2022 plannen en voornemens

 Het nieuwe jaar is van start gegaan. Nog een paar keer de datum verkeerd schrijven, denken "oh, is het al 2022?" en voor we het weten bolt alles gewoon verder.

Het grootste nieuws van 2021 was natuurlijk dat we ons permanent visum gehaald hebben. Het was toch veel minder stressvol dan gevreesd en het ging ook allemaal veel vlotter dan gevreesd.
Gerelateerd nieuws is dat we in 2021 geen ene voet buiten South Australia hebben gezet. We hebben een aantal vakanties gedaan, maar zijn altijd binnen onze staat gebleven. Dat is bijzonder, want daarvoor zijn we helemaal niet hier. We zijn hier om te blijven, maar niet om hier te blijven.

Wat betreft de voornemens voor 2021:

* Een eigen geocache maken en verstoppen.
Dat is gelukt, zij het nogal laat. We hadden een doosje gekocht en een leuke plek uitgekozen in april, maar uiteindelijk was het december tegen dat we de cache in orde hadden en hij gepubliceerd kon worden.
Beter laat dan nooit!
Treasure in the rocks werd gelanceerd op 10 december en is tot nu toe 11x gevonden.
We nodigen iedereen vriendelijk uit een poging te wagen, hij is heerlijk makkelijk en zit vol prullen voor kindjes. :-)

* Een groente eten uit eigen tuin.
Een jaar geleden schreef ik "al is het maar een miniwortel" en het werd een miniwortel! En nog een kromme ook...!
Maar hij kwam uit onze groentebak en hij was lekker, dus missie geslaagd.
Momenteel zijn er vijf wortelplantjes in leven en een handvol radijszaadjes zijn uitgekomen, dus we zijn bijzonder optimistisch voor 2022. Met een beetje geluk groeit de oogst met meer dan 100%.

* Een surfles volgen.
Ok, ik geef toe, deze heb ik laten slabakken. De zomer was voorbij voor ik het wist en alles onder de dertig graden is veel te koud voor het strand. -lol- Het was dus opnieuw zomer en toen was ik het knal vergeten, tot de laatste dagen van het jaar. 
Op 31 december ben ik eindelijk online gegaan en heb onze surfles geboekt (voor eind januari). Dus, toegegeven, geen surfles in 2021, MAAR wel geboekt dus ik beschouw deze TOCH als geslaagd.


De plannen voor 2022.

Ik heb het aan de kinderen gevraagd en het eerste wat die gillen is "vakantie naar België" wat een leuk, maar tegelijkertijd heel stressvol idee is. In principe kan het, South Australia heeft vorige week beslist dat quarantaine niet meer nodig is voor inkomende passagiers uit het buitenland. Tenminste, als het gaat over Aussie burgers of mensen met een permanent visum (check) die gevaccineerd zijn (check) en die maximum 72 uur voor vertrek negatief hebben getest (stress).
En die regels willen nog wel eens veranderen van de ene minuut op de andere. Oh jee, een nieuwe variant in Afrika. Ok dan, alle mensen die uit een vliegtuig stappen en daar geweest zijn, gaan nu manu militari toch maar twee weken op hotel - surprise!
Dus.... we zullen eerst maar eens zoeken naar een heel erg goede reisverzekering voor we vluchten boeken.


Voornemens voor 2022.

Hierover heb ik echt mijn hoofd zitten breken.
Ik was op zoek naar leuke, originele ideetjes die haalbaar en concreet zijn. Dus niet de vage 'wat beter op m'n gezondheid letten' maar iets tofs zoals 'een surfles doen' maar dat was helaas al ingepalmd in 2021.
Na enkele dagen mijn hoofd hierover te breken, kwam ik tot de conclusie dat ik geen inspiratie had en ik vond maar een manier om dit op te lossen.
Mijn persoonlijke goede voornemen is: "Tegen 31 december 2022 een lijst van 23 goede voornemens hebben om te doen in 2023."
Hoe slim is dat?



Tijd voor 2022 - een jaar met hopelijk veel leuke Aussie avonturen!! En als het meezit, ook een paar Belgische. :-)

een permanent visum... ???...!!!

 Dit is een heel rare blogpost en ik had me nooit voorgesteld dat het allemaal zo zou lopen, maar het is wat het is en soms is de werkelijkheid gewoon raar.

Ik wilde eerst en vooral vertellen over afgelopen woensdag - toen hadden we met z'n vijven de medische keuring. Voor het tijdelijk werkvisum vier jaar geleden was ik alleen op keuring geweest (naar een heel dodgy kliniek in het midden van Brussel) maar voor een permanent visum moesten we allemaal gaan.
Medisch onderzoek voor iedereen, x-rays voor mij, Wouter en Jonathan en dan nog een bloedafname voor mij en Wouter. (het hangt van de leeftijd af wat er moet gebeuren)

Om 9u 's morgens moesten we in Adelaide stad zijn en de kinderen waren dolenthousiast om een dagje school te missen en ook om naar 't stad te gaan. Dat is altijd een beetje een avontuur.
Meestal gaan we met de bus, maar ik vertrouw het ochtendverkeer voor geen haar (en het was inderdaad dramatisch) dus gingen we toch met de auto en we waren er nog maar net op tijd. Ik gooide iedereen uit de wagen terwijl ik nog een blokje om reed op zoek naar een parkeerplaats - dus redelijk gestresseerd kwamen we aan.

De papiermolen bij de receptie duurde nog het langste. Ik vroeg me af waarom ik 101 gegevens van ons online moest zetten als ze het nu gewoon opnieuw invulden.
Paspoorten bekijken, visumaanvragen bestuderen en dan moest ook iedereen individueel op de foto. Jonathan kon niet ophouden met grijzen dus dat was een uitdaging.

We werden dan verdeeld in twee groepen om het 'makkelijk' te maken. Wouter ging overal met Joachim binnen en ik had de twee oudsten mee.

Al bij al ging alles redelijk vlot. Ze hadden een heel systeem van nummers en verschillende kabinetten, en er was een dame wiens enige taak was om iedereen op tijd in het juiste kamertje te krijgen.

Bij de verpleegster was het wegen, meten, bloeddruk nakijken, een oogtest doen en in een potje plassen. Bij de dokter was het een heel erg basic onderzoek en wat vragen over medische geschiedenis.

De oogtest was grappig omdat wij op het werk exact dezelfde kaart gebruiken dus ik ken die lettertjes eigenlijk uit het hoofd. Ik had ze met mijn ogen dicht moeten opzeggen - een gemiste kans!
Toen de dokter met mij bezig was, vond Jonathan het nodig om scheetgeluiden te maken en dat was redelijk genant, maar verder hebben de kinderen zich prima gedragen. Spelconsoles helpen altijd.

Ruim anderhalf uur later waren we buiten, viel goed mee dus. We tracteerden onszelf op iets lekkers en reden weer naar huis.

Er was ons gezegd dat de resultaten over een vijftal werkdagen bij het departement van imigratie zouden zijn.
Daarna werd het dus wachten. Ofwel op een mail dat alles in orde was (weinig waarschijnlijk) ofwel op een mail dat ze weer een of ander document nodig hadden (heel erg waarschijnlijk). We hadden er al ervaring mee. De papiermolen spuwt de documenten gewoon terug in je schoot als er ergens een vakje onduidelijk is aangevinkt, twee letters onleesbaar zijn of een handtekening scheef staat.
Je gelooft het niet en denkt dat iedereen overdrijft, totdat je het zelf ervaart.

Ik was dus allerminst verbaasd toen ik donderdagnamiddag een mail zag binnenkomen van onze migratieagent. Ik was aan het werk en begon al te zuchten. Er was vast iets misgelopen met die onderzoeken - misschien had Jonathan toch te hard had gelachen op zijn foto - en nu moesten we weer terug.

"Hi Nele, Congratulations! You and your family have been granted your permanent visas this afternoon," zo begon de mail. Ik moest het een paar keer lezen en dacht "wat bedoelt die mens nu eigenlijk?" Ik las de mail, ik las het nog eens, ik bleef het maar lezen. Ik bekeek alle bijlages en dacht... WTF??
Ik stuurde berichtjes naar Wouter die vooral bestonden uit een hoop uitroeptekens.
En Wouter stuurde berichtjes terug die vooral bestonden uit een hoop geshockeerde mannetjes.

Ik werkte dan maar verder en ik zei helemaal niks tegen helemaal niemand, want ik kon het gewoon niet geloven. Ik moest zeker die mail nog eens bekijken.

We gingen het vieren, weet je wel, als we ons permanent visum hadden. Ik had gedacht aan een typische Aussie barbecue of zo - vooral dan omdat ik dacht (hoopte) dat we het in de zomer zouden krijgen. Nu was er niks voorbereid van feestje en mijn hoofd was leeg. Heel raar.
's Avonds laat en de volgende ochtend (deze ochtend) had ik de mail toch voldoende bestudeerd en stuurden we dan toch maar berichtjes naar familie.

Vandaag heb ik het ook op het werk gezegd en Marie (de manager) was meteen enthousiast. "Ik ga seffens naar de supermarkt. Zal ik iets leuks meenemen?"
"Doe maar iets typisch Aussies," zei ik, "maar geen vegemite."
Later die dag was ze er terug en ze had een bordje met snacks voor me bij, een bos bloemen (lokale bloemen! zei ze) en een hele zak snoep voor de kinderen. Zo lief!!

Dus ja.
Geen derderangs burgers meer, maar tweederangs burgers. We mogen blijven ad infinitum. We gaan veel minder betalen voor de ziekteverzekering, we gaan veel, veel, veel minder betalen voor school en we kunnen nu ook een lening afsluiten. Interessant voor bijvoorbeeld een huis. :-)
Over een jaar kunnen we de procedure starten voor citizenship en ik vermoed dat we dat wel zullen doen. Het maakt een groot verschil op de arbeidsmarkt - alle jobs voor de overheid zijn bijvoorbeeld enkel voor citizens - en het maakt ook een groot verschil in inschrijvingskosten voor hoger onderwijs en unief. Dus we denken dat het belangrijk is om zo onze kinderen alle kansen te geven, mochten ze in dit gekke land willen blijven.

En morgen zullen we uit eten gaan om het te vieren.

blije nieuwtjes

 Zondag... heeft Benjamin zijn diploma van de eerste zwemgroep verdiend! Dus hij gaat volgende week naar een nieuwe groep.

Maandag... konden alle 16-plussers een afspraak boeken voor een covid vaccin. Tot nu toe was het alleen voor 40-plussers of voor mensen met een bepaalde aandoening of in bepaalde beroepen. Vanaf nu dus voor iedereen. De website om een afspraak te maken crashte volledig.

Dinsdag... kregen we bericht dat de migratieagent onze visumaanvraag heeft ingediend!! Dat kwam als een verrassing want ik dacht dat hij nog bezig was met de nominatie van de praktijk in orde te krijgen, maar dat bleek dus al geregeld. Nu moeten wij allen op medisch onderzoek als volgende stap. Spannend!

papierwerk

 Voorlopig is ons deel voor de aanvraag voor een permanent visum afgerond.
De migratieagent had nog een hele rits documenten aangevraagd en dat duurde even om in orde te krijgen. Vooral het document van de Australian Federal Police Check liet nogal op zich wachten (want dat komt per post... natuurlijk). Kudos aan de stad Turnhout want we konden veel elektronisch opvragen en het afschrift van onze trouwakte was er op 7 minuten. Zeven minuten!! En dan nog in vier talen, dus dat moest niet eens langs de vertaler. Een nieuw snelheidsrecord!
Een van de documenten was de laatste (Aussie) belastingsaangifte. Aangezien ik vorige week een nieuwe heb gehad, heb ik de moeite gedaan dat ook nog extra te uploaden, met het achterliggend idee "Jullie verdienen nogal wat aan mij dus daar mag wel een PR tegenover staan...!"

Verder was het nog heel veel zwoegen op de ellenlange vragenlijst. Dat duurt echt gewoon een uur om alle antwoorden na te lezen en dan nog eens een uur om enkele missende details op te zoeken.

Ons deel is nu ingeleverd en nu is het wachten op de documenten die vanuit het werk moeten komen. Ik zal onze manager dus moeten gaan stalken. 😎

vakantieweek 2 / the end

 De vakantie zit erop! 
We hadden vandaag nog een vrije dag om een feestdag van gisteren in te halen, maar morgen is het echt helemaal gedaan.

We zijn hier en daar nog gaan wandelen en de twee caches die we nog wilden vinden, hebben we ook gevonden! Achter de 'nachtelijke' cache hebben we overdag gezocht en gevonden, het was een heel leuk ding (UFO) en die ene geo cache waarvan we het hadden opgegeven en die alleen Wouter volgens de kinderen kon opsporen, had IK uiteindelijk gevonden. Heel belachelijk... zo van "we dachten misschien bij deze boom", ik ga op de grond zitten en ik zie 'm liggen.
Ik heb dat er wel bij de kinderen in gewreven dat ik niet zo hopeloos ben als zij soms denken - HA!

Ook vandaag zijn we weer gaan wandelen en nog een cache op onze lijst toegevoegd, we zijn goed bezig!

Verder heb ik deze vakantie heeeeeel veel muziek gespeeld!!
Mijn klarinetleerkracht was gevraagd om in een musical te spelen (te musiceren), maar ze had het te druk en had daarom aan mij gevraagd of ik het misschien wilde doen. Ja, heel graag dus!!
Alleen bleek de partij natuurlijk niet alleen voor klarinet, maar was het een combinatie van klarinet, sopraansax, tenorsax en dwarsfluit. Voor dwarsfluit moest ik passen, maar saxofoon heb ik vroeger nog gespeeld dus dat wilde ik wel doen. Het was lang geleden, maar soit. Een grepentabel is snel gevonden van internet, haha.
Ik voelde mij wel net een muilezel als ik drie koffers moest meezeulen naar de repetities en shows. Wat een gedoe! Het duurde ook een eeuwigheid om alle drie de instrumenten in mekaar te draaien en te stemmen.
Vier dagen nadat ik de partituren had, had ik m'n eerste repetitie. Vijf repetities op vijf dagen en nadien vier shows op drie dagen. Kort maar krachtig!!
Ik kon niet alles honderd procent maar daarin was ik niet de enige. Ik moest een passage op klarinet wat vereenvoudigen omdat het simpelweg te snel was en een paar dingen voor de sax heb ik een octaaf lager gespeeld omdat ik die hoge noten niet in de vingers kreeg. Het is wat het is en ik heb er niemand over horen klagen. :-)
Uiteindelijk had ik ook een heel systeem uitgedokterd waarbij de tenorsax half de tijd dwars op mijn schoot lag zodat ik op tijd kon wisselen. Het was soms snel zijn!!
Ik heb me in ieder geval supergoed geamuseerd!!! Ik vind dat echt superfijn om te doen, mee een musical begeleiden!

Er zat ook best veel volk in de zaal en dat is altijd prettig.
Van covid was niet zoveel te merken. Bij de ingang stonden mensen in fluovestje te controleren of je wel incheckte met de telefoon, maar dat was het zowat. De zaal mocht maar voor 75% gevuld zijn, god mag weten waarom. Ik hoorde waaien dat voor een 100% vulling mondmaskers nodig zouden zijn.
Ik weet niet of dat waar is, maar de logica ontgaat me volledig. De 75% mensen die er waren, liepen vrank en vrij rond in de foyer, stonden dicht tegen mekaar aan koffie te drinken of stonden na de show dicht op elkaar gepropt te wachten op hun kroost. Ik geraakt er amper doorheen met m'n drie koffers.
Dan denk ik aan alle acteurs die zingend en springend over dat podium heen en weer crossen en aan ons 18 muzikanten blazend tegen mekaar aan gepropt in de pit.
Het zal 25% minder werk zijn voor de contactopsporing als er straks iemand positief test??
Ik weet ook niet wat de redenering is.

Op de momenten dat ik dan m'n kaken een beetje rust wilde gunnen, ben ik bezig geweest met onze visumaanvraag.
Die had een paar weken stil gelegen door het werk.
De makkelijkste (tussen aanhalingstekens) manier om een PR te krijgen, is via een sponsoring door het werk. Nu was er twee jaar geleden een collega die een PR had aangevraagd en gekregen en prompt haar providernummer kwijt was en gedwongen werd ruraal te gaan werken. Ze moest dus halsoverkop weg van onze praktijk en nu werkt (en woont) ze ergens in een achterlijk gat.
Het management stond dus niet te springen om een PR voor mij te sponsoren, ook al was de situatie helemaal anders. Die collega was nooit geslaagd voor de examens van het RACGP, terwijl ik die in 2019 gehaald heb en dus een specialistische erkenning heb.
Ik probeerde het management dit aan hun verstand te brengen, maar het lukte niet echt.
Zij werken met migratiebureau en hun contactpersoon stelde voor om mij dan te sponsoren voor een ander soort visum. Dat bleek uiteindelijk OOK tijdelijk te zijn, dus dat werd een echte no go.
Eenmaal onze manager begreep dat ik hiermee niet akkoord ging en dan maar zonder de praktijk zou proberen een PR te verkrijgen of ik dan ruraal moest of niet, leken ze bereid de zaak verder te bekijken. Margaret belde naar de migratieagent met mij erbij om te vragen hoe dat zat en de man bevestigde wat ik dacht, namelijk dat het geen probleem zou zijn.
ZIE JE NU WEL!!!
The big boss was nu eindelijk akkoord mij te sponsoren. Maar dat was dus meerdere weken tijdverlies.

Maar - er was een mooi gevolg.
De migratieagent gaat alles regelen en had de praktijk een offerte gestuurd met zijn kosten. Ik hoorde van Margaret dat het management de kosten gaat dragen, behalve de kost voor het visum zelf. Aanvankelijk dacht ik dat ze de migratieagent alleen zouden betalen om de sponsoring te organiseren, maar na een telefoontje naar de agent zelf, bleek dat de kliniek ALLE organisatorische kosten op zich neemt. Dus... wij kunnen gebruik maken van hun advies zonder extra kosten!!!
Kijk, dat is mooi!

Ik kan natuurlijk zelf online vakjes invullen en documenten uploaden, maar als er dan iets afgekeurd wordt, hebben die mensen heel ons dossier en kunnen ze hopelijk gauw helpen. Wat goed!!!

Ik ben dus al uren en uren en uren met die aanvraag bezig geweest.
Ze moeten echt alles weten, van de grootte van je teennagels tot de diepte van je oren. Een hele hoop gegevens van familieleden en waar die wonen en wat voor burgers het zijn. Adressen (met nauwkeurige data!) van de laatste tien jaar. *zucht* Buitenlandse reizen (met nauwkeurige data) van de laatste tien jaar. *huil* Maand per maand werkgeschiedenis vanaf de geboorte *WHY???* en voor elke periode van 'werkloosheid' een verslag van wat je die tijd gedaan hebt en hoe je dat financieel berooid hebt. Nou, ik was een baby dus ik weet het niet zeker, maar ik sliep waarschijnlijk 20 uur per dag en ik veronderstel dat mijn ouders dit betaald hebben. 

Echt een verschrikkelijk karwei.

En dat systeem is ook zo dom. Je kunt dan aanklikken dat alle gezinsleden op hetzelfde adres wonen, maar dan nog moet je per persoon al die adressen en data weer manueel intikken... Man, man.

Natuurlijk nog een stapel documenten uploaden ook. Dat is bijna in orde, ik wacht nog op mijn Aussie police check en dat valt hopelijk ergens volgende week in de bus.

De aanvraag is alvast betaald, toch ook weer een hap uit de spaarrekening. Nu kunnen we het ding hopelijk gauw inleveren en dan is het wachten tot ze weer iets afkeuren. lol

Goed dat ik heel wat tijd had deze vakantie - morgen duiken we weer in de gebruikelijke drukte!!

een fruitvliegencrisis

 Deze week hebben we bericht gehad van de ambassade dat we geregistreerd zijn. 
Dat ging vlotter dan verwacht en ook saaier dan verwacht. We zijn gewoon 'geregistreerd' en niet ingevoerd of ge-importeerd of zoiets.

Ik ben online bezig geweest met onze visumaanvraag, maar ook al hebben we al meerdere documenten in gereedheid gebracht, ik geraak niet verder dan pagina 2 (van de 20) omdat ik nog geen 'sponsornummer' heb. Het werk zou mijn aanvraag moeten sponsoren, dat is de gemakkelijkste manier om ons permanent visum te halen, maar nu blijkt dat die papieren eerst in orde moeten zijn. Zal ik ze dus een beetje achter hun gat moeten gaan zitten.
Dat zal nu in ieder geval gemakkelijker gaan van hieruit dan vroeger vanuit het apenland! Ik kan nu gewoon binnenspringen bij onze manager, in plaats van mails te sturen of 's nachts te bellen.

Verder is er nog bijzonder nieuws van de school.

Er is een uitbraak van fruitvliegen hier in SA!
Dan doen ze zo verschrikkelijk hun best fruit en groentes hier buiten te houden, is het toch mislukt en zitten er hier fruitvliegen. Hun grote, gele quarantainevuilbakken zullen niet opvallend genoeg geweest zijn (langs de snelwegen, in de luchthaven...).
Het gevolg is dat de kinderen bepaalde groentes en fruit niet mogen meenemen naar school. Er is een brief gekomen wat nog wel mag:

Thank you to everyone who has made sure that your child’s lunch box contains only the following fruits or fruiting vegetables: pineapple, melons (watermelon, rockmelon and honeydew), cucumber, carrots, lettuce, broccoli, celery, mushrooms and asparagus.

Ik weet niet of er veel kinderen dol zijn op selder of asperges, maar die van ons in ieder geval niet.
Appels en kiwi's zijn hier favoriet, maar dat mag niet meer naar school tot minstens half april.

Ik heb het eens nagekeken online want ik dacht dat die uitbraak er in de Riverland was, maar nee, het zit effectief rond Adelaide. Half Mawson Lakes is zelfs een rode zone!!
Dat betekent dat wij totaal illegaal fruit en groentes naar Victor Harbor hebben meegenomen, want niks mag uit een gele of rode zone gebracht worden. Nu zou ik me daar schuldig over kunnen voelen, maar aangezien wij van niks wisten, ben ik vooral ge-irriteerd.

Eigenlijk zijn er een hele hoop regels over het bewaren en vervoeren van fruit, ook voor particulieren. Fruitafval moet ook een bepaalde manier opgehaald worden. Ofwel in een groene bak ofwel in een luchtdichte plastic zak opgehaald door de Fruit Fly Hotline. Er zijn regels over zelf gekweekt fruit in de tuin, daar had ik ook geen benul van. Ik was zo trots op onze perziken en nectarines, wie weet hoe illegaal hier alles is. Nu zijn er dus regels voor op school.

Wij zijn echter totaal niet ge-informeerd, niet door de gemeente, zelfs niet door de supermarkten... we horen het toevallig via de school! Natuurlijk zit dat beest nu overal. En een mens zou al overwegen om het niet serieus te nemen...

En wat nu ook bijzonder is... We hebben hier meer regels aan ons been door fruitvliegen dan door COVID...!

op verlof!

 Ik probeer er nu maar wat vaart achter te zetten want ik weet dat we straks weer een paar maanden zullen zitten niksen (wachten). Gisterenavond zijn Wouter en ik nog bezig geweest met ons papierwerk voor de consulaire inschrijving. Natuurlijk is dat niet gewoon "Dit is ons rijksregisternummer, gelieve ons in te voeren" maar zijn het wel drie pagina's per persoon die met de hand ingevuld moeten worden en doorgestuurd samen met een berg documenten.
Gelukkig staan de meeste documenten al HEEL lang ingescand en beschikbaar op de computer en hebben we hier ook vijf grote hopen pasfoto's liggen.
Behalve de manuele arbeid ging het dus redelijk vooruit en onze aanvraag is ingediend.

Nu we toch weg zijn uit Arendonk heb ik de uittreksels uit het strafregister voor ons visum ook rechtstreeks bij het FOD justitie kunnen aanvragen en die waren verbazend wakker, want die documenten zijn er al.
Ik heb ze maar ineens doorgestuurd naar onze vertaler.

Over verloop van deze dag zijn we ook op vakantie vertrokken!!

De laatste week van de zomervakantie zijn we eventjes weg. Niet te ver, want je weet nooit met die binnengrenzen hier, die gaan sneller open en dicht dan de kaken van een piranha, dus zijn we gewoon in South Australia gebleven. 
We hebben een appartementje gehuurd in Victor Harbor. Daar zijn we al eens geweest en dat beviel ons toen wel.
Het appartement is ruimer dan verwacht en we moeten maar de straat oversteken of we zitten op het strand. Tien meter verder is een speeltuin en nog eens honderd meter verder een kleine kermis, dus dat kan eigenlijk niet beter.

Het enige minpuntje is dat we de slaapkamers niet goed kunnen verduisteren, dus onze apen gaan waarschijnlijk geen hol slapen.

Vandaag hebben we een luie namiddag gehad. Wat rondgehangen op ons terras, boodschappen gedaan, snoep gegeten, naar de speeltuin en dan uit eten gegaan. Kortom - vakantie!

gedeporteerd

 Sinds vandaag zijn wij de trotse bezitters van een model 8 document. De ziekenkas had het nodig, de boekhouder had het nodig, het consulaat had het nodig en god weet wie het nog nodig gaat hebben - maar nu hebben we het dus! Model 8 zat vanmorgen in mijn mailbox. We zijn uitgeschreven uit Arendonk.

Ik was dus trots en blij (omdat we indertijd zoveel moeite hebben moeten doen om hier te geraken) totdat ik het document effectief las. Toen was ik BELEDIGD.

De ambtenaar van de burgelijke stand - blablabla - bevestigt dat de genaamde - die en die -  AFGEVOERD is op datum - blablabla - naar 42 Mackenzie CCT.

Afgevoerd?? Afgevoerd!!
In blokletters dan nog!

Kan dat nu echt niet anders?
Uitgeschreven? Verhuisd? Geschrapt? Vertrokken? Verplaatst? Verwijderd? Gewist? Gerelokeerd? Gemigreerd? Verkast? Uitgeweken? Weggegaan? Weggetrokken? Gederegistreerd? Getransfereerd?
Neeje. Gedeporteerd!

En bedankt, 't is dat we toch weg zijn.

eerst eruit dan erin

 Weer een stap gezet vandaag. 
Ik heb een mail gestuurd (met een hoop documenten) om ons uit te schrijven uit Arendonk.

Het is niet verplicht, maar omdat we hier nu toch langer gaan blijven, gemakkelijker. Als we ons hier consulair inschrijven, kunnen ze ons voortaan hier helpen met de identiteitskaarten, paspoorten, verkiezingen... Zo de bevolkingsdingen.
Tot nu toe moesten we dat altijd vanop afstand proberen te regelen met de gemeente Arendonk en daar hadden ze NOOIT goesting in. Meestal kregen we ge-irriteerde antwoorden op onze vragen om hulp en het dringend verzoek om ons eindelijk eens uit te schrijven. Dus die springen nu vast een gat in de lucht.
Ik moet toegeven, over 12 maanden vervallen de paspoorten van de kinderen en dat hadden we nooit op afstand in orde gekregen. En nu moeten we voor onze visumaanvraag uitreksels hebben uit het strafregister en dat kunnen we nu ook buiten Arendonk om doen. Dus het is toch stilaan van de moetens.

Ik had een mailtje gestuurd naar de Belgische ambassade en die hebben een hoop documenten teruggestuurd om in te vullen - maar eerst moeten we officieel weg zijn uit Arendonk. Dat komt nu hopelijk rap in orde.

En ook al wil ik zelf helemaal niet terug, toch voelt het een beetje raar.

2020/2021

 Als het nu 31 december 1940 was, had ik iets over het afgelopen jaar geschreven zonder de woorden 'Duitsers' of 'oorlog'.
Het is nu 31 december 2020 en ik ga iets over het afgelopen jaar schrijven.


De gehaalde mijlpalen van 2020:

- Joachim is begonnen met voltijds school. Wij dachten dat Reception iets zoals een kleuterklas zou zijn, maar Joachim heeft leren lezen, schrijven en tellen over de brug van tien dus het kind heeft veel geleerd.

- Jonathan is tien geworden en ja, hij is een tiener. Vorige week werden Wouter en ik 's morgens wakker van de luide muziek die hij op zijn kamer aan het draaien was. Nog even en we kunnen 's avonds niet gaan slapen van de luide muziek die hij draait.

- Wouter heeft werk gevonden. Toch wel een zeer grote hindernis die hier genomen is.

- En dan een zeer belangrijke mijlpaal die wij helaas gemist hebben... Ik had er niet over nagedacht en me niet gerealiseerd dat deze dag zou komen in 2020. We hadden een grote taart moeten voorzien en een feestje moeten organiseren of minstens een moment van bezinning houden - maar in plaats daarvan waren we met andere dingen bezig. Die dag was de dag dat Joachim langer in Australie woonde dan in Belgie.
Joachim was 995 dagen oud toen we vertrokken. Tien september 2020 woonden we 995 dagen in kangoeroeland en was dus een bijzonder kantelpunt in zijn jonge leventje. Hij heeft nu het grootste deel van zijn leven hier gewoond!! Zeer bijzonder, al vind ik het zelf.
En ik heb geen flauw benul of we dat 'halen' maar als iemand even 21 januari 2024 voor Benjamin wil helpen onthouden dan wordt dat geapprecieerd. :-D

We hebben een paar heel leuke vakanties gedaan in 2020. Rondtrekken met de motorhome is toch mijn persoonlijke favoriet en zo zijn we van Brisbane naar Adelaide gereden in januari en een paar maanden terug hebben we een grote toer in SA gedaan.
Port Lincoln en omgeving was ook de moeite, the Riverland hebben we ontdekt en ook ons weekendje Sydney was memorabel.

Plannen voor 2021...

Op het programma van 2021 staat voorlopig een korte vakantie naar zee op het eind van de zomervakantie (naar Victor Harbour). Verder zullen we het nog moeten afwachten met Wouter zijn werk en zo.
In 2021 gaan we maar vooral tijd/moeite/geld/hersengekraak/papierwerk/zweet investeren in ons permanent visum.

Ik zou in 2021 ook eens graag een geocache maken samen met ons mannen en die ergens gaan verstoppen. Lijkt me cool om te doen!

Verder hoop ik ook een of andere eetbare groente uit de tuin te kunnen halen. Onze fruitboompjes geven vruchten en mijn planten buiten staan regelmatig in bloei... maar de groentjes lukt voor geen meter he. 2021 is het jaar van de hoop. De hoop op een groente. Al is het maar een miniwortel.

En tot slot een zeer belangrijk doel van 2021: minstens 1 surfles volgen!!
Ja, het is hoegenaamd uitzonderlijk belachelijk om een permanent visum aan te vragen terwijl we nog niet eens een surfboard van dichtbij gezien hebben. Goed, we hebben al eens iets op de barbie gegooid, de mannen hebben alle vier thongs in de kast liggen, maar zonder ooit gesurft te hebben staan we nergens qua integratie.
Hier en daar kan je als beginner een initiatie volgen dus het is maar een kwestie van dat te reserveren en dat moet de komende 12 maanden eens gebeuren.

Kortom, genoeg te doen in 2021!!

eerste stap gezet

 Allee vooruit, de eerste hindernis op weg naar een permanent recidency is genomen, ik ben geslaagd voor mijn Engels examen - de IELTS test.

Die bestaat uit vier verschillende onderdelen.
Eerst is er 'listening' en dan hoor je een half uur lang allerlei verschillende conversaties of lezingen en dan moet je daar al luisterend 40 vragen over beantwoorden.
Dan is er 'reading' waarbij je op een uur tijd 40 vragen moet oplossen aan de hand van enkele teksten. Begrijpend lezen dus.
Daarna volgt 'writing' en dan heb je een uur tijd om twee teksten te schrijven. Een brief naar iemand van ongeveer 150 woorden en een soort opstelletje waarbij je je mening over iets moet geven van 250 woorden. Ik moest een brief schrijven naar een voormalige leerkracht omdat ik boeken wilde ontlenen en een opstel over het feit dat meer mensen modebewust zijn en of ik dat een goede zaak vond.
Apart is er nog 'speaking' en dat is dus mondeling examen waarbij je een hoop vragen krijgt over willekeurige onderwerpen en dan is het de bedoeling dat je daarover iets te zeggen hebt.
Bij mij ging het over de buurt waar ik woonde, een typische traditie uit mijn land, hoe technologie ons leven verandert...

Mijn mondeling examen was als eerste gepland en ik was toch wel wat zenuwachtig en vond dat ik veel te veel gerateld had.
Luisteren ging supergoed, behalve een moment waar mijn aandacht verslapte (dacht dat ik een antwoord al gehoord had, dus was niet meer aan het opletten).
Lezen ging ook supergoed, was ruim op tijd klaar en heb mijn kladpapier vol tekeningetjes gezet.
Schrijven was moeilijk in te schatten, maar ik was toch binnen de tijd klaar en ik had niet de indruk dat ik het nog beter kon krijgen binnen mijn eigen mogelijkheden.

Enkele dagen later kreeg ik de resultaten per sms: Luisteren 9 - Lezen 8.5 - Schrijven 7.5 - Spreken 8. Totaal: 8.5.

Met als belangrijke kanttekening dat 9 het maximum is!

Voor luisteren had ik dus toch alles juist, maar lezen.... niet!! Daar ben ik VER-SCHRIK-KE-LIJK teleurgesteld over want ik was in de volle overtuiging dat ik alle vragen juist had...! Ik moet minstens 1 fout gemaakt hebben, misschien wel 2 en ik heb mijn hoofd er al over gebroken wat het kon zijn!...
Schrijven was een verwachte score en spreken was hoger dan verwacht. Ik zou dus heel blij moeten zijn, maar dat ene halve punt... die ene vraag... die achtervolgt me!!

Nu soit, met een algemene 'band score' van 8.5 zit ik tussen 'very good user' (8) en 'expert user' (9, het maximum) en als dat geen permanent residency waard is, weet ik het ook niet meer.

Wouter gaat op 9 januari.
Als die hoger scoort, doe ik mijn examen opnieuw. LOL

ondertussen Down Under

 Ondertussen is hier de zomervakantie begonnen, een week geleden.
Ik kan niet zeggen de de kinderen thuis kwamen met goede cijfers op hun rapport, want het systeem is hier met letters. Ik moet dus zeggen dat ze goede letters hadden.
En zelfs dat gaat niet op voor Joachim, want die had gewoon tekst. Maar hij had dus goede tekst.

De kinderen moeten nu vaak naar OSHC (Outside School Hours Care - spreek uit: OSJ) en dat verloopt met wisselend succes. De ene dag vinden ze het geweldig, de volgende dag is een drama. Ze doen twee keer per week een uitstap met alle kinderen en ook dat loopt met wisselend succes.

Tussen Kerst en Nieuw is OSHC gesloten, dan heb ik verlof genomen en gaan we thuis rondhangen. De laatste dagen van de vakantie heb ik ook vrij genomen en dan gaan we naar zee.

Echt wat verder op vakantie gaan, is nog moeilijk. De ene dag zijn alle binnengrenzen open, de volgende dag knallen ze weer dicht. Er is nu een uitbraak vlakbij Sydney, dus daar gaat alles op slot.
Hier in SA zijn we al 22 dagen zonder nieuwe zieken (buiten aangekomen reizigers die toch op hotel zitten) dus hier loopt alles vlot en redelijk normaal.

Benjamin heeft zijn verjaardagsfeestje hier thuis gehouden. Hij vond het zelf geweldig, ik was dankbaar voor mijn oordopjes.

We hebben nog een optreden met ons harmonieorkest gegeven (het tweede en gelijk laatste van het jaar). We hebben kerstliedjes (carols) gespeeld. Heel bijzonder, kerstliedjes spelen terwijl het 's avonds nog snikheet is en dan met rondspringende kangoeroes in de weide voor ons.

Benjamin heeft zijn eindejaarsoptreden met de theatergroep gedaan. De organisator gaf van te voren een hele speech dat het niet gemakkelijk was geweest met covid en de online lessen en dat ze weinig voorbereidingstijd hadden gehad en blij waren dat ze uberhaupt een optreden konden organiseren - bla bla bla - en inderdaad zat ik me soms af te vragen: "Zijn ze nu vrij aan het dansen of moet ik een choreografie hierin zien?"

Ik heb mijn IELTS examen (Engelse test) zaterdag afgelegd!
Ik heb er een goed gevoel bij en wacht nu met spanning op mijn cijfers. Ik ga zeker niet blij zijn met iets gemiddelds, ik wil een hoge score.

En over Engels gesproken:

"Ik heb argumenten gehad met mijn baas." Is een uitspraak van Wouter.
En zelf was ik met iemand aan het bellen en ik zei plots "as well" in plaats van "ook" middenin een Nederlandse zin.
Sloeg nergens op.
Het einde is nabij.

het spelleke begint al

We zitten goed hier in het land Down Under. Niet alles verloopt perfect, allicht, maar als we een hoop normen/waarden/sfeer/gezelligheid/gemeenschapsgevoel/landschap/wildlife/ruimtelijke ordening/multiculturaliteit/etc in de weegschaal leggen, is het in kangoeroeland toch beter dan het apenland. En dus blijven we voorlopig maar hier.

Ons visum vervalt over 1 jaar en 1 dag en dus is het stilaan tijd om aan een PR te denken. Geen persoonlijk record maar een permanent residency.

Niet alle wegen leiden naar Rome en net zoals er verschillende visa zijn (ons nummer is visum 475 bijvoorbeeld), zijn er ook meerdere manieren om een PR aan te vragen.

De makkelijkste manier voor ons is een PR gesponsord door het werk. Een voorwaarde is dat ik dan drie jaar aan het werk moet zijn met mijn 475 en dat zal in januari het geval zijn. Een andere voorwaarde is dat ik nadien nog twee jaar bij mijn werkgever moet blijven. Hopelijk gooien ze me dus niet buiten.

Ik had goeie hoop dat zo'n PR aanvragen wel zou meevallen. We zijn al in het land. Ik ben al aan het werk. Als ik iemand moet spreken, zitten we niet met verschillende tijdzones te klooien. We hebben al een visum. Het werk heeft een samenwerking met migratie advocaten. Ik heb mijn fellowship gehaald. Wouter is aan het werk. 

Gewoon nog wat documenten verzamelen, veel geld op tafel leggen (heeeeeel veel geld op tafel leggen) en dat PR is zo gefixt. Easy peasy lemon squeezy - zoals de kinderen zeggen.

Ik had al wat opzoekwerk gedaan en was tot de conclusie gekomen dat Wouter en ik een examen Engels moeten afleggen. Ik heb het nagevraagd via die advocaten en inderdaad, we moeten een IELTS test doen. Voor mij de zoveelste keer, voor Wouter de eerste keer.
Deze keer wel niet op 'academisch' niveau, maar gewoon 'algemeen'. Ook de score hoeft niet zo hoog te zijn. Moet lukken dus.

Ik wilde mij dit weekend al inschrijven zodat dit achter de rug zou zijn, we hoeven met die test immers niet tot januari te wachten.

Ik heb daar dit weekend - niet overdreven - drie uur van mijn tijd ingestoken en de inschrijving is dus NIET gelukt!

Eerst al een hele hoop ruzie gemaakt met het systeem omdat ik een foto van mijn paspoort moest doorsturen en hij wilde dat niet uploaden. Echt op verschillende computers, verschillende browsers, dertig keer vereisten nagelezen en NIET willen lukken. Uiteindelijk als afbeelding in een WORD document geplakt en dat wilde hij dan WEL uploaden.

Alle logica zoek.

Bloeddruk alweer de hoogte in.

Drie uur verder dan proberen te betalen voor dat examen… website gecrasht. Aaaaargh!!
Probeerde ik het vandaag opnieuw (had er gisteren echt helemaal genoeg van) "Je kunt niet inschrijven voor een examen, want er is een inschrijving lopende." Iiiiih!!

Dus dan moet ik het morgen tijdens de kantooruren weer proberen telefonisch op te lossen en dit gaat over een simpele inschrijving voor een dom examen en het loopt al helemaal in de soep.
Kijk, daar gaan we weeral….
Nog even geduld en ze gaan weer documenten terugsturen omdat er ergens een spelfout in staat…

Er gaat maar 1 weg naar Rome, ze zit vol gaten en hobbels en we zijn maar amper vertrokken of er zijn wegenwerken. Er staat maar 1 bord met 'omleiding die kant' en voor de rest trekken we onze plan wel.