursus geweest. "Ah, ha, ha, ha, stayin' alive, stayin' alive" - dat was het thema van de cursus.

Alle artsen hier moeten bijscholingen volgen. Een beetje zoals in la Belgique werkt dat met een puntensysteem verspreid over drie jaren. Elke bijscholing is (afhankelijk van de duur) enkele punten waard en binnen de drie jaar moet je x aantal punten verzameld hebben, anders mag je het komen uitleggen bij een of andere overheidsinstelling.
Het grappige aan dat Australisch systeem is dat iedereen in dezelfde drie jaren zit. Dus je moet niet onthouden of je nu tot december 2022 of tot april 2023 de tijd had om puntjes te scoren, iedereen hier zit in het 20-21-22 triennium. Handig.

Voor de rest is dat systeem, gelijk in la Belgique, even waterdicht als een zeef. Ze zijn nog lakser dan het vorige triennium, want deze keer hebben ze zelfs geen attesten nodig. Vroeger kreeg je een 'attest van aanwezigheid' en dat moest je dan uploaden en telde als bewijs dat je op die bijscholing was (geen bewijs dat je hebt opgelet, nog minder een bewijs dat je wakker bent gebleven). Nu vragen ze zelfs geen attest meer. Vul maar gewoon de punten online in en zie dat de rekening klopt op het einde van de rit. 
Ik ben dan zo'n brave doos die een hoop bijscholingen doet (meestal online) en al ruim over het minimum aantal punten zit.

Iedereen had trouwens een stapel punten 'gratis' gekregen van de overheid. Omdat we het zo moeilijk hadden met de pandemie. Bedankt voor alle bewezen diensten.
Wat een klucht. Geef anders iets nuttigs.

Een ding dat hier wel waardevol is, is de verplichte bijscholing BLS - basic life support. Dat MOET je driejaarlijks doen (voor de rest ligt niemand wakker van de inhoud van de bijscholingen), daar MOET een praktisch gedeelte bij zijn en daar MOET je wel degelijk een attest van hebben.
Logisch. Je doet het niet zo vaak, maar je moet het wel kunnen.

Gisteren heb ik dus de mijne gedaan.
Hoe simpel het allemaal ook is, elke keer lijken ze wel weer iets te veranderen aan de richtlijnen. De instructeur die we gisteren hadden, lag totaal niet wakker van de details. "Plak die electroden maar ergens op en vooral niet te lang nadenken, maar doen!"
Twee minuten reanimeren was ook nergens voor nodig "Je wordt te moe en de techniek wordt slecht, dus je kunt er beter een paar vrienden bij halen!" dus heeft iedereen maar enkele seconden pop Annie onder handen genomen. "Ah, ha, ha, ha, stayin' alive, stayin' alive" - dat is de snelheid waarmee je de borstcompressies doet. :-)

Ik heb de statistieken gisteren te horen gekregen, maar ben ze weeral vergeten. LOL!
In ieder geval kan vroegtijdige reanimatie levens redden. En met wat chance zelfs een leven met heel wat hersenfunctie.
Iedereen dus op tijd opfrissen! :-) 
Ik kan er zelf nu weer drie jaar tegen. :-D

updates

Met bloggen is het zo dat hoe minder vaak je blogt, hoe moeilijker het is te herstarten, want er is gewoon te veel gebeurd. :)
Ik ga dus maar gewoon kort wat updates neerschrijven. :)

We hebben over de jaren al heel wat hechtingen laten doen, maar deze maand hadden we onze eerste breuk. *feestje?* Joachim (natuurlijk Joachim) was onnozel aan het doen met een ander kindje op school, kreeg een duw, viel verkeerd en brak zijn sleutelbeen.
De eerste paar dagen was het doorbijten voor onze jongste held, maar intussen gaat het goed. Bijna TE goed. We hadden controle deze week en de dokter zei dat de mitella nu wel uit mocht en Joachim gooide het ding prompt weg. 's Avonds zei hij: "Mum, it's hard without the sling. Because now I can't remember which shoulder is broken...!"
En vandaag had hij alweer een briefje bij van op school dat hij bij eerste hulp had gezeten want hij had zijn schouder pijn gedaan... Nu hopen wij dat die breuk geneest voor hij weer op de grond ligt!!

Ik ben op weekend geweest naar Mechelen!
Je kunt me gek noemen (heb ik veel te horen gekregen!) maar ik ben naar Belgenland op en af gevlogen. Wij missen al veel door hier te wonen. We missen talloze verjaardagen, jubilees, babyborrels, kerstfeesten, paasfeesten, communiefeesten, lentefeesten, barbecues, etc, etc. We leren daarmee leven, maar er zijn grenzen, en een jeugdvriendin die trouwt dat is nu toch wel serieus over de grens.
Dus ben ik in mijn uppie in het vliegtuig gesprongen en helemaal naar Mechelen gereisd voor dat unieke trouwfeest. Het was zoals verwacht een romantische ceremonie, een heerlijk buffet (durf niet te melden hoe vaak ik langs de dessertjes ben gelopen) en een tof dansfeestje. Natuurlijk ben ik helemaal tot het einde gebleven, want tegen de vroege uurtjes was ik klaarwakker, haha!
De volgende dag nog heerlijk de toerist uitgehangen met Zus en daarna weer terug de vlieger op (samen met een 25kg zware koffer vol Belgische chocolade...).

Jonathan is 12 jaar geworden!
Een soort van mijlpaal, want wij hadden beloofd dat hij voor zijn 12e verjaardag een smartphone zou krijgen. Nu voelt hij zich groot! Hij speelt er spelletjes op en stuurt af en toe onleesbare berichtjes. :-)
Hij wilde graag gaan laser shoten, maar we zullen even wachten tot Joachim zijn sleutelbeen wat beter aan mekaar hangt.

Er is een colourrun geweest op school om fondsen in te zamelen. Jonathan en Benjamin vonden het allemaal niks en kwamen terug met hun witte t-shirt nog helemaal wit. Joachim (die het dan eigenlijk rustig aan moet doen) had de hele regenboog verzameld.

Ik heb een paar dagen terug iets bijzonders gezien op het werk!
Een jongedame kwam eigenlijk voor iets anders, maar vroeg of ik ook even in haar oor wilde kijken, want ze voelde precies een beestje zitten. Een 'beestje in het oor' is een veelvoorkomende klacht, maar meestal is het niks. Wat vocht of wat oorsmeer. Maar deze keer leek er effectief iets met pootjes te zitten! Ik hoopte maar dat het geen teek was...! 
Ik nam een oorlusje om dat beest te vangen en daar kwam het plots uit dat oor gekropen. Het was een spin!! Dus ik gillen, die jongedame gillen en ik was al bijna te laat met die spin te vangen of hij kroop al terug in dat oor!!!
Wat vies - hahaha! Komt toch wel in de top tien van vieze dingen! :-D
Gelukkig had 'm niet gebeten, probeer maar eens een spinnenbeet IN een oor te behandelen...!


Dus er zijn alweer genoeg dingen gebeurd hier, maar bij deze is iedereen weer op de hoogte!

De Russen zijn in Parijs

 Gisteren heb ik zo hard gelachen...

Een moeder kwam met haar dochter op consultatie om menstruatieproblemen van de dochter te bespreken. De dochter (16) zat onderuit gezakt op haar stoel, starend naar een dood punt op de muur, wensend dat ze op de bodem van een vergeetput zat.
Na het uitleggen van de klachten begon de moeder al gauw te mijmeren over vroeger toen alles zo anders was. "En de dingen die tegenwoordig bestaan!" zei ze. "Zoals een cup.... en speciaal ondergoed... Dat hadden wij vroeger niet hoor!"
Ik zat braaf te knikken.
"En de jeugd praat er nu zo anders over," zei die moeder verder met grote ogen. "Wij fluisterden vroeger over dealing with an old surfboard."

Ik moest echt luidop lachen!
Als dat geen mooi euphemisme voor de menstruatie is... en zooooo typisch Aussie!!

kerstweekend

 Kerstmis hier is... In de ochtend kijken wat de kerstman heeft gebracht, daarna een familie-skype-sessie en in de namiddag naar het strand!

De temperaturen waren goed, maar toch was het geen geschikt strandweer. 
Meestal rijden we naar Semaphore beach (een kwartiertje rijden van thuis) en daar aangekomen was het opvallend rustig. We vinden altijd wel parkeerplaats, maar nu was er zelfs plek in de schaduw. Dat had een belletje moeten doen rinkelen, maar wij gingen nietsvermoedend naar het strand. Daar werden we vervolgens compleet weggeblazen...!!!
Er was heel weinig volk en de mensen die er waren, waren vooral achter iets aan aan het rennen. Surfplanken, emmertjes, zonnehoeden, frisbees - alles vloog met een vliegende vaart over het strand.

We zijn niet lang gebleven, want de wind maakte het koud en het zand prikte in onze benen. Toen we wilden vertrekken, moesten we echt onze rugzakken en sandalen gaan opgraven.

Hopelijk gaat het beter met nieuwjaar. :-)

Tweede kerstdag zijn we gaan wandelen.
We hadden nog een park gevonden waar we nog nooit waren geweest (aan nationale parken is hier immers geen gebrek) en daar was een mooie lus van 9km. Een beetje op en af in de heuvels, maar niet overdreven steil. Met vijfentwintig graden was het een perfect wandelweertje en van de wind hadden we geen last.
De uitzichten waren fantastisch!

We hebben veel beestjes gezien - onder meer een echidna! Dat is echt geluk, want dat zijn heel schuwe beestjes. 
We hebben ook nog een paar geo caches gevonden toen we terug internet hadden - dus de wandeling was meer dan geslaagd!

Omdat kerst en tweede kerstdag weekenddagen waren, worden ze nu technisch 'gevierd' op maandag en dinsdag. Ik ga gewoon mijn normale uurtjes werken, maar dan ineens aan weekendtarief. Handig meegenomen!

al die verspilde jaren op unief

 "Ja, dokter, je zult deze vraag al wel vaker gehad hebben [om eerlijk te zijn ben ik de tel helemaal kwijt] en ik wil echt wel gevaccineerd worden voor covid, maar echt NIET met dat van AstraZeneca. Is er geen manier om die spuit van Pfizer te krijgen?"
Vervolgens ben ik tien minuten bezig om deze dame uit te leggen dat het niet is omdat haar grootvader zijn tenen geamputeerd werden door een uit de hand gelopen suikerziekte, dat zijzelf een verhoogde kans heeft op de beruchte bloedklonters. Tevergeefs.
Nadat we zijn overeengekomen dat we elk bij onze mening blijven, heeft ze een andere vraag. Ze wil dat ik een bepaald medicament voor haar voorschrijf om haar cholesterol te verlagen, ook al zijn haar bloedresultaten nog niet eens gekend.
Het is iets nieuws en ik heb er nog nooit van gehoord. Ik leg dus uit dat ik het niet zomaar kan voorschrijven, maar eerst moet checken of het wel veilig en geschikt is voor haar.
Het antwoord: "Natuurlijk is dat een goed medicijn. Ik heb dat immers op tv gezien!"

Mijn diploma is op sommige momenten echt geen sh*t waard.

half open

 Straks om 1 minuut na middernacht komt er een einde aan onze harde lockdown. Er zijn een handvol besmettingen geweest de voorbije week, maar al gauw waren het alleen nog maar mensen die al gekend waren als 'risicocontact' en die al preventief in quarantaine gezet waren. Dat betekent dat morgen de scholen weer open gaan, net zoals een hoop winkels en bedrijven.
Er gelden nog wel een berg restricties en ik weet nog niet zeker welke hobbies mogen doorgaan en welke niet. Dat is nog even afwachten.

De kinderen zijn de afgelopen dagen naar school geweest, met uitzondering van 1 dag toen Joachim ziek was. Het is niet allemaal zo vlot gegaan. De leerkrachten hadden voor iedereen een 'home schooling pack' gemaakt maar dat bleek echt iets voor home schooling te zijn en niet voor 'supervision at school schooling'. Gelukkig duurde het maar een week, dus ik veronderstel dat de 'schade' wel beperkt zal zijn.

Mijn werk was behoorlijk saai met veel telefonische consultaties, maar dat gaat nu hopelijk ook wel verbeteren.

New South Wales (met Sydney) zit al een week of vier in lockdown en daar gaat het helemaal niet goed met meer dan honderd besmettingen per dag. De politiek maakt veel ruzie over wat er allemaal misloopt en vooral wiens schuld dat dan is. De Aussie premier heeft zich al openlijk verontschuldigd voor de traagheid van de vaccinaties, wat een mooi gebaar is, maar ons nergens brengt. De premier van NSW heeft om extra Pfizer vaccins gevraagd en heeft die dan van een of andere reserve ook gekregen, wat bij de premier van Western Australia recht in het verkeerde keelgat schoot en nu is daar ook weer ruzie over. Het is hier dus een soort van crisis.
Omdat het in NSW nog steeds niet goed gaat, veronderstel ik dat dit niet onze laatste lockdown was, maar voorlopig mogen we met z'n allen dus weer naar buiten.

catch-22

 Het virus is weer eens ontsnapt uit een medihotel en waart rond in Melbourne. Naar goede gewoonte is Melbourne (en omgeving) nu volledig op slot met een strenge lockdown van minstens zeven dagen (hoewel dat hier niet lockdown heet, maar 'circuit breaker'). Als ik me niet vergis, zijn er 48 mensen besmet. Nu gaan ze hun duizenden contacten opsporen en thuis opsluiten en als dat allemaal vlot verloopt, kan de rest over zeven dagen weer buiten komen.

Naar goede gewoonte lezen we op het nieuws over lange rijen bij de testcentra en recordcijfers van het aantal swabs dat is afgenomen.

Nieuw deze keer zijn ook de lange rijen bij de vaccinatiecentra en record aantal spuiten dat plots is gezet. Vaccinatie gebeurt niet op uitnodiging, maar volledig op vrijwillige basis. Het is aan de mensen zelf om te kijken of ze aan de beurt zijn en ze moeten ook zelf een afspraak maken.
De motivatie kwakkelt en een 'sense of urgency' ontbreekt volledig.
Totdat covid op vrije voeten is, dan crasht de telefoonlijn om afspraken te boeken en dan staan mensen urenlang in de rij bij klinieken die zonder afspraak werken. Heel bijzonder.

Ik merk zelf ook heel veel aarzeling bij de mensen. Vooral dan bij de vijftigplussers die AstraZeneca gaan krijgen. Voor vele mensen is dat een catastrofaal vaccin.
"Zijn oudere mensen niet belangrijk?" krijg ik te horen. "Wij mogen sterven van een bloedkonter dus??"

Eergisteren had ik een dame die doodserieus mijn mening over het vaccin kwam vragen, want haar eigen huisarts had gezegd dat 'sterven van een bloedklonter sneller gaat dan sterven van covid'. Of dat waar was en wat ik daarvan dacht.
Nou ik dacht dat die collega misschien beter een andere bewoording had kunnen gebruiken.

Iemand anders: "Ik wil niet dat ene vaccin met die klonters. Hoe heet dat nu weer? Iets met een A..."
Tja, als je de naam al niet meer weet, hoe kom je dan aan de rest van je informatie?

Nog iemand: "Ik wil NIKS hebben waarvan de bijwerking 'doodgaan' is!"
Prima, ik maak een nota in je dossier dat we nooit nog medicatie starten.

Veel voorkomende conversatie:
Kun je geen attest schrijven dat ik alleen het Pfizer vaccin mag? Nee.
Heb ik dat vaccin echt nodig? Ja.
Zal ik niet wachten tot het gewoon voorbij is? Nee.

Ook een mooie:
- Ik ga toch maar even wachten met dat vaccin.
- Tot wanneer?
- Totdat meer mensen het gehad hebben.
- Honderden miljoenen mensen hebben het al gehad.
- Maar niemand die ik ken!

Mensen zijn nu eenmaal geen rationele wezens.

Dus nu zien we heel mooi in Melbourne wat er nodig is om mensen toch iets of wat te motiveren: een uitbraak. Als covid in de straten ronddwaalt, willen mensen gevaccineerd worden.

En zo zitten we hier dus nog even. De internationale grenzen blijven dicht totdat voldoende Aussies gevaccineerd zijn. Aussies laten zich pas vaccineren als er covid is. Er is weinig covid want de grenzen blijven dicht.
Dat is dus wat ze hier noemen een catch-22.

Greetings from the Lost Kindom of the South Pacific

 Gisteren heeft de federale overheid hier hun begroting voorgesteld.
Ik lig daar normaal op geen enkele manier van wakker (we hebben toch geen stemrecht ook niet), maar het nieuws erover gisteren was interessant omdat de overheid ook had gepraat over de internationale grenzen.
Momenteel zijn die potdicht (en het is zelfs nog erger, wie namelijk probeert binnen te geraken vanuit India of na daar geweest te zijn, riskeert een gevangenisstraf van vijf jaar...).
Er komt nu naar voor in de media dat de begroting gebaseerd is op een 'geleidelijke heropening van de grenzen vanaf half 2022'.

Ik moest echt wel even slikken toen ik dat las, want tot nu was er gesproken over 'eind 2021' en 'geleidelijk vanaf half 2022' is iets helemaal anders.

Ik probeer altijd positief naar de situatie te kijken. We zitten hier vrij en veilig en ik zou absoluut geen huisarts willen zijn nu in het apenland. Dus hier is het beter en we zullen gewoon moeten wachten. Dat de wachttijd geen eindddatum heeft in de nabije toekomst is een vervelend detail.

Natuurlijk kwamen er een hoop protesten op de begroting want geen enkele sector vindt dat ze genoeg geld krijgt en vanuit het toerisme (en de zakenwereld) kwam er zeker ook veel commentaar op het uitblijven van de opening van de grenzen.
Ik las dat Australia wel lijkt op the Lost Kingdom of the South Pacific - afgesloten van de rest van de wereld. En kijk, DAT idee vrolijkte me helemaal weer op. The Lost Kingdom of the South Pacific! Wat een plaats om te wonen! Dat klinkt avontuurlijk en exotisch. Precies de ideale plek om de pandemie uit te zitten!

vakantieweek 2 / the end

 De vakantie zit erop! 
We hadden vandaag nog een vrije dag om een feestdag van gisteren in te halen, maar morgen is het echt helemaal gedaan.

We zijn hier en daar nog gaan wandelen en de twee caches die we nog wilden vinden, hebben we ook gevonden! Achter de 'nachtelijke' cache hebben we overdag gezocht en gevonden, het was een heel leuk ding (UFO) en die ene geo cache waarvan we het hadden opgegeven en die alleen Wouter volgens de kinderen kon opsporen, had IK uiteindelijk gevonden. Heel belachelijk... zo van "we dachten misschien bij deze boom", ik ga op de grond zitten en ik zie 'm liggen.
Ik heb dat er wel bij de kinderen in gewreven dat ik niet zo hopeloos ben als zij soms denken - HA!

Ook vandaag zijn we weer gaan wandelen en nog een cache op onze lijst toegevoegd, we zijn goed bezig!

Verder heb ik deze vakantie heeeeeel veel muziek gespeeld!!
Mijn klarinetleerkracht was gevraagd om in een musical te spelen (te musiceren), maar ze had het te druk en had daarom aan mij gevraagd of ik het misschien wilde doen. Ja, heel graag dus!!
Alleen bleek de partij natuurlijk niet alleen voor klarinet, maar was het een combinatie van klarinet, sopraansax, tenorsax en dwarsfluit. Voor dwarsfluit moest ik passen, maar saxofoon heb ik vroeger nog gespeeld dus dat wilde ik wel doen. Het was lang geleden, maar soit. Een grepentabel is snel gevonden van internet, haha.
Ik voelde mij wel net een muilezel als ik drie koffers moest meezeulen naar de repetities en shows. Wat een gedoe! Het duurde ook een eeuwigheid om alle drie de instrumenten in mekaar te draaien en te stemmen.
Vier dagen nadat ik de partituren had, had ik m'n eerste repetitie. Vijf repetities op vijf dagen en nadien vier shows op drie dagen. Kort maar krachtig!!
Ik kon niet alles honderd procent maar daarin was ik niet de enige. Ik moest een passage op klarinet wat vereenvoudigen omdat het simpelweg te snel was en een paar dingen voor de sax heb ik een octaaf lager gespeeld omdat ik die hoge noten niet in de vingers kreeg. Het is wat het is en ik heb er niemand over horen klagen. :-)
Uiteindelijk had ik ook een heel systeem uitgedokterd waarbij de tenorsax half de tijd dwars op mijn schoot lag zodat ik op tijd kon wisselen. Het was soms snel zijn!!
Ik heb me in ieder geval supergoed geamuseerd!!! Ik vind dat echt superfijn om te doen, mee een musical begeleiden!

Er zat ook best veel volk in de zaal en dat is altijd prettig.
Van covid was niet zoveel te merken. Bij de ingang stonden mensen in fluovestje te controleren of je wel incheckte met de telefoon, maar dat was het zowat. De zaal mocht maar voor 75% gevuld zijn, god mag weten waarom. Ik hoorde waaien dat voor een 100% vulling mondmaskers nodig zouden zijn.
Ik weet niet of dat waar is, maar de logica ontgaat me volledig. De 75% mensen die er waren, liepen vrank en vrij rond in de foyer, stonden dicht tegen mekaar aan koffie te drinken of stonden na de show dicht op elkaar gepropt te wachten op hun kroost. Ik geraakt er amper doorheen met m'n drie koffers.
Dan denk ik aan alle acteurs die zingend en springend over dat podium heen en weer crossen en aan ons 18 muzikanten blazend tegen mekaar aan gepropt in de pit.
Het zal 25% minder werk zijn voor de contactopsporing als er straks iemand positief test??
Ik weet ook niet wat de redenering is.

Op de momenten dat ik dan m'n kaken een beetje rust wilde gunnen, ben ik bezig geweest met onze visumaanvraag.
Die had een paar weken stil gelegen door het werk.
De makkelijkste (tussen aanhalingstekens) manier om een PR te krijgen, is via een sponsoring door het werk. Nu was er twee jaar geleden een collega die een PR had aangevraagd en gekregen en prompt haar providernummer kwijt was en gedwongen werd ruraal te gaan werken. Ze moest dus halsoverkop weg van onze praktijk en nu werkt (en woont) ze ergens in een achterlijk gat.
Het management stond dus niet te springen om een PR voor mij te sponsoren, ook al was de situatie helemaal anders. Die collega was nooit geslaagd voor de examens van het RACGP, terwijl ik die in 2019 gehaald heb en dus een specialistische erkenning heb.
Ik probeerde het management dit aan hun verstand te brengen, maar het lukte niet echt.
Zij werken met migratiebureau en hun contactpersoon stelde voor om mij dan te sponsoren voor een ander soort visum. Dat bleek uiteindelijk OOK tijdelijk te zijn, dus dat werd een echte no go.
Eenmaal onze manager begreep dat ik hiermee niet akkoord ging en dan maar zonder de praktijk zou proberen een PR te verkrijgen of ik dan ruraal moest of niet, leken ze bereid de zaak verder te bekijken. Margaret belde naar de migratieagent met mij erbij om te vragen hoe dat zat en de man bevestigde wat ik dacht, namelijk dat het geen probleem zou zijn.
ZIE JE NU WEL!!!
The big boss was nu eindelijk akkoord mij te sponsoren. Maar dat was dus meerdere weken tijdverlies.

Maar - er was een mooi gevolg.
De migratieagent gaat alles regelen en had de praktijk een offerte gestuurd met zijn kosten. Ik hoorde van Margaret dat het management de kosten gaat dragen, behalve de kost voor het visum zelf. Aanvankelijk dacht ik dat ze de migratieagent alleen zouden betalen om de sponsoring te organiseren, maar na een telefoontje naar de agent zelf, bleek dat de kliniek ALLE organisatorische kosten op zich neemt. Dus... wij kunnen gebruik maken van hun advies zonder extra kosten!!!
Kijk, dat is mooi!

Ik kan natuurlijk zelf online vakjes invullen en documenten uploaden, maar als er dan iets afgekeurd wordt, hebben die mensen heel ons dossier en kunnen ze hopelijk gauw helpen. Wat goed!!!

Ik ben dus al uren en uren en uren met die aanvraag bezig geweest.
Ze moeten echt alles weten, van de grootte van je teennagels tot de diepte van je oren. Een hele hoop gegevens van familieleden en waar die wonen en wat voor burgers het zijn. Adressen (met nauwkeurige data!) van de laatste tien jaar. *zucht* Buitenlandse reizen (met nauwkeurige data) van de laatste tien jaar. *huil* Maand per maand werkgeschiedenis vanaf de geboorte *WHY???* en voor elke periode van 'werkloosheid' een verslag van wat je die tijd gedaan hebt en hoe je dat financieel berooid hebt. Nou, ik was een baby dus ik weet het niet zeker, maar ik sliep waarschijnlijk 20 uur per dag en ik veronderstel dat mijn ouders dit betaald hebben. 

Echt een verschrikkelijk karwei.

En dat systeem is ook zo dom. Je kunt dan aanklikken dat alle gezinsleden op hetzelfde adres wonen, maar dan nog moet je per persoon al die adressen en data weer manueel intikken... Man, man.

Natuurlijk nog een stapel documenten uploaden ook. Dat is bijna in orde, ik wacht nog op mijn Aussie police check en dat valt hopelijk ergens volgende week in de bus.

De aanvraag is alvast betaald, toch ook weer een hap uit de spaarrekening. Nu kunnen we het ding hopelijk gauw inleveren en dan is het wachten tot ze weer iets afkeuren. lol

Goed dat ik heel wat tijd had deze vakantie - morgen duiken we weer in de gebruikelijke drukte!!

handen bijna uit de mouwen

 Als alles goed gaat, krijgt onze praktijk over twee weken de eerste vaccins geleverd. Dat is eigenlijk sneller dan ik het zelf had verwacht.
In tussentijd krijg ik enorm veel vragen van patiënten. Met stip op 1 staat niet de vraag "hoe veilig is het eigenlijk?" maar wel "wanneer kan ik een afspraak boeken?" Niet iedereen staat even hard te springen, maar naar mijn bescheiden mening is de bereidheid meer dan behoorlijk.
Natuurlijk zijn er "Nou ik zit niet op social media, maar ik heb horen zeggen van anderen die er wel op zitten dat... " of vragen als "Nou hoe is het dan afgelopen met al die Noorse mensen in het rusthuis die gestorven zijn??"

Ik had een dame die na een bombardement van honderd vragen strijdvol concludeerde: "Ik ga het hoe dan ook laten doen, al wordt het m'n dood!!"
Nah liever niet.

Iedereen die binnen een meter van het vaccin komt, moet een online training gevolgd hebben. En daar heb ik me dus dit weekend maar mee bezig gehouden.
Aanvankelijk heel plichtsbewust alles netjes lezend en memoriserend en doorklikkend naar alle links. Naar het einde toe geeuwend en met een half oog proberen te raden waarover ze vragen gingen stellen. Elke module werd afgesloten met een multiple choice quiz waarop je 100% moest scoren. Belangrijke kanttekening: je mocht de quiz zo vaak proberen als je wilde.
Dat betekent dus dat de waarde van het resultaat nihil is en een aap het ook wel kan.
Toen ik na drie modules ontdekte dat ik zonder antwoorden te verliezen terug kon zoeken in de tekst, had ik het helemaal gehad met m'n best te doen.

De training was niet zo waardeloos als ik nu doe uitschijnen, want er was wel degelijk nuttige informatie te vinden en ik heb een aantal links opgeslagen voor mezelf.

En eender hoe... een ingekaderd certificaat aan de muur doet het altijd goed.

priknieuws

 Groot nieuws op maandag want het eerste vliegtuig is hier geland met het Pfizer vaccin.
Ander groot nieuws op dinsdag want de TGA (Australische pharma-waakhond) heeft het vaccin van AstraZeneca goedgekeurd (en dat is belangrijk want dat gaat hier ter plaatse geproduceerd worden).

Komende maandag beginnen ze hier met prikken.
Het doel is tegen oktober 80% van de Aussies gevaccineerd te hebben. Ik weet niet hoe groot de populatie is (25,6 miljoen lijkt internet me te willen zeggen) maar de ambities zijn er in ieder geval.
Het wordt gratis voor iedereen en beschikbaar voor iedereen (ja, zelfs voor de vluchtelingen hier die anders beschouwd worden als vierderangs burgers). Het wordt niet verplicht (officieel). De informatie over wie al dan niet gevaccineerd is, wordt echter voor veel diensten toegankelijk. En het zou wel eens kunnen dat die diensten de deuren sluiten voor wie geen prik gehad heeft (vliegmaatschappijen, scholen, kinderdagverblijven, concertzalen, culturele centra, etc etc).

De start wordt gemaakt in de ziekenhuizen, maar daarna gaan vooral huisartspraktijken en later apothekers vaccineren. De eersten die een prik krijgen, zijn natuurlijk de mensen die in de medihotels werken, haha, want daar ontsnapt het virus altijd. 

Ik krijg meer en meer vragen van patienten over de vaccinaties en helaas moet ik de antwoorden meestal schuldig blijven. Ik was dan ook heel blij met een online bijscholing vanavond over de vaccinatiestart, maar nee, nu heb ik NOG meer vragen dan antwoorden. lol
Gelukkig is dankzij social media de helft van de bevolking intussen een gediplomeerde viroloog. Nog even geduld en iedereen heeft ook een virtueel diploma vaccinologie op zak.

Het wordt wel fijn om een keer echt iets te gaan doen, in plaats van passief te zitten toekijken. De logistieke nachtmerrie gaat gelukkig aan mij voorbij. Nog even geduld en we gaan prikken!

een snip van de whipper snipper

 Ik denk graag dat mijn Engelse woordenschat erg uitgebreid is, maar regelmatig genoeg heb ik toch geen flauw benul wat er gezegd wordt.

Zo ook afgelopen vrijdag. De receptioniste vroeg of ik nog iemand extra kon zien tussendoor, een jongedame die haar been had opengehaald aan de whipper snipper.
Eh... de wat?
Ik kan natuurlijk wel naar dat been kijken zonder precies te begrijpen wat er gebeurd is (soms krijg je hoe dan ook zo'n ingewikkelde uitleg dat je niet kunt begrijpen wat er gebeurd is, zelfs al is de boosdoener een simpel aardappelmesje) en die beenwonde viel al bij al heel goed mee. De hartslag van de moeder was er erger aan toe, haha.

Natuurlijk heb ik whipper snipper even doorheen google gedraaid en het blijkt nog een typisch Aussie woord te zijn ook.
Dat heeft de zaak beslist, nu wil ik zo'n ding voor kerstmis!!

Birthday Boy Benjamin

 Een memorabele negende verjaardag voor ons schaap. Wat hebben we ons best gedaan alles normaal te laten lijken, haha.

Het begon al memorabel deze ochtend. Wouter was al naar het werk vertrokken en Benjamin was vrij vroeg uit bed en zat op de WC. Joachim, Jonathan en ik slopen stiekem in zijn kamer en verstopten ons achter een kast. Toen Benjamin dan terugkwam van zijn sanitaire stop sprongen wij te voorschijn om Happy Birthday te zingen. Een mooie move die plots bijzonder hilarisch werd omdat Benjamin de moeite niet had gedaan zijn pyjamabroek terug aan te trekken. lol!

Ik had een hoop lekkers voorzien als ontbijt (dat verliep zonder incidenten) en daarna was het tijd voor school.

's Middags was er een persconferentie gepland van de premier van SA. Ik dacht dat die mens ging zeggen "Er zijn twee nieuwe gevallen vandaag."
In plaats daarvan zei hij: "Er zijn twee nieuwe gevallen vandaag en we gaan voor zes dagen in een volledige lockdown."

Nah, het heet hier eigenlijk niet lockdown, maar 'circuit breaker'.

Niemand mag een voet buiten de deur zetten tenzij essential workers en tenzij 1 persoon per huishouden om boodschappen te doen. Wie die voet buiten de deur zet, moet ten alle tijden een mondmasker dragen. Scholen blijven alleen open voor noodopvang.
De regels zijn niet ingewikkeld. Niks mag. Klaar en duidelijk.

Nu is mijn kennis van het Engels toch redelijk in orde (mag ik hopen), maar regelmatig duiken er nog misverstanden op.
Ik had begrepen:
"De supermarkten blijven gewoon open en winkelen is een legitieme reden om het huis te verlaten."
Heel veel mensen hebben gehoord:
"Vanaf morgen gaan alle winkels dicht en wie geen eten in huis heeft, heeft pech gehad en sterft een trage hongersdood."

De woorden van de premier op de persconferentie waren nog niet koud of er stonden al lange rijen aan de supermarkten. Ik werd gewaarschuwd door patienten dat het helemaal uit de hand liep en ik vloekte al flink bij mezelf. We hadden taart nodig voor Benjamin!!
Ik pikte de kinderen op aan school en reed meteen door naar de supermarkt. Inderdaad, een rij van hier tot Tokio. Allemachtig!! Gelukkig was er aan de overkant van de straat nog een supermarkt - een aldi - en daar stond tot mijn stomme verbazing geen rij. Ik winkel zelf niet graag in een aldi, maar nu waren ze mijn redder in nood.
De rekken waren bijna leeg, maar ze hadden nog taart, godzijdank. Benjamin had oorspronkelijk een restaurantje uitgekozen om te gaan eten, nu dat niet ging, koos hij voor wraps. Wij gingen dus nog rap langs de groentenafdeling voor wat rauwkost en die was bijna leeg (echt... stomme paniekshoppers...) maar we vonden wat we moesten hebben. OEF!
Toen we buitenkwamen stond er wel een rij.

Eenmaal thuis aten we een welverdiend ijsje om van de stress te bekomen en toen Wouter thuiskwam, was het tijd voor cadeautjes!!
Een stapel boeken had hij gevraagd, een stapel boeken kreeg hij.

Morgen beginnen we dan aan onze six day circuit breaker. Het klinkt wel fancy zo.
Ik heb al een attest van het werk gekregen dat ik een essential worker ben, dus ik voel me nu trots en belangrijk, haha. 
Deze dagen worden lekker chill voor mij. 's Morgens geen gehaast met de kinderen, geen verkeersdrukte onderweg, waarschijnlijk vooral telefonische consultaties, 's avonds geen gehaast met de kinderen, het avondeten zal voor me klaarstaan... heerlijk. Ik ben er helemaal klaar voor!!

een vrijdag in Sydney

 Oorspronkelijk was het plan om in september de marathon van Sydney te lopen. Dit kon niet doorgaan wegens globale gezondheidsredenen en het evenement werd verplaatst naar november. Omdat ik al vluchten had geboekt, verplaatste ik de vluchten dus mee naar november. Enkele weken later kwam het bericht dat de marathon van Sydney 2020 definitief was afgelast en dat het 2021 zou worden.
Ik had geen zin om de vluchten nog eens te verplaatsen (want ze rekenen altijd omboekingskosten aan - god mag weten waarom want ik boek die dingen zelf online EN ik doe de omboeking ook zelf, als iemand er tijd en moeite in steekt en dus betaald zou moeten worden, zou ik het zelf moeten zijn!!) en ik had ook geen zin om er vouchers voor te vragen want we hebben al talloze vouchers van meerdere geannuleerde vluchten in het luchtledige hangen, dus... vlogen we vorig weekend naar Sydney!

De kinderen hadden vrijdag een pedagogische studiedag dus dat kwam allemaal mooi uit. Vrijdagochtend zaten we op het vliegtuig!
Het was rustig op de luchthaven van Adelaide, maar niet doodstil. Een deel van de vertrekhal was afgesloten wegens ongebruikt, maar verder viel het mee. Dit in tegenstelling tot de parking buiten! Daar moet ik meestal meerdere rondjes rijden op zoek naar een plaatsje en nu was er ruimte op overschot...! Heel erg bizar. Ik kreeg er haast keuzestress van.
Sommige binnengrenzen zijn hier open en andere niet. We hadden gecheckt, dubbel en trippel, maar het leek erop dat we vrij New South Wales binnen zouden mogen, maar een aanvraag moesten doen om weer in South Australia te geraken. Die aanvraag hadden we van te voren gedaan, hopelijk kwam dat dus goed en gingen ze ons niet manu militari in een medi-hotel op quarantaine steken. Spannend!

We arriveerden zonder brokken in Sydney en er was inderdaad geen haan die ernaar kraaide dat we NSW binnen kwamen. Het was rustig op de luchthaven en vlotjes vonden we een taxi die ons naar het hotel bracht.
Inchecken, boterhammetjes eten en dan op naar het aquarium!

Het aquarium van Sydney lag op een boogscheut van ons hotel, we zagen het zelfs vanuit onze kamers. Hier zagen we voor het eerst dat NSW een heel stuk strenger is dan SA op het vlak van covid bestrijding. Er is uiteindelijk ook maar heel even 'community transmission' geweest in SA en dat is echt al meerdere maanden geleden. In NSW hebben ze af en toe hier en daar nog 'een geval'. (buiten dan de reizigers die opgesloten zitten in een hotel)
Toegang tot het aquarium moest gereserveerd worden per tijdsslot (zodat ze ineens onze gegevens hadden) en onze temperatuur werd gecheckt bij het binnengaan. Biep! Vijf keer groen, we mochten door.

Toegang tot het aquarium is best duur, maar het was uiteindelijk wel de moeite (als je van vissen houdt tenminste). Ze hadden daar een geredde zeekoe die ze niet meer in het wild konden uitzetten en die was zeker bijzonder om te zien. Een vracht haaien, kwallen, zeesterren en pinguins. Er was een 'touch pool' waar je alles mocht voelen en het was best grappig om te zien hoe alle kinderen enthousiast met twee armen in het water doken en alle volwassenen twijfelachtig een vingertje probeerden.
We hadden NET genoeg tijd om alles te zien, bij de laatste vissenbak werd de muziek al uitgezet en begonnen medewerkers mensen naar buiten te vegen (met uitzondering van wie geld uitgaf in de souvenirswinkel).
We kochten nog gauw vijf ijsjes en aten die op aan de waterkant.

Daarna wisten we niet heel zeker wat we zouden doen. Geo caching lag voor de hand en dus wandelden we verder langs de kade, maar de dichtstbijzijnde cache lag op/onder een bank vol zittende mensen, dus dat werd niks.
We kuierden nog wat verder, maar de kinderen vonden het doelloos kuieren maar niks en dus besloten we bij een subway broodjes te kopen als avondeten en gewoon op tijd naar bed te gaan.

Vijf broodjes klaarmaken duurt een paar minuten en terwijl we stonden te wachten, kreeg Joachim van de vriendelijke subwaydame twee ballonen om mee te spelen. Daar was hij natuurlijk blij mee en hij rende heen en weer als een kip zonder kop.
Bijna letterlijk, want we waren bijna klaar toen Joachim met een KNAL tegen de deurstijl viel. Resulaat: een flinke snee in zijn oorschelp!

We kregen een pleister van de subwaydame en omdat ik geen zin had om met een lege maag in een wachtzaal te zitten, aten we maar gauw onze broodjes op. Dan wandelden we terug naar het hotel want het leek me makkelijker om daar naar een dokter te vragen in plaats van zelf te googelen.
Hier vlakbij thuis is er een grote huisartsenkliniek die een halve spoeddienst is. Je kunt er terecht met snijwonden, verstuikingen, simpele breuken, etc. Ik hoopte dat ze daar in Sydney ook zoiets hadden, maar precies niet echt. De hoteldame verwees ons naar een gewone huisartsenprakijk.
Ik belde hen op en mocht nog langskomen op de vrije raadpleging als we er binnen de drie kwartier konden zijn. Nog rap een spelconsole meegrissen en dan Joachim in de taxi duwen op weg naar de huisarts, tien minuten later waren we daar.

Er was nog maar 1 dokter aan het werk en ze was heel vriendelijk, maar ze zag het precies niet goed zitten om dat oor in haar eentje te herstellen. Lijmen leek voldoende, maar ze was nogal onzeker en ze stond er alleen voor en dus suggereerde ze om naar spoed te gaan.
Ik had op dat moment moeten tussenkomen en moeten voorstellen om te helpen of het gewoon zelf te doen, maar ik wil dan niet de irritante betweterige moeder uithangen (ik weet dat lastige patienten op een vrijdagavond DUBBEL zo lastig zijn), dus knik ik braaf 'goed en bedankt' en zijn we dus onze hele avond kwijt. Mijn fout.

Ik had geen flauw benul waar een spoedgevallendienst te vinden was, maar de dokter had een voorstel (een kinderziekenhuis), haar secretaresse schreef het adres voor ons op en we zaten weer in de taxi.

Het leek aanvankelijk niet zo druk, maar het duurde natuurlijk uren. Ik heb zelf veel stages gedaan vroeger op spoed dus ik weet dat er achter de schermen hard wordt gewerkt, maar als gewone burger is het saai wachten en de stoelen in de wachtzaal tellen.
We moesten ons eerst registreren en als nieuwe patient duurde dat een eeuwigheid. Ik moest mijn temperatuur laten checken, kreeg een gele sticker omdat ik dat gedaan had, en me ook registreren via een QR code (in het kader van contact tracing). Naast de receptioniste zat dan een verpleegster en die deed de triage. Ze vroeg iedereen waarvoor hij kwam en deed al wat eenvoudige onderzoekjes.
Privacy: nul.
Ik wist van iedereen waarom die daar in de wachtzaal zat en ik was niet onder de indruk van de hoogdringendheid van 90% van de gevallen. Dat maakt het wachten natuurlijk alleen maar frustrerender.

Na ruim twee uur kwam de triage verpleegster naar ons toe met de vraag of ze toch de plakkers van dat oor mocht doen (de huisarts had het vol steristrips geplakt) want misschien moest het niet gelijmd worden en mochten we zo naar huis. Stel je voor.
Ze haalde de steristrips eraf, dacht dat het toch gelijmd moest worden, haalde een collega erbij, die vond ook dat het gelijmd moest worden - maar dan wel door een dokter. Dus daar moesten we terug op wachten en weer de wachtzaal in.
{intussen had ik er al LANG spijt van dat ik dat stomme oor niet zelf had geplakt}

Gelukkig is Joachim een flink kind, zijn frustratieniveau lag een pak lager dan het mijne! lol

Nog ruim een uur later was de dokter van spoed daar dan in hoogsteigen persoon. Een heel vriendelijke dame. Ze goot een bus ontsmettingsmiddel over Joachim zijn oor, borstelde er wat lijm overheen en dat was dat. Nog even wachten op een ontslagbrief en we konden beschikken.
Ik belde nog maar eens een taxi en twintig minuten later waren we terug in het hotel.

Intussen was het al lang bedtijd natuurlijk.
Benjamin en Jonathan waren al lang in dromenland, Wouter, Joachim en ik hadden de naburige kamer en ploften daar in bed.

En dan midden in de nacht... BOENK... rolt Joachim nog uit zijn bed ook! Wat een pech heeft dat kind??
We hebben hem dan heel gauw terug in bed gelegd (gelukkig was zijn oor niet nog meer naar de vaantjes) en een kussen op de grond klaargelegd.

Onze eerste dag in Sydney - redelijk memorabel.
Ik heb altijd een klein tasje met EHBO-gerief mee op vakantie. Zal er volgende keer een tube lijm bijsteken.

Groetjes uit Port Wakefield

Half de nacht was het nog flink aan het plenzen en zelfs in de ochtend regende het nog. Ik had al geen goesting meer om uit bed te komen... Terwijl we zaten te ontbijten verscheen echter een zonnetje en zelfs een regenboog! :-)
Het klaarde op en dan besloten we toch de wandeling te doen die we normaal gisteren hadden gedaan, een korte wandeling met look outs.
Eerst liepen we even over de jetty en we vergaapten ons aan ruines net aan de kustlijn. De kolonisten hadden geprobeerd een welvarende stad van Stenhouse Bay te maken door er gips uit de grond te halen. Het was gelukt, eventjes, en toen wilde niemand nog gips hebben en trok iedereen weer weg uit Stenhouse Bay. De overheid kocht de gebouwen op om er ruines van te maken om het park wat op te fleuren.

De wandeling liep dan tussen wat ruines door afgewisseld met uitzichten over zee. Heel mooi!
Er lag onderweg een geo cache! Ik was al trots op mezelf dat ik 'm in al mijn voorzienigheid offline beschikbaar had gemaakt ... Konden we het ding niet vinden!
Ergens in een struik - het stond daar vol struiken. Niet bij het mierennest - helaas veel mierennesten.
Heel jammer want we zaten in een 'goeie run' maar het lukt nu eenmaal niet altijd.

Verder was de wandeling winderig, maar wel mooi. Wij stonden ons al gauw te vergapen aan alle prachtige bloemen, blij dat we hier in de lente waren, en toen stond er een informatief bord "Deze bloemen werden hier geplant door de kolonisten in hun tuintjes en zijn niet inheems. Helaas woekeren ze over de hele streek als onkruid." OK, dan maar geen foto van de bloemen. *lol*

Na de wandeling reden we nog verder door Innes National Park. Veel dingen zijn alleen te bezichtigen met een 4x4 met uitzondering van een vuurtoren op West Cape.
Er was een mooi 360 graden uitkijkpunt en ook een korte wandeling rondom de vuurtoren. Nu waren we bovenaan kliffen en was het daar heel, heel winderig en al gauw zaten we met erg bange kinderen en moesten we terugdraaien.
Gelukkig was er ook een mooi uitkijkpunt in de luwte (met een geo cache die we vonden!!) dus het was uiteindelijk toch de moeite.
We wilden nog even afdalen naar het strand, maar net op dat moment struikelde Joachim en hij haalde zijn knie open aan de steentjes. Groot drama, want er was bloed te zien. Ik was niet voorzien op pleisters, maar ik had wel compressen en wat tape die ik soms voor mijn hiel gebruik als ik ga lopen, dus hebben we zo maar iets geimproviseerd. Het bloed uit beeld en de knie voelde al meteen een pak beter.

Daarna hadden de kinderen geen zin meer in strand, maar wilden ze hun spelconsoles bovenhalen want ze wisten dat we weer een eind moesten rijden. (Het laatste half uur waren alle batterijen plat, helaas.)
Onderweg stopten we nog voor een late lunch en in de namiddag waren we dan hier in Port Wakefield.

We hebben hier een leuke camping, klein maar heel erg netjes. Net naast de camping ligt de gemeentelijke speeltuin dus dat is handig, haha. Er loopt hier ook water waar gezwommen mag worden maar het is nog wat frisjes. Gelukkig is het al wel droog.
Op een boogscheut van de deur is er een geo cache die we ook nog even gingen zoeken. Sommige geo caches zijn heel mini, maar andere zijn wat groter en daar zitten dan soms speelgoedjes in. De bedoeling is dan natuurlijk om te ruilen met een ander speelgoedje. Vaak een aartsmoeilijke opgave. Iets meenemen is altijd leuk, maar iets achterlaten is ZO moeilijk... Deze geo cache was wat groter en we vonden...  enkele pleisters!!! Wat een toeval! :-D

Onze motorhome staat nu vlakbij de kampkeuken en omdat het zo kalm is (vooral oude mensen heb ik de indruk) hebben we het hele ding voor ons alleen. Een nette keuken, een piano (...?), een dartsboard, een tv... Allemaal voor ons.
Deze kleine camping lijkt dus een beetje op een luxe resort. :-)

boodschap van algemeen nut

Vandaag kreeg Jonathan nog een verjaardagscadeau aan dat was verstuurd via amazon Australia. Toen hij het pakket had uitgepakt en in de zetel zat te kwijlen boven zijn cadeaus vond ik onderin de doos een pamflet. Van de overheid. Om hun stomme COVID app te downloaden! Daar heb ik al eens over gemekkerd. Dus ik was al helemaal ge-irriteerd - wat zit de overheid nu folders in dozen van Amazon te gooien!! - tot ik zag dat op de achterkant van het pamflet de mededeling stond dat familiaal geweld nooit ok is en met de contactgegevens om hulp te vinden.
Kijk, toch een boodschap van algemeen nut dan.

Hier in South Australia gaat het prima. Het is al 30 dagen geleden dat hier nog iemand positief getest heeft! En de laatste twee gevallen waren dan mensen die vanuit een andere staat gekomen waren.
Logischerwijs zijn veel staatsgrenzen dus nog potdicht. SA heeft vorige week de grenzen geopend voor een paar staten waar het ook goed gaat, maar het blijft voorlopig eenrichtingsverkeer. Je mag van Perth naar Adelaide reizen, maar niet van Adelaide naar Perth (zonder heel erg goede reden). Toen de premier van SA vol trots verkondigde dat het hier zo goed gaat en dat ze dus sommige grenzen openen, was een andere premier (weet niet meer welke) die hierop reageerde met "wie wil er nu naar SA reizen?" wat natuurlijk weer goed was voor een politieke rel. Ach, zoiets leidt de aandacht af van andere problemen.

Ik krijg mijn patienten totaal niet meer gemotiveerd om zich te laten testen. "Ik heb gehoord dat dat heel onaangenaam is hoor." of ook "Dat is zo'n lange wachttijd aan de kliniek." De meeste mensen zijn er heel erg gerust in.
Het griepvirus maakt momenteel geen kans, maar het rhinovirus laat zich naar het schijnt niet intimideren door social distancing en doet volop de ronde. Hier thuis heeft Jonathan al een snotvalling gehad, daarna ik en nu begint Wouter. Jonathan was getest op COVID en was negatief dus nu zijn de grote mensen lekker lui en laten zich niet testen.
Dat er verschillende virussen binnen een gezin kunnen circuleren, vergeten we maar even. ;-)

C19 update

Coronagewijs gaat het hier prima. South Australia heeft momenteel 1 coronazieke in het ziekenhuis (niet op intensieve) en 1 zieke in thuisquarantaine. Ruim twee weken lang werden er geen nieuwe gevallen gevonden, ondanks ijverige opsporing. Het zit hier dus niet meer.

Algemeen over gans Australia waren er vandaag 16 nieuwe gevallen en dit gaat ook al een tijd in dalende lijn. Het ACT (staat van Canberra) is officieel coronavrij.

Ze hebben het natuurlijk ook gemakkelijk in die zin dat ze als eiland de grenzen kunnen afsluiten en potdicht kunnen houden.

De overheid heeft een app gelanceerd voor contactopsporing. Ze willen dat zoveel mogelijk mensen de app downloaden en activeren als ze buitenshuis komen. De app maakt dan via bluetooth contact met andere app-gebruikers en als iemand daarvan ooit positief test, krijg je zelf een waarschuwing binnen. Ik vertrouw zoiets voor geen haar, moet ik eerlijk zeggen. Het zal waarschijnlijk oubollig van mij zijn, maar ik heb weinig zin dat ding te downloaden en dat de overheid vervolgens weet waar ik wanneer ben. Ze zullen de gegevens nooit openbaar maken enzovoort, ze roepen het heel erg. En hoe harder ze het roepen, hoe minder ik het geloof.

Ze pushen het ook ontzettend. Reclame overal vanwege de overheid: download de app. Op tv, op de radio... Ik kreeg zelfs een persoonlijke sms: download de app.

Op het nieuws kwam de premier zeggen: "We kunnen de beperkingen alleen versoepelen als voldoende mensen de app hebben ge-installeerd." Als dat geen chantage is, weet ik het ook niet meer.

Ik overweeg de app te downloaden voor de statistieken en nooit te activeren. :-)

Alle staten hebben altijd hun eigen aanpak gehad en nu gaan ook al staten op hun eigen manier de beperkingen langzaamaan versoepelen.

Vanaf morgen mogen er iets meer dingen hier in SA, zo gaan de speeltuinen terug open, campingplaatsen, bibliotheken,... er mag buiten getraind worden en buiten gegeten worden (maar het is zestien graden en het regent veel), er mag meer volk naar begrafenissen/huwelijken etc. Niet dringende operaties gaan weer van start en ook tandartsen openen weer de deuren.

Vanaf 8 juni mag er dan nog veel meer: naar de cinema, uit eten gaan, fitnessen, indoor sporten…

En daarna is er nog een hele lijst van dingen die nog steeds niet mogen, maar daar staat nog geen datum op.

We wachten op het openen van de grenzen, maar volgens de premier is dat 'not for the foreseeable future'. Het zit nog niet eens ergens in een stappenplan… Er is even sprake geweest dat ze de grenzen tussen Australia en Nieuw-Zeeland zouden openen, maar ook dat lijkt niet voor meteen te zijn.

We blijven hier dus nog gezellig en veilig op ons eiland zitten. :-)