harde keuzes

 Vorige zaterdag was een belangrijke Aussie mijlpaal en het is redelijk schandalig dat ik er nu pas over schrijf, maar soit.

Ik heb mijn allereerste stem uitgebracht!
Voor de gemeenteraad.
Voor 1 kandidaat.
Per post.

Er was een plaats vrijgekomen in de gemeenteraad en ik heb mijn best gedaan uit te vissen waarom, maar ik heb het niet gevonden. Misschien een gemene ziekte, misschien een mysterieuze verdwijning, misschien een moord - wie zal het zeggen. In ieder geval zijn er daarom verkiezingen uitgeschreven.
Dat vond ik al een bijzonder feit, want ik zou verwachten dat ze de vrije plaats intern opvullen als vriendjes onder mekaar. Dat zou ik in ieder geval in Belgenland verwachten.
Maar nee, verkiezingen dus.

We hadden een paar foldertjes in de bus gehad, maar niet zoveel, en enige tijd later kwam dan de echte stemuitnodiging.

Een folder met uitleg. Een blad met de kandidaten. Een stembiljet voor in een envelop, in een envelop, in een andere envelop.
Je mocht de kandidaten nummers geven in volgorde van voorkeur. Maar omdat er maar een vacature was, zou alleen de allereerste stem tellen. Nuttig.

Er zijn zeven gegadigden, waarvan maar een vrouw.
Er was een foto (behalve bij eentje) en wat zelfgeschreven uitleg over wie ze waren en waar ze voor stonden. Er stond ook expliciet of ze in de gemeente woonden (niet het geval voor twee van hen) en of ze lid waren van een politieke partij (niet het geval voor vier (!) van hen).
Heel vreemd.

Een jonge gast schreef dat hij net was afgestudeerd van het middelbaar. Toen Wouter en ik commentaar hadden dat hij dus echt wel jong was, schoot dat vooral bij Jonathan recht in het verkeerde keelgat. Jeugdigheid is immers geen synoniem voor onbekwaamheid.
Dan maar stemmen op de grootmoeder van vijf die ruiterlijk toegeeft te veel vrije tijd te hebben?
Of op de enige kandidaat die in derde persoon over zichzelf schrijft maar dan wel familiair zijn telefoonnummer deelt?
Of misschien toch maar op de oude rot met kanker die gaat strijden voor lagere belastingen?
Wat een keuzes!

Als goede burger heb ik lang nagedacht, mijn voorkeur aangeduid, alle enveloppen in elkaar gepast en netjes op de bus gedaan.
Het resultaat weten we ergens eind maart. Spannend hoor!

sleuteldag!

 Gisteren was het 'settlement day' - te vergelijken met het tekenen van de akte bij een notaris.
Alleen is het hier geen notaris die het werk doet, maar een 'conveyancer' en er werd ook niks meer getekend, want dat was allemaal elektronisch gedaan vantevoren.

Wij hebben onze conveyancer zelfs nooit gezien! Ik heb haar een keer aan de lijn gehad en dat was dat, de rest was allemaal per mail. De romantiek is ver zoek, haha.

Gisterenmiddag kregen we ook gewoon een mailtje. "Congratulations, I confirm your settlement is complete." Niet eens meer dan dat, superdroog.
De makelaar stond in cc dus die stuurde dan een sms 'Hoe laat willen jullie de sleutel komen halen?'
Wij waren al in de stad dus we gingen gewoon nog lunchen en dan ineens de sleutel ophalen.

Dat was ook op twee minuten gepiept. 
Het kantoor van de makelaar had nog een laatste inspectie gedaan en alles was in orde. De vorige eigenaars hadden wel nog twee grote bloempotten laten staan omdat ze die niet verplaatst kregen. We moesten maar eens naar die potten kijken en als het ons niet aanstond, moesten we bellen. Dan ging hij regelen dat ze weggehaald werden.
Behalve de sleutel kregen we ook een mand met lekkers mee en dan stonden we weer buiten.

Op naar ons nieuwe huisje!

Het was netjes achtergelaten. Beter dan verwacht, moet ik zeggen.
Het aanrecht lag vol envelopen met sleutels, netjes opgeschreven waar die sleutels bij hoorden. Er was een stapel gebruiksaanwijzingen over het zwembad en de zonnepanelen die we goed gaan kunnen gebruiken!
Het materiaal om het zwembad te kuisen hadden ze ook achtergelaten, heel netjes wel. Ook superhandig. Vooral omdat wij daar totaal geen verstand van hebben! *lol*
De bloempotten (met planten) werden snel goedgekeurd, die nemen we graag over. :-)

Zaterdag is de grote dag. We hebben een kleine truck gehuurd om al onze zooi te verkassen. Intussentijd gaan we verder inpakken en al heen en weer rijden om de eerste rommel daar te laten. :-)

nieuwe scholen

 Donderdag was een spannende dag hier want toen zijn we naar de nieuwe scholen gaan kijken!

Als alles volgens plan loopt, krijgen we de sleutel van ons eigen plekje op 15 april. En laat dat nu net de eerste dag van de herfstvakantie zijn!
Dan hebben we dus twee weken tijd om de boel te verkassen en kunnen de jongens na de vakantie in hun nieuwe school starten. Ideaal.

We hadden 's morgens om 9u een afspraak in Joachim zijn school - Greenwith Primary school.
Ze hebben een kleuteropvang en lagere school en ze delen het terrein met een andere lagere school - Our Lady of Hope School (wat een naam...!). Die laatste is prive en katholiek.
Joachims nieuwe school is groter dan zijn huidige (ongeveer 500 versus ongeveer 200 leerlingen). We werden heel vriendelijk opgevangen door een assistent-directrice die uitgebreid vertelde hoe tof de school was. Daarna kregen we een rondleiding over het terrein en van die 500 leerlingen bleek de meerderheid op uitstap, dus het was best rustig!
De speelplaats, sportterreinen en een centraal gebouw worden gedeeld door de twee scholen, verder zitten ze wel apart. Het was best groot en ze hadden ook een heel nieuw gebouw voor muziek- en dramalessen. De bibliotheek was heel uitgebreid en Joachim zijn ogen begonnen al te blinken.
We kochten een nieuw uniform voor hem, kregen nog een stapel papierwerk mee en reden dan maar weer terug naar zijn oude school voor de rest van de dag.

(promo)video van de school

In de avond trokken we dan naar Golden Grove High School - de nieuwe middelbare school van ons mannen.
Dat was nu toevallig dat ze een opendeuravond hadden. We hebben een afspraak om hen in te schrijven volgende week. Er was dus best wat volk en de avond was specifiek gericht op ouders die nog twijfelen waar hun kind in te schrijven. We kregen dus een heel verkoopspraatje!
Er werd wel een tiental keer gezegd dat ze misschien wel een grote school waren, maar dat de leerlingen geen nummer waren en individueel bekeken werden. Ze draaiden dat riedeltje zo vaak af dat ik er op den duur niks meer van geloofde!
Maar groot zijn ze wel, tegoei 1600 studenten.
Dan delen ze nog het terrein met 2 andere scholen (prive) waardoor dat er in totaal 4000 tieners rondhossen!

Er is een centrale plaats, een rond plein, waar de drie scholen samenkomen. Daar zijn de gebouwen die ze delen. En van daaruit zijn er dan drie 'ingangen' naar de verschillende scholen en hun eigen faciliteiten.
Het mooie is natuurlijk dat ze heel veel sportterreinen ter beschikking hebben. Ook een aantal specifieke vakken voor de laatstejaars worden gedeeld onder de drie scholen. Dus dat schept mogelijkheden.

Het nadeel is natuurlijk dat de kans op verdwalen redelijk hoog is!

De 7e en 8e jaars hebben ze wel samen in een gebouw gestoken en normaal hebben ze al hun lessen daar, dus zouden ze niet te veel op zoek moeten naar hun leslokaal.
Ach, ze mogen blij zijn dat de trappen niet verplaatsen en er geen verborgen deuren zijn. ;-)

nog een (promo)video

een virtuele rondleiding

Het worden nog heel spannende tijden!!

10 paspoorten

 Ik ga op reis en ik neem mee... 10 paspoorten!

Hoe cool is dat??

Het is niet van een leien dakje gegaan - natuurlijk niet.
We konden de paspoorten pas aanvragen ten vroegste tien dagen na de citizenship ceremony. De aanvraag gebeurt hier niet via de gemeente, maar via een postkantoor. Na wat rondzoeken kon ik vijf afspraken inboeken op een zaterdagvoormiddag, twee weken na de ceremonie.

De aanvraag kon dan op papier of online en ik dacht dat online het makkelijkste ging zijn, maar achteraf bekeken heeft ons dat geen hoofdbrekers bespaard.
Er waren online een miljoen vragen in te vullen waarvan honderdduizend keer hetzelfde. Je kunt natuurlijk niet zomaar een vinkje aanklikken 'idem', nee je moet alles opnieuw invullen. Zeker voor de kinderen was het slopend, want behalve hun gegevens moesten ze ook ELKE keer opnieuw ALLE gegevens van Wouter en mezelf hebben.
Waarom kunnen ze dat niet linken aan de nummer van ons citizenship? Ze weten nu toch wie we zijn??

Dan hadden we ook nog een 'referee' nodig. Een meerderjarige Aussie die ons al minstens een jaar kende en garant kon staan voor onze identiteit. Een verpleegkundige op het werk, Shelly, had het al voor onze citizenship aanvraag gedaan, dus vroeg ik het haar opnieuw.
Ik had een hoop gegevens van haar nodig en ze moest de achterkant van onze pasfoto's ondertekenen. Wat een gedoe!!

Donderdagavond dacht ik om de aanvragen online al in te dienen, voordat we zaterdagochtend  naar het postkantoor gingen.

Het systeem vond dat mijn aanvraag (de eerste die ik was begonnen) te lang inactief was en had deze dan maar gedeletet. Echt...!

Ik begin maar opnieuw, print mijn aanvraag, print Wouters aanvraag. Ik krijg eenvoudig een papier met een QR code die ze dan in het postkantoor kunnen scannen.

Ik print Jonathans aanvraag en ik krijg zonder overdrijven 12 papieren uit de printer gerold!! Hoe belachelijk is dat??
Je kunt dus weinig online doen voor minderjarigen, zo blijkt. Er volgen gewoon NOG MEER papieren om in te vullen. Wouter en ik moesten nog handtekenen - met een getuige erbij...!! Shelly moest als referee nog iets tekenen!!
AAARGH!!!

Shelly werkt niet op vrijdag maar ze kwam dus speciaal voor mij naar de kliniek. Die belachelijke papieren ondertekenen. Kijken hoe ik mijn handtekening zette. Ze was zo lief om voor Wouter garant te staan dat ze getuige was, al had Wouter de dag voordien getekend. 
Wat een idioot gedoe.

De volgende dag stonden we dan mooi op tijd op het postkantoor.
Ik weet niet waarom we een afspraak hadden moeten boeken, want we moesten gewoon in de rij staan en nadien hebben we de hele boel opgehouden. Gelukkig waren er andere postbediendes aan het werk.
Ze hadden al onze papieren nodig (papieren van het citizenship, identiteitsbewijzen, geboorteaktes...), alles moest dan gecopieerd worden, afgestempeld, gehandtekend. Veertig minuten heeft dat grapje geduurd!
Ik ben al vaak dankbaar geweest dat de Belgische staat geboorteaktes in vier talen opstelt. Dat heeft ons al veel kopzorgen bespaard.
De geboorteaktes van Wouter en mezelf zien er anders uit dan die van de kinderen en daar moest de dame van het postkantoor wel vijf keer naar kijken, maar ze dacht wel dat alles aanvaard zou worden.

Er was nog wel een spannend (genant) moment...
Joachim en Benjamin zaten op de grond met m'n telefoon te spelen en Jonathan stond erbij toen zijn aanvraag werd behandeld. Hij moest immers zelf tekenen!
De dame van de post las de hele aanvraag en vroeg toen: "This referee, Michelle. She is not a relative of yours?"
Dus ik zei nee - want dat mocht niet.
Zegt Jonathan plompverloren: "Who is Michelle?"
Noooo...!! Ze heeft net getekend dat ze ons al jaren kent en garant gestaan voor Jonathans identiteit!!
Dus ik zeg gauw: "That's Shelly's official name." En dan in het Nederlands: "Ge moogt daar niks over vragen. Ge moet doen alsof ge die kent!!"
Waarop Jonathan een beetje raar kijkt, maar gelukkig verder zwijgt.
Hahahaha! Afgang...

Gelukkig ging het verder vlot. De twee ander vroegen niks over Michelle/Shelly, haha.
Normale wachttijd is ongeveer zes weken, maar wij vliegen 11 januari naar Belgenland, dus zes weken hebben we niet. Een smak geld erbovenop dus om er spoedprocedures van te maken.

Maar snel ging het wel. Maandag had ik een email dat er een paspoort klaar was. Dinsdag een ander. Woensdag nog drie.
Hoera!!

Volgende hindernis: de paspoorten ophalen.
Normaal kun je ze thuis laten komen met de post, of afhalen op een postkantoor, maar paspoorten via spoedprocedure kun je alleen gaan afhalen in een overheidsgebouw in de stad. Lekker handig (niet).

Toevallig was Wouter vandaag in de stad en had hij tijd de paspoorten op te halen.
Het was naar het schijnt nog een gedoe om dat van mij mee te krijgen omdat ik een andere achternaam heb (dat willen ze hier maar niet verstaan he, dat vrouwen trouwen maar hun meisjesnaam houden), maar 'de supervisor' had op de aanvraag gezien dat we alle vijf hetzelfde adres hadden, dus was het uiteindelijk toch goed.

OEF!!

Oz is niet zoals Europa waarin je kunt rondreizen van land naar land met een identiteitskaart. Je hebt hier altijd een paspoort nodig als je het land in of uit wil.
Maar dat is nu in orde...!
En ze zijn mooi ook. Blauw en met kleurenprentjes van Australische landschappen binnenin. 

Het is heel vreemd om bij nationaliteit 'Australian' te zien staan...

Nu moeten we al die uitzichten ook in het echt gaan zien he. ;-)

Aussie aussie ausie, oi oi oi

 23 november '23 is een dag voor de persoonlijke geschiedenisboeken.

We hebben ons citizenship gehaald!

Twee weken geleden kregen we een nieuwe uitnodiging voor onze ceremonie (nadat we de vorige eind augustus hadden moeten laten passeren), wat een meevaller was want we hadden gevreesd dat het allemaal nog langer ging duren.
Mawson Lakes is onderdeel van de gemeente Salisbury en dus werden we uitgenodigd in een klein gemeentezaaltje in Salisbury zelf, boven de bibliotheek. Om 2u in de namiddag, de kinderen waren dolenthousiast dat ze een paar uren school zouden missen. We hadden hen in de auto laten omkleden van hun schooluniform in hun chique plunje en maar goed ook, want iedereen kwam op z'n paasbest.
Er waren zeventig kandidaten en dan nog een hoop familieleden/supporters. We moesten eerst onze identiteit bewijzen (daar gebruiken ze hier het rijbewijs voor) en daarna bracht iemand ons naar de juiste stoelen. Onze begeleidster was er in geslaagd ons nog helemaal verkeerd te wijzen ook.

Iedereen had z'n persoonlijke stoel!
Nu ben ik nog NOOIT naar een evenement geweest waar mijn stoel was voorbehouden MET mijn naam erop, dus waw. Ik was al gelijk onder de indruk.
Er lag een Australisch vlaggetje klaar (natuurlijk) en papierwerk (allicht).

Toen iedereen z'n plaats gevonden had (ondanks de 'hulp') ging de ceremonie mooi op tijd van start.
Er werd gevraagd recht te staan toen drie politici de zaal binnenkwamen, de burgemeester en nog twee parlementsleden. Dat is ook weer een nieuwe. Ik dacht dat rechtstaan alleen voor rechters moest, de gesneuvelden en het volkslied, maar dus ook voor de burgemeester.
Zo leren we altijd maar bij.

Natuurlijk moest er gespeecht worden, maar al bij al viel dat goed mee.
Het was de typische mentaliteit van 'wij zijn trots op onze multiculturele samenleving' en 'we zijn blij dat jullie hier willen komen wonen'. Toch altijd fijn als je ergens welkom bent.

Dan moesten we de eed afleggen en we hadden van te voren mogen kiezen of het met of zonder god was. Met god was het een 'oath' en zonder een 'affirmation'.
Eerst ging iedereen met een oath rechtstaan (toch wel 90% schat ik zo), en nadien alle goddelozen. Je kon de tekst nazeggen of aflezen van een papiertje dus veel kon er niet fout gaan.
Proficiat aan onszelf - nu zijn we Aussies!!

Ter afsluiting nog het volkslied meezingen (tekst was ook beschikbaar) en het zat erop. Het duurde maar twintig minuten! Wat een meevaller.
De burgemeester en de politici waren nog beschikbaar voor een foto en een babbel, dus dat hebben we dan maar gedaan. Eerste vraag van die mens was waar we woonden, want wie van het juiste stemdistrict was, kreeg natuurlijk een kaartje mee.
Verder kregen we ook een kortingsbon voor gratis toegang tot de Adelaide Show volgende jaar. Dat is pas een meevaller, want de show is pokkeduur. Daar gaan we dus volgend jaar september graag gratis naar toe. :-)

Nadien gingen we naar het shoppingcenter vlakbij want de kinderen moesten hoogdringend naar de kapper. En daarna gingen we pasfoto's laten trekken voor onze paspoorten. We kunnen die pas over tien werkdagen aanvragen, maar tegen dan wordt het dringend, dus maken we alles nu al maar zo veel mogelijk in orde.
Pasfoto's worden hier getrokken in een postkantoor en die hebben onmogelijke openingsuren, dus het was handig dat we dat nu ineens konden doen.

Om te vieren dat we Aussies zijn, gingen we nog uit eten 's avonds.
Feesten doen Aussies ofwel buiten met worst op de barbecue ofwel binnen met een hamburger in een hotel. Het was rotslecht en ijskoud regenweer vandaag, dus het werd een hamburger in een hotel.

En nu ik dan officieel Aussie ben, kan ik ook zonder verpinken de waarheid zeggen.

Twintig graden is verdomme koud.

niets gaat vanzelf

 Het ging allemaal net iets te vlot, we hadden het moeten weten...

We zijn dus bijna Aussies. Na ons interview en examen moeten we nog een eed afleggen op een 'citizenship ceremony' en dan zijn we volwaardige burgers. Ik was dus vol spanning aan het wachten op een brief of email met een uitnodiging en maandag was hij daar: we zijn uitgenodigd voor een ceremonie!!
Ik was zo blij...!.... tot ik de datum zag. 

De ceremonie wordt georganiseerd door de gemeente, in ons geval Salisbury, een keer per maand.
Zodra we echte burgers zijn, vervalt ons permanent visum. Dat betekent dat we Australische paspoorten nodig hebben om naar het buitenland te reizen. Anders geraken we het land niet meer in.

Onze ceremonie is 31 augustus.
In de uitnodiging staat dat het vervolgens nog 10 dagen duurt vooraleer het burgerschap werkelijk in orde is.
Op 11 september vliegen we naar Belgenland.

Als er problemen zijn met de datum heeft Salisbury er niks mee te maken, je moet het Department of Home Affairs contacteren. Nou, probeer dat maar eens. Na vijf verschillende menus hang je nog een uur aan de lijn.

Vandaag stopte ik toevallig vroeger met werken, dus had ik tijd om een uur naar wachtmuziek te luisteren. Uiteindelijk kreeg ik een heel vriendelijke kerel aan de lijn.

Naar het buitenland vertrekken 11 dagen na de ceremonie? Nee, dat zou hij niet aanraden. Die paspoorten waren nooit op tijd in orde, zelfs niet met een spoedprocedure. En als we als burgers op de luchthaven stonden zonder paspoorten 'that could lead to a whole lot of trouble'.
Weet je wat, ik heb dus geen goesting in 'a whole lot of trouble'. Ik vroeg of wij op een andere datum een ceremonie konden bijwonen, eind oktober misschien. Daar kon hij niks aan veranderen, zei hij, dat was aan Salisbury om te regelen. Hij zou een nota maken in ons dossier en hij raadde aan om gewoon niet op te dagen op de ceremonie... (?) Dan zouden we een brief krijgen dat we niet waren komen opdagen met een waarschuwing erbij dat we een ceremonie moeten bijwonen voor mei 2024 (of onze aanvraag vervalt totaal) en dan zou Salisbury later wel weer een nieuwe uitnodiging sturen.

Dat klinkt heel professioneel allemaal.

En weet je wat? Als we weer 3 maanden moeten wachten op een ceremonie, en eind december zal er natuurlijk geen zijn, wordt de volgende uitnodiging er eentje voor eind januari.... en dan reizen we weer naar Belgenland!!

Het bedrijf waar Wouter werkt doet alle security voor de stad Salisbury. Hij 'kent daar wat volk' en 'zal eens met mensen praten'.
Ik ben benieuwd. Ik vrees dat aan touwtjes trekken misschien niet gaat werken, en dat het er straks nog om gaat spannen of we dat voor mei volgend jaar in orde krijgen. Niets gaat vanzelf!!!

een stapje dichter

 Are you allowed to use violence against your spouse?
A. Yes, if you have good reason.
B. Yes, within a marriage it is allowed.
C. No, it is against the law in Australia.

Maar goed dat we flink gestudeerd hebben voor ons inburgeringsexamen! :-)
Er waren ook wel vragen die wat minder evident waren, zoals wanneer de eerste vloot van Britse gevangenen aankwam (1788), of welke Australische vlag de kleuren blauw, groen, zwart en wit heeft (die van de Torres Strait Islanders), hoeveel staten en mainland territories er zijn (6 en 2), enzovoort.

Ik kan met trots en plezier zeggen dat Wouter en ik allebei 100% gescoord hebben!
(je krijgt de score meteen te zien)

En het is niet per se gemakkelijk, want we hebben ter plaatse mensen gehoord wiens Engels niet zo schitterend was en dan is het examen ook niet zo vanzelfsprekend.

Helaas is nog niet alles in orde, want er ontbrak een papier bij Wouter zijn aanvraag. :-(
Daar had ik nu ook het meeste schrik voor gehad, dat papierwerk niet in orde ging zijn.
Ik had het ontbrekende document zelf dan binnengebracht tijdens mijn interview, dus hopelijk komt dat wel goed. Volgens Wouter was het wel correct ingescand en is het allemaal een 'softwareprobleem', maar met de overheid valt niet te onderhandelen. Hopelijk hebben ze snel begrepen dat ze het papier nu hebben en komt Wouters aanvraag ook in orde.

Dan is het wachten op een uitnodiging van de gemeente voor de ceremonie en dan ... zijn we Aussies!!!

vakantiedrukte

 We zijn hier al druk bezig geweest de voorbije dagen! We proberen zoveel mogelijk te genieten van de laatste mooie herfstdagen. :)

Zondag zijn we gaan wandelen in Belair National Park. Ik begrijp niet hoe we daar nog nooit eerder geraakt zijn, want het is er heel mooi en er zijn heel veel wandelingen te doen. Er was een leuke speeltuin voor de kinderen, we hebben kangoeroes gezien en ook koala's. Ze waren naar elkaar aan het roepen en ik heb het proberen te filmen, maar toen bleven ze natuurlijk stil. :(

Maandag moest ik in de stad zijn voor een afspraak en nadien maakten we er een dagje uit van met de mannen. 'Lunchen in de stad' is voor ons een belevenis, en nadien hebben we ook een hele toer gewandeld in de botanische tuin.
Er was een virtuele tentoonstelling aan de gang waarbij je met een app op bepaalde plaatsen de grond moest scannen en dan verscheen er een virtueel kunstwerk. Heel bijzonder!

Dinsdag was ANZAC day wat hier een heel belangrijke feestdag is. Het is een herdenking/erkenning van alle Nieuw-Zeelandse en Australische militairen. Het blijft me elke keer weer verbazen hoe trots de mensen daarop zijn. Over het hele land zijn er herdenkingen bij zonsopgang, marsen doorheen de straten, mensen die poppy's dragen...
Ons harmonieorkest was ook weer van de partij bij zo'n 'dawn service'. Stipt om 6u 's morgens (geeuw) marcheren we dan door de straten en nadien spelen we ook muziek bij een herdenking. En als je dan denkt dat daar alleen grijze mannen zitten, heb je het mis. Het park zit vol jonge gezinnen, ingepakt tegen de koude, die komen luisteren naar voordrachten vol geschiedenis en The Last Post en die, opgespeld met familiale medailles, bloemenkransen komen leggen.
Heel bijzonder is dat.

De rest van de dag zijn we naar de heuvels gereden en daar een flinke wandeling gedaan (10km) met een picknick onderweg.

Woensdag was een dag vol praktische zooi, dringend nieuwe schoenen kopen voor Joachim (die laatste kilometers waren de doodsteek) en een zoektocht naar eierdopjes. Ik had het in mijn hoofd dat ik eierdopjes wilde hebben en daar moesten we drie winkels met huishoudraad voor doorzoeken.
Vandaag, donderdag, kwam er een kameraad van Jonathan bij ons thuis rondhangen en hebben de kinderen vooral zitten gamen. :)

Morgen is de dag van ons inburgeringsexamen!!!
Ik ben best zenuwachtig... niet voor het examen, maar wel voor de controle van het papierwerk. Ik denk dat we alles hebben, maar je weet nooit. Sommige dingen zijn ook gewoon raar. Zoals onze geboorteaktes, die zijn wel in vier talen, maar ze zijn elektronisch gehandtekend en dan moet je een QR code scannen om de echtheid te controleren en je weet nooit of ze daarover vallen.
Als de papieren zijn goedgekeurd volgt het examen en dat moet normaal wel lukken. Ik ben er voor 200% voor gegaan en heb zelfs het volkslied gememoriseerd. Niet dat dat gevraagd zal worden, maar ik had me voorgenomen ALLES te weten wat in de studiebundel staat. lol
Online is dat trouwens allemaal big business he. Voor de nodige financiele bijdrages kun je extra cursussen kopen of oude examenvragen of 'insider tips'. Mij lijkt die studiebundel niet moeilijk of veel, maar ik zit er misschien helemaal naast...! Straks faal ik grandioos en zal ik ook maar geld ophoesten voor zo'n online cursus.
In ieder geval: duimen maar!

Nog wat foto's van de wandelingen en herfstpret. :)

nieuws!

Groot nieuws vandaag! Over onze aanvraag tot citizenship!
Wouter en ik kregen allebei een mail van het Department of Home Affairs en we zijn uitgenodigd voor een 'interview with standard test'!

Slechts vier maanden moeten wachten op een teken van leven! lol
Eerlijk gezegd had ik eerder een mail verwacht dat er ergens een document onleesbaar was of een verkeerd vakje aangevinkt of een marge van een pasfoto niet klopte, maar niet dus. We mogen op gesprek komen! Elk apart, Wouter in de voormiddag, ik in de namiddag.

Als ik het goed begrijp, is de bedoeling van het interview om onze identiteit na te kijken en alle documenten te bezichtigen. En als dat in orde is, kunnen we de test doen (multiple choice op de computer).
De test gaat over de Australische geschiedenis, normen en waarden, democratie etc. Veel dingen spreken voor zich, sommige dingen ga ik even moeten bekijken (vooral over de politieke structuur).
Wie wil weten waarover het gaat, kan hier een kijkje nemen.
(maar kijk ook niet te goed, want volgens dat studieboek is Queen Elizabeth nog altijd onze Head of State).

Onze afspraken zijn over precies twee weken.
Ik weet nu al dat ik me meer zorgen ga maken over het papierwerk dat we moeten verzamelen dan over de test die we moeten afleggen...
Duimen maar!!

nog wat foto's Melbourne

 Die maandag in Melbourne hadden we nog onze afspraak met de mensen van de ambassade.
Dat was ergens in een willekeurig gebouw en daar hadden ze dan een lokaaltje afgehuurd. Er stond een stoel om de deur open te houden en die moest daar blijven staan want ze hadden geen sleutel van het lokaal (Belgische toeren???)

Er stond een Belgisch vlaggetje op de tafel en een grotere vlag aan de deur (zie foto) om ons allen thuis te laten voelen. De eerste vraag was: Nederlands of Francais?
Nu vinden wij het heel raar om Nederlands te spreken tegen vreemde mensen, dus Engels was eigenlijk handiger geweest!! lol
Wouter en ik zetten onze handtekening elektronisch, lieten vingerafdrukken nemen en een foto trekken (nooit lachen).
Ik vroeg nog hoe het zat met onze eIDs en of we die ook up to date moeten houden, en natuurlijk vonden ze van wel. Alleen moeten we dan TWEE keer persoonlijk komen. Een keer om die kaart aan te vragen en een keer om ze te activeren. Natuurlijk - zucht. En die van mij vervalt volgend jaar!
Hopelijk komen ze ooit naar Adelaide, anders blijven we maar rondvliegen! lol
Binnen tien minuten waren we weer buiten.

Daarna trokken we naar ArtVo. Dat is een gallerij bestaande uit een aantal zalen met de muren en vloeren vol tekeningen. De bedoeling is om er 3D foto's of optische illusies te fotograferen.
Dat leek me wel iets voor de kinderen (die graag dwaas doen op foto's) en ik had geen ongelijk. We waren bijna twee uur bezig met foto's te trekken!! Vooral Benjamin had er een goed oog in. Joachim wilde ALLES doen. Ikzelf was op den duur helemaal teut.
Sommige dingen waren gemakkelijk - je moest gewoon voor een muur staan. Maar soms waren we wel even bezig met de illusie of de invalshoek goed te krijgen (de foto waarbij Benjamin en ik op een mat vallen, was de grootste hersenbreker).
Onnodig uit te leggen dat ik zoveel foto's heb (getrokken door Benjamin, Jonathan, Wouter en mezelf) dat blogger zou crashen als ik die wil uploaden.
Hieronder dus een beperkte selectie, maar hopelijk wel een leuke!