een goede vrijdag op Goede Vrijdag

 We hebben hier een lekker lang weekend! Goede vrijdag is hier een officiële feestdag en dus hebben we samen met Paasmaandag vier dagen weekend. Netjes, toch?
De jongens hebben ook chance, want Pasen valt niet in hun vakantie. Ze hebben dus nu lang weekend en pas de week erna herfstvakantie! Ik veronderstel dat voor de kinderen in Belgenland Pasen ook maar zelden in de herfstvakantie valt. 😉

We zijn vandaag naar een paaskermis geweest. Het was niet groot, maar wel gezellig. De jongens wilden echt geen enkele attractie doen! Eten, eten, eten - dat was het enige dat hen interesseerde. Het moet moeilijk zijn om zo'n groeiend tienerlichaam te hebben!

Uiteindelijk heeft Joachim toch twee attracties gedaan en Jonathan heeft wat basketballen gegooid (al is hij zo groot dat hij niet ver moest gooien).

Daarna was het eindelijk tijd voor iets lekkers en werd het echt een goede vrijdag!

 

stemtijd

 Vandaag waren het verkiezingen hier in SA, South Australia.

Er was eigenlijk weinig van te merken. Wat (rare) spotjes op tv en dat was het dan weer. In het straatbeeld was er niks van te zien! Geen affiches of posters. Ook maar een drietal foldertjes in de bus.
Alleen aan het stemlokaal (aan Joachim zijn school) stonden meerdere mensen flyers uit te delen.
We hadden deze keer wel een uitnodigingsbrief gekregen om te stemmen. Ik had 'm meegenomen en daar waren ze blij mee. Ze moesten deze keer mijn naam ook niet zoeken in een groot, dik boek. Ze konden de uitnodiging scannen en mijn naam afstrepen op een ipad. Wat een vooruitgang!

Het stemmen zelf was nog wel met potlood en papier hoor. Een kleiner papier en een heel groot papier - eerlijk gezegd wist ik amper welk papier nu waarvoor was.

Over het algemeen was ik slecht voorbereid. Hier in Oz moet je op alle partijen stemmen. Je geeft ze nummers. Een voor je favoriet, twee voor je tweede keus, enzovoort. Op die manier moet je ze allemaal 'in volgorde zetten'.
Ik kende maar 4 partijen van het lijstje van 9.
Ik veronderstel dat het verschil tussen 6 en 7 nu niet meer significant is, maar toch.
Dus hield ik het simpel en ik volgde gewoon de flyer die ik gekregen had van mijn 'favoriete partij'. Als ik hun advies en systeem volgde, stonden de partijen vast ook in een voor mij logische volgorde. Lekker lui!

Nadien kocht ik nog een 'sausage sizzle' voor mezelf en voelde ik me bijna een Aussie. Jammer dat ik toevallig met de auto was, volgende keer kom ik te voet op thongs/flipflops!

groetjes uit Queenstown

 Vandaag zijn we met de trein op pad geweest!

Er is een spoorlijn tussen Queenstown (in het midden van nergens in het regenwoud) naar Strahan (aan de kust). Aangelegd in 1899 (naar moderne Aussie normen is dat zoiets als het dinotijdperk) omdat ze in Queenstown koper in de grond hadden gevonden, maar hier geen geld uit konden slaan als ze het niet verscheept kregen.
Kennelijk was het een gigantisch technisch hoogstandje in die tijd om de spoorweg te bouwen. Ik zal eerlijk toegeven dat zo'n regenwoud er ook redelijk ondoordringbaar uitziet. Behalve de ondoordringbaarheid, was er nog het probleem van de heuvels. Na veel vijven en zessen importeerden ze een systeem uit Zwitserland om de spoorweg en de locomotief aan te passen aan steile hellingen. Niemand wist of zoiets zou werken in het Aussie klimaat, maar ze hadden chance. Het systeem werkt nog altijd. "Abt rack and pinion system" heet het en een vertaling ga ik niet zoeken. Tussen de twee klassieke rails ligt een derde spoor en daarin lopen tandwielen die aan de locomotief bevestigd zijn. Het systeem helpt zowel de trein omhoog te krijgen als naar beneden af te remmen.

De spoorweg wordt al lang niet meer gebruikt om koper naar de kust te rijden. Na jaren van verloedering hebben ze de boel opgelapt en het is nu een toeristische attractie. Niet helemaal tot Strahan, maar de eerste ongeveer elf kilometer.

Rijden met een stoomtrein is altijd leuk (niet met kolen, maar met gerecycleerde motorolie) en rijden door een regenwoud is een keer iets anders dan anders.
We konden uitstappen in Lynchford, wat rondkijken en naar goud zoeken (helaas). En verderop in Rinadeena konden we ook even de benen strekken, foto's maken etc.
En hoewel we het bijzondere Abt systeem konden zien tussen de sporen, was er niks van te horen of te voelen. De gids was maar aan het uitleggen dat we op een ontzettend steile helling zaten, eigenlijk was er niks van te zien! Het ging heel traag ja, maar dat was dan ook alles. En ik zal eerlijk zijn, tegen het einde was ik dat regenwoud wel een beetje moe gezien. Voor mij hoefde het niet langer te duren.

De mijnen zijn al meer dan dertig jaar dicht, maar de rivier Queen 

is nog steeds vervuild en doods. :-(

Goud zoeken.

Te veel stoom om iets te zien!

Het abt systeem.

Na de lunch namen we de auto voor een kort ritje naar de Horsetail Falls.

Die waren echt de moeite!
Heel erg hoog en van een hoge bergwand. De wandeling erheen was ongeveer 2km en heel bijzonder. Het was geen pad in de berg, maar een aangelegde weg naast de berg! Een beetje alsof je op een steiger wandelde. Hoe ze dat aangelegd hebben, geen idee, maar het was een bijzondere ervaring. De bergwand langs een kant en dan een weids uitzicht aan de andere kant.
Het was wel puffen en zweten, want de zon scheen fel en er waren veel trappen te doen. Gelukkig waren de uitzichten het waard!!

Op deze foto zie je het een beetje, als je inzoomt.
De 'steigerwandeling' langs de bergwand.

Na de wandeling reden we nog heel even naar een ander uitzicht, naar een van de oude kopermijnen. Onderweg naar beneden naar Queenstown nam ik nog twee lifters mee. Twee jongemannen die helemaal naar boven waren geklommen en te moe om terug naar beneden te wandelen. Kan gebeuren!

Terug in Queenstown sprongen we nog binnen in het Galley Museum. We waren er maar net voor sluitingstijd en mochten er gratis in. Meevaller. 😊
Het was een heel bizar museum, vol met gadgets en foto's van de lokale geschiedenis. Van huishoudelijke spullen, tot oude oorlogsmedailles, kinderspeelgoed en casettebandjes (ik legde de kinderen uit hoe die werkten en ze hadden medelijden met me).😂
Het stond er allemaal wat willekeurig in enkele kamers en het geheel was nogal onsamenhangend en chaotisch. Maar misschien voor sommigen nostalgisch.😉

groetjes uit Port Arthur!

 Groetjes uit Port Arthur!

Toen we een paar jaar geleden op vakantie in Tasmania waren, hadden we Port Arthur graag bezocht, maar we hadden er geen tijd meer voor. Ik was dus enthousiast dat het deze keer wel op de planning kon!

In Port Arthur is een Unesco Heritage Site, een oude beruchte gevangenis. Het was een plaats waar Britse gevangenen gedropt werden die al meerdere veroordelingen op hun kerfstok hadden en dus 'een strenge aanpak' nodig hadden.
Ze hadden er ook de allereerste jeugdgevangenis voor jongens (! vanaf 10 jaar - helemaal naar het andere eind van de wereld verscheept), maar ik weet niet zeker of dat iets is om trots op te zijn. Okay, het lijkt een goed idee om ze niet bij de volwassen mannen te steken, maar zo tussen de lijnen door te lezen, was hun re-integratieprogramma toch niet zo succesvol en veel van de jeugdige criminelen werden uiteindelijk volwassen criminelen.
(niet dat ze het nu zoveel beter doen, want de UN heeft Aus al meerdere keren op de vingers getikt voor hun slechte aanpak in jeugdgevangenissen)

Port Arthur is een gevangenis met cellen, maar geen omwalling. Het ligt immers op een schiereiland en de strook naar het vasteland is zo dun (30 meter) dat ze deze makkelijk kunnen afsluiten (deden ze met honden). Het water is de natuurlijke grens!

We deden eerst een korte toer met een gids en dat was handig, want die vertelde de grote lijnen in de geschiedenis en wees ons de meest belangrijke gebouwen aan. Sommige hadden ze mooi gerestaureerd, van andere bleven amper een paar stenen overeind staan. Er was natuurlijk niet alleen de gevangenis, maar ook de verblijven van de soldaten, de officieren, een ziekenhuis, een kerk, etc.
Daarna trokken we zelf op pad en op het einde van de dag deden we ook een korte rondvaart rond "Isle of the dead" waar het kerkhof was.
Uiteindelijk hadden we net niet genoeg tijd om alles te zien, zo groot was het terrein.
Maar zeker de moeite, amper 90 minuten rijden van Hobart, mocht je ooit in de buurt zijn. 😉

groetjes uit Hobart

 Groetjes uit Hobart - de hoofdstad van Tasmania! 😀

Gisteren zijn we eerst naar Melbourne gevlogen om daar ons Hoog Bezoek te ontmoeten (ouders van Wouter) die net ruim 24uur onderweg waren geweest. Helaas ligt het land van Oz belachelijk ver weg van Belgenland.
Daarna vlogen wij door naar Hobart (door praktische problemenzooi zaten we op aparte vluchten), waar we twee huurauto's oppikten en naar een vakantiehuisje doorreden.
De vlucht tussen Melbourne en Hobart was echt verschrikkelijk hobbelig. Het waaide heel erg in Melbourne en het waaide heel erg in Hobart dus bij zowel de start als de landing voelde het vliegtuig als een op hol geslagen kermisattractie. Mijn maag was er niet blij mee.
Eenmaal ge-installeerd in ons huisje ging iedereen maar op tijd bed in.

Vandaag zijn we Hobart gaan verkennen.
De wind gierde om het huisje in de nacht en doorheen de dag was het weer echt onvoorstelbaar wisselvallig. Het ene moment een brandende zon, het volgende moment regen en de minuut daarna regen EN brandende zon. Je kunt er geen staat op maken!
We kuierden wat rond in Hobart, niet 100% zeker wat we zouden doen. 

We passeerden een kathedraal, St David's, en gingen daar maar eens binnen. Het was best een mooi ding, niet heel erg oud natuurlijk (nog geen 200 jaar, niks van de westerse cultuur is hier oud) en een beetje een mix van oude en nieuwe stijlen.

Verderop wandelden we langs het "Mawson's Hut Replica Museum" en dat zag er okay uit dus gingen we binnen. Mawson is een Aussie ontdekkingsreiziger die meerdere expedities naar Antarctica geleid heeft. Wij kennen hem van een halve vleugel in het South Australian Museum en natuurlijk van Mawson Lakes - het dorp naar hem genoemd.
Het museumpje zat in zijn nagebouwde Antarctische hut en was volledig gewijd aan het vroegere leven op Antarctica. Voor mij leek het allemaal een beetje te guur en te koud. Helemaal op het einde lagen er brochures voor moderne cruises naar de Zuidpool. Misschien zou dat meer iets voor mij zijn, maar er stonden nergens prijzen vermeld, wat meestal betekent dat de prijzen de afknappers zijn! lol

We wandelden verder langs de avond en ergens lagen er enkele eetstandjes op een rij te dobberen aan de kade. Eentje heette "A Fishy Business" en Joachim vond dat geweldig en dus gingen we daar eten. 😆
Het was simpel, maar best goed en we aten op een picknickbankje, afwisselend gegeseld door felle zon, motregen, of allebei tegelijkertijd!

We hadden niet heel veel tijd meer over, dus daarna deden we het Tasmanian Museum and Art Gallery want dat was gratis.
Het was niet heel groot, maar ze hadden wel een paar bijzondere dingen, zoals de huid van de allerlaatste Tasmaanse tijger (triestig), een gallerij over de First Nations People van Tasmania (nog triester) en nog een halve verdieping over de lokale beestjes (beter).

We konden niet vertrekken zonder nog minstens een geocache te doen en er was er eentje in de buurt die een hoop hartjes had gekregen en we hadden hem ook snel gevonden. We dropten er een trackable en reden daarna weer terug naar ons vakantiehuisje.

Intussen waait het hier al minder hard en ik ben benieuwd naar het weer morgen. 😜

stemmen uit de cel

 Komende zaterdag zijn hier federale verkiezingen.
Ik had verwacht dat de straten vol affiches zouden hangen en de brievenbus zou uitpuilen van de folders - maar niets van dat alles. Toen er 1 zitje gekozen moest worden voor de gemeenteraad, was er meer te zien dan nu!!
Op het nieuws praten ze er natuurlijk over, er zijn debatten tussen de twee leiders (de huidige premier en zijn voornaamste uitdager) en analyses over de verkiezingsbeloften ("Wij gaan x doen!" - "Wij ook!") maar daarmee hebben we het dan ook gehad.
We hebben welgeteld een foldertje in de bus gevonden en in het straatbeeld van Greenwith is er niks te beleven. Misschien is het in Adelaide stad anders, maar hier is het stil.

Het irriteert me wel een beetje dat er ook geen uitleg in de bus is gevallen over de verkiezingen. Het zou toch handig zijn, zeker voor ons beginnelingen. Waar stemmen, hoe stemmen, op wie stemmen. Nope, je moet het allemaal maar zelf bekijken.

Er zat wel een lijst in de bus met uitleg over 'vervroegd stemmen per post' en wie daarvoor in aanmerking komt. Voorspelbare redenen, zoals verblijf in het buitenland, opname in het ziekenhuis, afgelegen woonst, etc, etc. Maar ook "gevangenen die een straf van minder dan drie jaar uitzitten". Die mogen stemmen per post.
Om de drie jaar zijn het verkiezingen. Betekent dat dan dat gevangenen langer dan drie jaar in de cel niet mogen stemmen? Ik zocht het op en inderdaad! Wie langer dan drie jaar vast zit, mag niet stemmen. (link)
Is dat niet vreemd? Ik vond dat vreemd.
Hebben gevangenen geen recht op een mening dan?

Ik vroeg me af hoe het in Belgenland geregeld was.

Daar is het natuurlijk nog mooier. Gevangenen mogen zeker stemmen, maar ja, het is praktisch nogal moeilijk. Dus eigenlijk gebeurt het niet echt en dat is dan ok.
Dat vind ik dan ook weer typisch Belgisch!!

In de praktijk wordt dit stemrecht echter zelden gebruikt omdat gedetineerden worden geconfronteerd met verschillende obstakels. Bovendien is de Belgische situatie niet vrij van contradicties: enerzijds is de administratie van oordeel dat gedetineerden zich kunnen informeren en zelf de nodige stappen kunnen ondernemen om hun stemrecht uit te oefenen. Aan de andere kant erkent het Kieswetboek de bijzondere situatie van gedetineerden en gaat het uit van de veronderstelling dat zij niet in staat zijn om aan de verkiezingen deel te nemen. Gelet op het ontbreken van maatregelen om de geïnformeerde uitoefening van het stemrecht aan te moedigen en te ondersteunen, kan van gedetineerden niet worden verwacht dat zij massaal deelnemen aan de verkiezingen. (bron)

Niemand zal hiervan wakker liggen met alle zooi die al aan de hand is in de wereld, maar toch vond ik het frappant.

harde keuzes

 Vorige zaterdag was een belangrijke Aussie mijlpaal en het is redelijk schandalig dat ik er nu pas over schrijf, maar soit.

Ik heb mijn allereerste stem uitgebracht!
Voor de gemeenteraad.
Voor 1 kandidaat.
Per post.

Er was een plaats vrijgekomen in de gemeenteraad en ik heb mijn best gedaan uit te vissen waarom, maar ik heb het niet gevonden. Misschien een gemene ziekte, misschien een mysterieuze verdwijning, misschien een moord - wie zal het zeggen. In ieder geval zijn er daarom verkiezingen uitgeschreven.
Dat vond ik al een bijzonder feit, want ik zou verwachten dat ze de vrije plaats intern opvullen als vriendjes onder mekaar. Dat zou ik in ieder geval in Belgenland verwachten.
Maar nee, verkiezingen dus.

We hadden een paar foldertjes in de bus gehad, maar niet zoveel, en enige tijd later kwam dan de echte stemuitnodiging.

Een folder met uitleg. Een blad met de kandidaten. Een stembiljet voor in een envelop, in een envelop, in een andere envelop.
Je mocht de kandidaten nummers geven in volgorde van voorkeur. Maar omdat er maar een vacature was, zou alleen de allereerste stem tellen. Nuttig.

Er zijn zeven gegadigden, waarvan maar een vrouw.
Er was een foto (behalve bij eentje) en wat zelfgeschreven uitleg over wie ze waren en waar ze voor stonden. Er stond ook expliciet of ze in de gemeente woonden (niet het geval voor twee van hen) en of ze lid waren van een politieke partij (niet het geval voor vier (!) van hen).
Heel vreemd.

Een jonge gast schreef dat hij net was afgestudeerd van het middelbaar. Toen Wouter en ik commentaar hadden dat hij dus echt wel jong was, schoot dat vooral bij Jonathan recht in het verkeerde keelgat. Jeugdigheid is immers geen synoniem voor onbekwaamheid.
Dan maar stemmen op de grootmoeder van vijf die ruiterlijk toegeeft te veel vrije tijd te hebben?
Of op de enige kandidaat die in derde persoon over zichzelf schrijft maar dan wel familiair zijn telefoonnummer deelt?
Of misschien toch maar op de oude rot met kanker die gaat strijden voor lagere belastingen?
Wat een keuzes!

Als goede burger heb ik lang nagedacht, mijn voorkeur aangeduid, alle enveloppen in elkaar gepast en netjes op de bus gedaan.
Het resultaat weten we ergens eind maart. Spannend hoor!

Kinchina en Milang

 Vrijdag begonnen we onze dag in Kinchina Conservation Park. Da's een park vlakbij Murray Bridge en gelegen net naast de lokale gevangenis.
Enkele namen van wandeling in het park zijn 'Jailbreak Trail', 'Jailhouse Rocks Loop' en 'Getaway Car Loop'. Aussie humor.

We wandelden een flink toertje en vonden onderweg nog heel wat geo caches. Ons totaal zat op 391 dus nu moeten we natuurlijk de 400 halen voordat dit weekend voorbij is.
Het werd wel flink heet tegen de middag en dus vertrokken we op tijd terug naar ons huisje met airconditioning.

In de namiddag reden we naar Milang, een klein dorpje aan een groot meer, Lake Alexandrina. Het idee was dat we daar wat konden afkoelen met de voeten in het water en met wat chance stond er nog een briesje ook.
Het eerste wat we in Milang deden was iets lekkers halen bij de bakker en dan inderdaad afkoelen bij het meer. We vonden nog twee caches en deden ons best voor een derde, maar die vonden we niet. Gelukkig hebben we nog even tijd om ons doel te halen.

Bij deze foto hoort een quizvraag:

Hoeveel kaketoes zitten in de boom?