lente & muziek

 Een september begint hier niet 't school - maar de lente!

De voorbije dagen hadden we hier een gezonde 21 graden en een zalig zonnetje. Vandaag 16 graden en regen. 😖
De weergoden begrijpen niet dat het nu de komende negen maanden gewoon elke dag mooi weer moet zijn!

Ik ben stiekem blij dat augustus voorbij is, want dat was een heel erg drukke maand. Elk weekend waren er wel speciale dingen te doen.
Veel repetities bijvoorbeeld - want afgelopen zaterdag deden we met de harmonie mee aan een wedstrijd!
Jammer genoeg was het 's avonds laat. Onze beurt was pas om half zeven 's avonds. En dat was dan nog maar het eerste deel, ons tweede deel was pas om half negen 's avonds. Dat is toch echt te laat voor mij, tegen dan ben ik al volop aan het geeuwen!
Ik was heel zenuwachtig en ik begrijp nog steeds niet waarom. Ik kon alles wel (en wat ik niet kon, viel niet op, dat ging verloren in het lawaai van de anderen). Misschien was het gewoon de algehele sfeer.

Ondanks het late uur bleven de meesten wel hangen voor de resultaten. In onze categorie, Grade B, waren we met twee. De jury las de punten een voor een voor. (grappige zin...)
De hymn had de andere groep een punt meer gescoord. Voor het verplicht werk hadden wij drie punten meer gescoord. Voor de mars had de andere groep twee punten meer gescoord. Toen zat iedereen op het puntje van z'n stoel! 'Eigen keuze' - vier punten meer voor ons. Hoera! lol

Een mooie beker mee naar huis en cupcakes op de repetitie gisteren. 😊

Over twee weken is het de beurt aan solospelers en 'kleine ensembles' en je mag drie keer raden wie zich nu weer met haar zotte kop heeft ingeschreven voor de solo's. 😶😶😶

Marcheren in Lobethal

 Afgelopen dinsdag hebben we nog iets bijzonders gedaan: Joachim en ik hebben samen met de band in de kerstparade van Lobethal gespeeld!

De parade van Lobethal is altijd op 23 december en dus de laatste van het jaar. Het is een groot evenement! Lobethal is een klein gat in de heuvels, maar ze hebben een lange traditie van kerstversiering "the lights of Lobethal" wat aantrek heeft en de parade is een belangrijk hoogtepunt. Er zijn ook veel eetstandjes en randanimatie, dus is er is altijd veel publiek!

Dit jaar deed de "junior band" waarin Joachim speelt mee met "the Redbacks" waarin ik speel. We waren dus een grote bende!!

We speelden twee nummers met alleen Redbacks en dan een derde nummer met z'n allen. We moeten altijd alles memoriseren, dus we konden van de junior band (nog) niet te veel vragen voor hun eerste grote parade! :-)

Deze link brengt je naar een Youtube filmpje: klik hier

We zijn te zien vanaf 1:12:40 ongeveer. Naar mij moet je niet kijken. :-P
Joachim komt verderop, aan de linkerkant van het scherm, hij loopt achter een jongeman in t-shirt met een trombone. Je ziet hem zeker een aantal seconden in beeld. :-)

Ik vond het heel bijzonder om te doen! Ook al zag ik 'm niet, het was toch leuk om samen te marcheren!

klimmen en spelen

 De jongens hebben hun eerste week wintervakantie achter de rug en nu is mijn weekje verlof ook begonnen! De weersvoorspellingen zijn niet zo fantastisch, dus we zullen ons vooral binnen moeten amuseren.
Een uitzondering was gisteren, zaterdag, met een aarzelend zonnetje. We zijn een hoogteparcours gaan doen. 't Is te zeggen: ze zijn een hoogteparcours gaan doen. Ik ben met beide benen op de grond gebleven, want dat is waar mijn benen het liefste zijn. :-)

Vandaag, zondag, had ik een optreden met de Adelaide City Concert band. Er was een oproep gekomen voor helpers en ik hang graag de held uit, dus ik was me gaan aanbieden als extra klarinettist. Ik had twee repetities meegedaan, maar ik was er eigenlijk aan voor de moeite want twee dagen voor het optreden werd het programma helemaal gewijzigd dus ik heb ik toch vooral zitten zichtlezen.
Er waren enorm veel gastmuzikanten ingeschakeld, wel bijna de helft denk ik. Van de vijf klarinettisten was er maar een 'oorspronkelijk' lid en die was dan nog heel timide. Alle trombonespelers waren gastmuzikanten. De helft van de fluiten. Etc. Als die groep niet oppast, blijft er straks geen normaal lid over!
Nu ja, het was een vriendelijke bende en ik heb me zeker wel geamuseerd.

Morgen begint de 'echte' vakantie, niet zomaar weekend! :-)

muziek allerlei

We hebben hier een druk muzikaal weekend achter de rug.

Zaterdagavond zijn we naar de musical Beauty and the Beast gaan kijken. Dat was echt fan-tas-tisch!
Ik heb die musical ooit zelf gespeeld, als amateurmuzikant in een amateurorkest met een amateurgezelschap. Om het nu zo professioneel uitgevoerd te zien, dat was een hele ervaring.
Alleen het Amerikaans accent, daar moest ik aan wennen. Zeker dat van Belle. Ik dacht dat het een Australisch gezelschap was - ze toeren in ieder geval door Australie - maar het was duidelijk Amerikaans. En bij sommige personages lag het er dik op, zoals de vader van Belle, al stoorde me dat bij hem minder. Het was toch wennen!
Alles was in de puntjes verzorgd en afgewerkt, het decor, de kostuums, projecties op het scherm, vliegende personages. De zang was geweldig goed en het orkest natuurlijk ook.
Ik ken dan de muziek en dacht regelmatig aan de moeilijkheidsgraad (het stuk 'Gaston' had ik uren en uren op geoefend, maar kreeg het niet onder de knie) maar het klonk allemaal alsof het niks was. De dansers sprongen breed glimlachend rond en de humor was steeds perfect getimed. Impressionant!
Genieten hoor!

Na de voorstelling ben ik even mijn neus in de pit gaan steken om te vertellen hoe goed de muziek was. De dirigent was een heel vriendelijke kerel die meteen vroeg wat we van de voorstelling vonden.
Een dame uit het publiek vroeg waar ze vandaan kwamen.
"Melbourne," zei de dirigent.
Ja, het orkest misschien. Maar de cast. Uit welk deel van Amerika kwamen die?
Nee hoor, zei de dirigent. Het waren allemaal Aussies!!
Wij stonden daar een beetje verbaasd te kijken en de man legde uit dat het een verplichting was om met een Amerikaans accent te acteren/zingen in Amerikaanse producties. Dus de acteurs hadden speciaal dictie gevolgd om dat Amerikaans accent erin te krijgen.

WTF?? Dat Lumière dictie volgt om een Frans accent te oefenen, ok. Maar dat Belle op de les gaat om Amerikaans te spreken???

Nu hebben we weer wat bijgeleerd.
Vroeger dachten we dat de zon rondom de aarde draaide. Daarna dachten we dat de aarde rondom de zon draaide. Nu weten we dat de aarde rondom de USA draait en de zon schijnt uit het gat van hun president.

Zondagmiddag was een spannend moment voor onze Joachim. Hij had zijn eerste piano-optreden!
Het was een soort klasconcertje. Dertien zenuwachtige kinderen en twee-endertig supporterende familieleden (ja, de dame van de organisatie heeft dit makkelijk tien keer gezegd, dus we kennen allemaal de cijfers). Van prille beginners die net vijf noten kunnen spelen tot een jongedame die wel klaar leek voor het conservatorium.
Joachim heeft de 'Can-Can' gespeeld en hij had zich helemaal suf geoefend, zelfs kort voor we moesten vertrekken was hij nog bezig, dus ik was opgelucht dat het goed lukte.
Achteraf kreeg hij een certificaat en alles. :-)

Daarna gingen de mannen weer naar huis en ik reed verder de heuvels in want we hadden een dubbelconcert. Onze harmonie verbroedert soms met Uraidla, een ander harmonieorkest. Wij zouden wat nummers spelen, daarna zij, en dan tenslotte vier stukken met z'n allen (een gigantisch orkest dan!).

Ik had er een hard hoofd in want ik vond dat we slecht voorbereid waren. Onze dirigent wilde ook per se de nummers spelen die we gaan doen voor een wedstrijd eind augustus en we kunnen daar nog helemaal niks van.
Ons optreden was op z'n vriendelijkst uitgedukt een soep. Zelfs 'Star Wars' dat we nu echt wel zouden  moeten kennen, was heel erg chaotisch. En het hielp niet dat een solist te laat begon en een andere te vroeg. Het einde was ook heel raar, ik had geen benul wat de dirigent nu wilde met de slotakkoorden en achteraf zei hij dat hij de laatste pagina van zijn partituur kwijt was en zich het einde niet herinnerde.
Fraai is dat! Dwaas einde van een dwaze uitvoering.
Onze nieuwe stukken zaten vol gaten en we moesten een stuk ook herstarten en de dirigent kan dan wel gemoedelijk naar het publiek wuiven dat we dit nog aan het oefenen zijn, ik vond het toch niks. Ik hoop dat we er meer tijd in gaan steken tegen de wedstrijd, anders wordt het echt afgaande afgang.
Gelukkig gingen de stukken die we samen speelden een pak beter. 

De muziekkwaliteit ging dit weekend van hoog naar laag - lol.
Maar we hebben er uiteindelijk toch van genoten. :-)

laatste kerstparade!

 Gisteren (maandag) was de laatste kerstparade van het jaar - in Lobethal.
Lobethal is een klein dorpje in de heuvels. Er valt nooit wat te beleven, behalve rond kerst, want dan hangen ze de boel vol lichtjes.
Ik ben al een paar jaar lid van de Redbacks, maar toch was dit nog maar mijn tweede parade in Lobethal. Er was covid, er was een bosbrand en er was nog een andere reden waarom het niet doorging. Vorig jaar was de parade er wel en deed ik ook mee, maar toen was het echt rotslecht weer. Dichte mist, kou en regen. Verschrikkelijk! Ik had toen bijna een ziekte ingebeeld om toch maar niet te moeten gaan. Er was ook bijna geen volk vorig jaar. Weinig toeschouwers en een korte parade - veel ingebeelde zieken dus.

Dit jaar was het weer prachtig en dus had ik er geen moeite mee om 's avonds na het werk nog richting Lobethal te rijden. Wouter en de kinderen gingen ook mee.
Het was een gezellige boel met de hoofdstraat vol kraampjes en wat live muziek. Er was heel veel volk voor de parade en ze waren enthousiast ook, dat is altijd tof. We waren veruit de beste band (de andere was een bende doedelzakkers, geen concurrentie dus).
Tijdens sommige parades mag er snoep gegooid worden en zo ook in Lobethal. Dat vonden de kinderen natuurlijk een interessante bonus en na afloop stond Joachim te stuiteren, haha.

Het was een prettige afsluiter van ons 'kerstseizoen' en nu zijn er ook even geen repetities voor de zomervakantie.


Filmpje gemaakt door Wouter. :-)

parade in Two Wells

Vrijdag de dertiende was hier de laatste dag van het schooljaar. Een geluksdag voor kinderen - een ongeluksdag voor ouders? :-)

Het was ook de dag van de kerstparade in Two Wells, die houden ze altijd op een vrijdagavond en op een of andere manier is het elk jaar opnieuw een hete dag. Dan denk je dat het 's avonds wel zal meevallen, maar de zon is nog op en het is gewoon te warm.

Two Wells is een gat.
Ze maken er wel een gezellig gat van want de hoofdstraat (volgens mij zowat de enige asfaltweg) staat vol kraampjes met kerstspulletjes en eten. Als het tijd is voor de parade, moet iedereen van de straat af.
Normaal gezien lopen we heen en weer - hoe dwaas dat ook is. We marcheren door de straat, wachten aan een sportveld en dan marcheert iedereen weer terug naar het startpunt.
Dit jaar was het anders, alleen een heen, geen terug.
Dat maakte de parade misschien minder belachelijk, maar dan wel belachelijk kort. We hebben langer op onze beurt gewacht dan effectief gespeeld.

Ach ja. Wouter en de kinderen waren komen kijken. Ze kregen nog iets lekkers voor we met z'n allen besloten dat het niet waard was om in de hitte tot daar te komen voor die hele korte kerststoet. :-)

Santa in Mount Barker

 Zaterdag hebben we weer een kerstparade gedaan, van Mount Barker deze keer.
Mount Barker is toch wel een uurtje rijden dus altijd 'een hele trip'.

De parade van Mt Barker is leuk om twee redenen.

Ten eerste zijn er nooit doedelzakkers. Een feit waar we met z'n allen van kunnen genieten.
Misschien zitten er horende mensen in het organiserend comite wiens oordopjes versleten zijn zodat ze - zoals normale mensen - een limiet hebben aan het aantal decibels dat ze kunnen verdragen. Of misschien is toevallig elk jaar op die dag iets anders te doen dat alle doedelzakkers aantrekt. Een strikt visueel evenement ter ondersteuning van slechthorenden, bijvoorbeeld.
Hoe het ook zij, ze zijn er niet.

Ten tweede krijgen wij altijd de allerbeste plaats in de parade: net voor de kerstman.
Dat betekent lang wachten tot het onze beurt is (de stoet is best lang, dit jaar hadden we nummer 88), maar het betekent vooral dat alle kinderen hyperenthousiast zijn. SAAAANTAAA! Staan ze te gillen en krijsen als wij aankomen. Het doet me elk jaar weer lachen.

De slee van de kerstman wordt ieder jaar getrokken door een kleine, rode tractor.
Het ding lijkt aan zijn laatste adem toe.
Halvewerge de parade kwam een officieel uitziende mens tegen ons zeggen dat we moesten wachten, want de kerstman was te ver achterop geraakt. We bleven dus ter plaatse marcheren en spelen totdat de kinderen begonnen van SAAAANTAAA! en toen konden we weer verder.
We zullen zien of die tractor er volgende jaar weer staat.

Het was een warme bedoening, daar in Mount Barker, maar wel heel plezant.
Nog twee kerstparades te gaan!

pageant Norwood

 De kerstman is druk bezig aan zijn ronde doorheen het land en vandaag kwam hij aan met een feestelijke parade in Norwood.

De kerstparade van Norwood heb ik al een paar keer meegedaan en het is altijd miserie want er komen veel te veel doedelzakkers spelen en elk jaar vervloek ik mezelf dat ik m'n oordopjes niet bij heb. Ik weet niet wie die pipo's allemaal uitnodigt, waarschijnlijk zitten er voornamelijk hardhorende oude mannen in het organiserend comite.

Afgezien daarvan is het wel een leuke parade want er is meestal veel volk. 

Het weer zat ons niet mee deze keer.
Het was hier al een paar dagen snikheet en droog, maar vandaag was het snikheet en drukkend. Er vielen een paar regendruppels die met enthousiasme onthaald werden, maar meer dan een loze belofte werd het niet.
Combineer dat met een aantal strontvervelende vliegen die altijd per se op je gezicht willen zitten en al bij al was ik blij dat het afgelopen was. Nat van het zweet terug naar huis gereden, maar onze plicht was weer vervuld. Kindjes van Norwood allemaal blij.

de kerstman is er!

 Vandaag is de kerstman aangekomen in Adelaide!
Zoals gewoonlijk ging dat gepaard met een grote kerstparade (de grootste van het zuidelijk halfrond, beweren ze) dwars door de stad. Mensen gaan daar de avond voordien al een plaatsje reserveren en blijven er heel de nacht zitten. Tegen de start van de parade staan ze meerdere rijen dik te kijken.

Het is heel bijzonder om voor zo'n massa te mogen spelen!

En dit jaar was ik ook niet zenuwachtig want we hadden geen speciale dansbewegingen, gewoon rechtdoor marcheren. Soms wel achteruit, maar dat lukt me nu ook nog.

Het was warm (ruim dertig graden) en ik was na 3.5km spelen en marcheren nat van het zweet, maar heb me echt geweldig geamuseerd! Het is een van m'n favoriete optredens.
Nog 5 parades te gaan de komende weken. Die zullen minder groots zijn, maar zeker zo leuk.

De belangrijkste sectie van het orkest. ;-)

Kipps

 Niet veel geblogd want het is hier erg druk geweest.
Ik heb meegedaan aan een musical!

Als muzikant, dus niet op het podium, maar eronder. *lol*
En dat was redelijk intensief. Heel de dag werken, rap wat eten op het werk, dan naar het theater voor een repetitie of een show en pas 's avonds laat thuis.

Het was 'Kipps: Half a Sixpence'. Als dat nu geen belletje doet rinkelen is dat normaal, echt bijna niemand kent die musical. Ik heb 'm wel gezien - Youtube - en het is zo'n typisch musicalverhaal over een toffe, maar arme gast die plots rijk wordt en verwikkeld geraakt in een liefdesdriehoek. Bij elke emotie moet er dan gezongen worden en zo heeft het orkest altijd werk genoeg.
Een boek van 136 pagina's muziek had ik! Je mag geen aantekeningen maken in het boek, dus het eerste wat ik altijd doe is alles kopi-eren. Zonder aantekeningen komt het niet goed bij mij.
Het is altijd dezelfde miserie met musicals, je gaat van zes mollen naar zes kruisen en weer terug. Ik weet niet waarom dat handiger is voor de zangers, maar vervelend is het in ieder geval. Ik had deze keer drie instrumenten om mee te goochelen: klarinet, basklarinet en baritonsax. Dat laatste had ik nog nooit gespeeld en het duurde wel drie dagen om de laagste noten eruit te krijgen, maar uiteindelijk waren ze er allemaal en ze waren nog goed ook (al zeg ik het zelf).

Een bijzonder moment was dat een actrice op het podium klarinet speelde (in de originele musical fagot), maar die deed gewoon alsof en eigenlijk was ik diegene die speelde, haha. Mijn eigenste solo, woehoe, gelukkig was het heel makkelijk met maar vier kruisen. :-)

Er zijn leuke foto's getrokken van het orkest en ik heb me suf gezocht online, maar ik kan ze niet vinden.

Je zult het dus moeten doen met twee (donkere) foto's vanuit de pit. In dit theater lekker krap en zoals gezegd onder het podium. Met z'n allen in een kleine ruimte gepropt terwijl er boven je hoofd mensen staan te dansen en springen. Altijd genieten. :-)

would you like onions with that sausage?

 Zaterdag heb ik nog 'ns m'n best gedaan goed te integreren. Ik heb geholpen bij een typische Aussie sausage sizzle - da's worst van de barbecue tussen een witte boterham - om geld in het laatje te krijgen voor ons harmonieorkest.

Bunnings is een grote doehetzelfwinkel, zoiets als de Brico. Lokale verenigingen kunnen bij hen aan de uitgang staan met een sausage sizzle. De barbecue en het materiaal is van Bunnings, het eten voorzie je zelf en de opbrengst van de verkoop gaat ook in je eigen zak.
Er zijn wel strenge regels, zo blijkt (ook typisch Aussie). Ik vroeg me af waarom er niet een paar muzikanten wat deuntjes konden spelen, kwestie van volk aan te trekken (hopelijk) maar dat soort dingen mag allemaal niet. Ook geen vlaggen of ballonnen of muziek spelen of iets anders verkopen dan worst tussen de boterham en de prijzen liggen ook vast, etc etc etc. Tja.

Het was wel gezellig om mee te helpen en uiteindelijk was er ook een mooie winst.
Ik ging naar huis met anderhalve zak broodkorstjes waar de kinderen heel gelukkig mee waren (voordeel van de laatste shift te kiezen!).

Onze harmonie gaat in augustus ook nog eens meedoen met een muziekcompetitie. Dat is naar het schijnt al jaren en jaren geleden. Maar ja, nieuwe dirigent nieuwe plannen. Ik vind zoiets wel leuk om te doen. Vorige week hebben we het opgelegd werk onder ogen gekeken. We geraakten er amper doorheen en over acht weken moeten we het kunnen spelen. Interessante nieuwe plannen dus! Haha - wordt vervolgd.

harmonienieuws

 De winter is begonnen!
Het is alweer droog, maar het is 's morgens soms best koud. Echt waar! Ik ging zaterdagochtend lopen en het was 4 graden buiten. Gelukkig (??) moest ik veel bergop ploeteren en had ik het rap terug warm. :-)

Zaterdagavond hadden we jaarconcert met de harmonie. Het eerste 'grote' optreden met onze nieuwe dirigent.
Maandag was het dan toch terug repetitie en dat viel me weeral tegen. Gaat dat nu het nieuwe beleid zijn, meteen de zweep er terug op?
Eerst toonladders spelen en dan een hoop ritmische fouten rechtzetten - ook handig om dat NA ons optreden te doen.

Daarna wilde de dirigent nog dat iedereen feedback opschreef over het concert, maar dan was het gelukkig tijd voor taart en koekjes. Dat is al een beter nieuw beleid! lol
Intussen werd de video van ons optreden gespeeld. Heel raar hoor, maar wel veel lachen. Soms ook eventjes schrikken, als het vals klonk. Nooit de klarinetten natuurlijk! (we zijn maar met drie en niemand hoort ons)

Er zijn plannen om voortaan mee te doen aan wedstrijden. Dat heb ik altijd tof gevonden om te doen dus daar kijk ik wel naar uit. :-D Ik ben in ieder geval opgelucht dat we niet vanaf nu tot eind december kerstmuziek moeten spelen...!

verlof

 We hebben het hier nog druk gehad zo het einde van het schooljaar!

Elk weekend heb ik nog opgetreden met de Redbacks. Norwood parade (te veel doedelzakken), Mount Barker parade (regen), Playford parade (heel klein), Lobethal parade (regen en mist en koud), Two Wells parade (nog een keer goed weer!) en Civic Park Chrismas Carols (keiveel volk!! was echt heel zenuwachtig). We hebben veel plezier gehad! :-)

Benjamin en Joachim hadden hun eindejaarsshow met de theatergroep. Ze waren pokkezenuwachtig, ons mannen. Zo had ik ze nog nooit gezien!
Het was een heel leuke show, in een cruise thema. Dat doen die Aussies graag en veel, cruisen. Dat heb je natuurlijk als je op een eiland woont.

Het kerstetentje van ons werk viel natuurlijk op knal dezelfde zaterdagavond, moet weeral lukken. We zijn naar dat van Wouters werk geweest want dat leek ons gezelliger. :)

Ons mannen hadden alle drie een heel goed rapport! Dat van Jonathan komt dan elektronisch door en daar moesten we dan nog het langste op wachten. Die letters van A tot E, daar zal ik nooit aan wennen. Heel raar zo'n rapport.
Maar ze waren (? leken) goed en dat hebben we zondag gevierd in Civic Park met ijsjes, wafels en frietjes.

Gisterenavond was dan de laatste uitstap in een lange reeks, met het kerstetentje van de Redbacks. Een typische Aussie barbecue (worst en brood) met wat slaatjes en brownies in een park. Het was nog best druk want er waren ook twee verjaardagsfeestjes aan de gang. Gelukkig waren er genoeg barbecues!

Nu vallen alle hobby's stil (behalve het zwemmen) tot eind januari. Zomervakantie!

al aftellen tot kerst

 Gisteren was onze eerste echte, hete dag hier. De voorbije weken zaten we rond de 23-25 graden, donderdag was het plots warm en vrijdag echt heet. We gingen los over de 40 graden plots! Nu is het weer afgekoeld naar 23.

Donderdag was een raar dagje hier want de leerkrachten gingen staken (of toch de leerkrachten van de publieke scholen).
Staken wordt hier heel weinig gedaan, je hoort het bijna nooit. Het werd hier ook beschouwd als een halve schande dat die leerkrachten niet gingen werken.
We wisten het pas dinsdag en de school stuurde nog bericht dat ze zouden proberen opvang te regelen, maar een paar uur later volgde een bericht dat 'twee dagen te kort was om nog iets te regelen'.
En al die werkende ouders dan? Hun agenda moet maar twee dagen van te voren omgegooid kunnen worden.
Ach ja. De kinderen hadden een dagje vrij dus die waren gelukkig!

Het kerstseizoen is van start gegaan!

Vorige week is de kerstman aangekomen in Adelaide, zoals gewoonlijk met een grote parade. Een stuk vroeger dan Sinterklaas. Die mens zal wat meer tijd nodig hebben zeker?
Ons harmonieorkest heeft weer in de parade gemarcheerd. Ik vond het enorm stresserend, ik heb er echt een nacht van wakker gelegen! We hebben een nieuwe dirigent (eigenlijk 'ad interim' want het is nog niet zeker of hij blijft) en hij had dan allerlei dingen bedacht om te doen tijdens het marcheren. Want ja, netjes in de rij lopen en dan uit het hoofd muziek spelen is NIET voldoende. We moeten ook starten/stoppen, links/rechts kijken, van plaats wisselen, achteruit lopen, etc etc. Mijn hoofd liep helemaal over. Achteruit marcheren - wie verzint dat nu??
En de parade in Adelaide is een Groot Evenement met een paar honderdduizend mensen. Er zijn mensen die de avond voordien al een plaatsje uitzoeken langs de kant van de weg. Alles wordt gefilmd, er is live TV. Je wil niet de enige in de groep zijn die plots een andere kant opkijkt of - nog erger - in plots in z'n eentje achteruit begint te lopen.
Gelukkig hebben we het zonder grote affronten overleefd!

Vanaf nu lopen we elk weekend wel in een of andere kerstparade. Tot kerst, dan is The Silly Season voorbij en herneemt het gewone leven. :-)
In ieder geval nog kansen genoeg om dwaze fouten te maken, gelukkig zonder TV-cameras.

Nieuwsartikel over de parade.

nattigheid

 Klagen over het weer is een universeel ding. Het gebeurt overal, ook hier down under.
Regen, regen, regen, regen. Kletsnat is het hier. Het is veel te nat en te koud voor de tijd van het jaar. Volgens de analyses komt het door de derde La Nina op rij en door de negatieve Indian Ocean Dipole - vraag me niet naar meer uitleg.
We mogen niet klagen want sommige delen van Oz staan blank en al duizenden mensen zijn hun huis kwijt. Gelukkig wonen wij niet in een overstromingsgebied.

Zaterdag kwam de kerstman aan in Adelaide!
Na de covidjaren was het weer tijd voor een grote parade doorheen de stad. Ons harmonieorkest was weer marcherend van de partij! We waren bijna op het einde van de stoet ingepland, wat een grote eer is, en we hadden flink gerepeteerd om onze eer hoog te houden.
Na uren wachten op onze beurt was het dan eindelijk zover en na amper vijf minuten spelen was de regen daar. Flinke regen ook, met bliksemschichten boven de gebouwen. Het publiek zat verstopt onder poncho's en paraplu's, wij werden gewoon zeiknat.

Onze (toen nog droge) klarinetsectie.

Ik was blij toen ik terug thuis onder een warme douche stond en intussen werd het buiten nog veel erger. We hebben een flinke storm gehad die zaterdag!
We zijn er zelf nog prima door gekomen, enkel geen internet gehad voor drie dagen. Er waren meer dan genoeg meldingen van overstroomde gebouwen, bomen op daken, geen elektriciteit... Maandagochtend waren 30 scholen gesloten door stormschade. Gelukkig (?helaas) niet die van onze kinderen.

Achter ons huis stroomt een klein waterloopje, 'dry creek' heet het. Ik heb zaterdagavond wat foto's gaan trekken (en ik was niet de enige!) want het water stond heel hoog. Vanavond heb ik opnieuw foto's getrokken, zodat jullie vergelijkingsmateriaal hebben. :-)
Morgen voorspellen ze een zonnige dag met 23 graden. Daarna wordt het weer nat en ijskoud. 

Wat een lente!!

-----

-----

-----

-----

epiphany

 Gisteren had ik me daar toch ineens een epiphany van jewelste, het was een waar wonder.

Ik speel nu toch al bijna drie jaar bij het harmonieorkest de Redbacks, dus ik ken iedereen daar intussen. Met namen ben ik nog wel heel slecht, maar dat ben ik nu eenmaal altijd. Ik probeer ze te leren, maar dat is een oor in, een oor uit. Na een paar jaar ken ik nu eindelijk de houtblazers bij naam, maar de koperblazers blijft een probleem (daar babbel ik nu eenmaal minder mee...).
Nu zit er daar achteraan een zekere Bones. Ik weet niet zeker wie het is, maar de dirigent zegt dan af en toe "Bones, make sure you've got that rhythm right." of iets als "Well done, Bones."
Naar mijn weten heet er niemand met zijn voornaam Bones. Dus ik dacht dat het een achternaam was of een nickname en eerlijk gezegd stelde ik mij daar nooit veel vragen bij. Ter mijner verdediging: ik zit helemaal vooraan en die persoon in kwestie helemaal achteraan.

Gisteren probeerden we een nieuw stuk uit en de euphonium speler had maar een saaie partij.
Zegt die dirigent tegen de gasten die trombone spelen: "Guys, our eupho has nothing to do. Maybe give him a third bone part."

En ineens ging het licht aan.

ho-ho-ho is hier

 The Silly Season is officieel van start gegaan! (zo noemen ze hier de weken voor kerst)

Gisteren is de kerstman met zijn gevolg aangekomen in Adelaide en dus mag iedereen nu volop in kerstmodus schieten.
Vroeger (pre-covid) ging de aankomst van de kerstman gepaard met een heel grote parade doorheen de stad. Sinds vorig jaar doen ze het anders - helaas - en is er een soort show in Adelaide Oval - dat is het sportstadium van de stad. (dat is in Oz nooit een voetbalveld of een atletiekpiste, maar altijd een ovaal - nodig voor cricket en footy...) De praalwagens rijden dan een rondje doorheen het stadium en intussen zijn er de typische danseressen en clowns. In de oude parade werden die dan ook afgewisseld met marcherende harmonieorkesten en fanfares, maar dat is akoestisch niet te organiseren in zo'n groot stadion. En dus gooien ze alle muzikanten in een groot massaorkest.

Vorig jaar had onze harmonie nog een eigen optreden in de pre-shows. En we namen deel aan het massaorkest dat aan de start en aan het einde van de show speelde.
Dit jaar zijn er geen pre-shows en het massaorkest speelde alleen in het begin.

Concreet betekende dat dat we om 13u ter plaatse moesten zijn voor een generale repetitie (die helemaal in de soep liep) en vervolgens tot 18u moesten wachten totdat we moesten opstellen voor de show.
Het was KOUD om zo te zitten wachten (hoewel ik geen concrete temperaturen durf te benoemen) en toen we dan eindelijk rillend en trillend in het midden van het veld stonden te wachten, begon het nog te regenen ook. Niet hard, maar toch vervelend.

En dan ging het nog niet eens zo goed, want de solozanger vertrok te vroeg, dus moest onze dirigent (die we dan van heel ver nog net konden zien staan) heel snel zwaaien om iedereen bij te benen.

Het geluid doet ook rare dingen in zo'n groot stadium - dat hadden we tijdens de repetitie gemerkt. Het weerkaatst aan alle kanten en als je gaat luisteren naar wat anderen doen, in plaats van naar de dirigent te kijken, loop je op den duur twee maten achter de realiteit aan. Heel bizar.
Ik stond trouwens helemaal achteraan. Om een of andere reden stonden houtblazers vanachter met de klarinetten op de allerlaatste rij. - Ik wist niet dat het de nieuwe gewoonte was de belangrijkste instrumenten achteraan te plaatsen, dus dat heb ik weeral bijgeleerd. :-P

Omdat we alleen in het begin van de show speelden, konden we nadien gewoon beschikken. We schoten snel in onze warme jassen en de meerderheid vertrok naar huis.
Tickets om de show te zien werden verloot en jammer genoeg hadden wij geen geluk gehad. Ons mannen zaten dus alles thuis te bekijken op tv, maar helaas was er meer reclame dan iets anders.

In ieder geval, de kerstman is hier. Vanaf nu zijn alle kindjes braaf! (altijd optimistisch blijven)

vakantieweek 2 / the end

 De vakantie zit erop! 
We hadden vandaag nog een vrije dag om een feestdag van gisteren in te halen, maar morgen is het echt helemaal gedaan.

We zijn hier en daar nog gaan wandelen en de twee caches die we nog wilden vinden, hebben we ook gevonden! Achter de 'nachtelijke' cache hebben we overdag gezocht en gevonden, het was een heel leuk ding (UFO) en die ene geo cache waarvan we het hadden opgegeven en die alleen Wouter volgens de kinderen kon opsporen, had IK uiteindelijk gevonden. Heel belachelijk... zo van "we dachten misschien bij deze boom", ik ga op de grond zitten en ik zie 'm liggen.
Ik heb dat er wel bij de kinderen in gewreven dat ik niet zo hopeloos ben als zij soms denken - HA!

Ook vandaag zijn we weer gaan wandelen en nog een cache op onze lijst toegevoegd, we zijn goed bezig!

Verder heb ik deze vakantie heeeeeel veel muziek gespeeld!!
Mijn klarinetleerkracht was gevraagd om in een musical te spelen (te musiceren), maar ze had het te druk en had daarom aan mij gevraagd of ik het misschien wilde doen. Ja, heel graag dus!!
Alleen bleek de partij natuurlijk niet alleen voor klarinet, maar was het een combinatie van klarinet, sopraansax, tenorsax en dwarsfluit. Voor dwarsfluit moest ik passen, maar saxofoon heb ik vroeger nog gespeeld dus dat wilde ik wel doen. Het was lang geleden, maar soit. Een grepentabel is snel gevonden van internet, haha.
Ik voelde mij wel net een muilezel als ik drie koffers moest meezeulen naar de repetities en shows. Wat een gedoe! Het duurde ook een eeuwigheid om alle drie de instrumenten in mekaar te draaien en te stemmen.
Vier dagen nadat ik de partituren had, had ik m'n eerste repetitie. Vijf repetities op vijf dagen en nadien vier shows op drie dagen. Kort maar krachtig!!
Ik kon niet alles honderd procent maar daarin was ik niet de enige. Ik moest een passage op klarinet wat vereenvoudigen omdat het simpelweg te snel was en een paar dingen voor de sax heb ik een octaaf lager gespeeld omdat ik die hoge noten niet in de vingers kreeg. Het is wat het is en ik heb er niemand over horen klagen. :-)
Uiteindelijk had ik ook een heel systeem uitgedokterd waarbij de tenorsax half de tijd dwars op mijn schoot lag zodat ik op tijd kon wisselen. Het was soms snel zijn!!
Ik heb me in ieder geval supergoed geamuseerd!!! Ik vind dat echt superfijn om te doen, mee een musical begeleiden!

Er zat ook best veel volk in de zaal en dat is altijd prettig.
Van covid was niet zoveel te merken. Bij de ingang stonden mensen in fluovestje te controleren of je wel incheckte met de telefoon, maar dat was het zowat. De zaal mocht maar voor 75% gevuld zijn, god mag weten waarom. Ik hoorde waaien dat voor een 100% vulling mondmaskers nodig zouden zijn.
Ik weet niet of dat waar is, maar de logica ontgaat me volledig. De 75% mensen die er waren, liepen vrank en vrij rond in de foyer, stonden dicht tegen mekaar aan koffie te drinken of stonden na de show dicht op elkaar gepropt te wachten op hun kroost. Ik geraakt er amper doorheen met m'n drie koffers.
Dan denk ik aan alle acteurs die zingend en springend over dat podium heen en weer crossen en aan ons 18 muzikanten blazend tegen mekaar aan gepropt in de pit.
Het zal 25% minder werk zijn voor de contactopsporing als er straks iemand positief test??
Ik weet ook niet wat de redenering is.

Op de momenten dat ik dan m'n kaken een beetje rust wilde gunnen, ben ik bezig geweest met onze visumaanvraag.
Die had een paar weken stil gelegen door het werk.
De makkelijkste (tussen aanhalingstekens) manier om een PR te krijgen, is via een sponsoring door het werk. Nu was er twee jaar geleden een collega die een PR had aangevraagd en gekregen en prompt haar providernummer kwijt was en gedwongen werd ruraal te gaan werken. Ze moest dus halsoverkop weg van onze praktijk en nu werkt (en woont) ze ergens in een achterlijk gat.
Het management stond dus niet te springen om een PR voor mij te sponsoren, ook al was de situatie helemaal anders. Die collega was nooit geslaagd voor de examens van het RACGP, terwijl ik die in 2019 gehaald heb en dus een specialistische erkenning heb.
Ik probeerde het management dit aan hun verstand te brengen, maar het lukte niet echt.
Zij werken met migratiebureau en hun contactpersoon stelde voor om mij dan te sponsoren voor een ander soort visum. Dat bleek uiteindelijk OOK tijdelijk te zijn, dus dat werd een echte no go.
Eenmaal onze manager begreep dat ik hiermee niet akkoord ging en dan maar zonder de praktijk zou proberen een PR te verkrijgen of ik dan ruraal moest of niet, leken ze bereid de zaak verder te bekijken. Margaret belde naar de migratieagent met mij erbij om te vragen hoe dat zat en de man bevestigde wat ik dacht, namelijk dat het geen probleem zou zijn.
ZIE JE NU WEL!!!
The big boss was nu eindelijk akkoord mij te sponsoren. Maar dat was dus meerdere weken tijdverlies.

Maar - er was een mooi gevolg.
De migratieagent gaat alles regelen en had de praktijk een offerte gestuurd met zijn kosten. Ik hoorde van Margaret dat het management de kosten gaat dragen, behalve de kost voor het visum zelf. Aanvankelijk dacht ik dat ze de migratieagent alleen zouden betalen om de sponsoring te organiseren, maar na een telefoontje naar de agent zelf, bleek dat de kliniek ALLE organisatorische kosten op zich neemt. Dus... wij kunnen gebruik maken van hun advies zonder extra kosten!!!
Kijk, dat is mooi!

Ik kan natuurlijk zelf online vakjes invullen en documenten uploaden, maar als er dan iets afgekeurd wordt, hebben die mensen heel ons dossier en kunnen ze hopelijk gauw helpen. Wat goed!!!

Ik ben dus al uren en uren en uren met die aanvraag bezig geweest.
Ze moeten echt alles weten, van de grootte van je teennagels tot de diepte van je oren. Een hele hoop gegevens van familieleden en waar die wonen en wat voor burgers het zijn. Adressen (met nauwkeurige data!) van de laatste tien jaar. *zucht* Buitenlandse reizen (met nauwkeurige data) van de laatste tien jaar. *huil* Maand per maand werkgeschiedenis vanaf de geboorte *WHY???* en voor elke periode van 'werkloosheid' een verslag van wat je die tijd gedaan hebt en hoe je dat financieel berooid hebt. Nou, ik was een baby dus ik weet het niet zeker, maar ik sliep waarschijnlijk 20 uur per dag en ik veronderstel dat mijn ouders dit betaald hebben. 

Echt een verschrikkelijk karwei.

En dat systeem is ook zo dom. Je kunt dan aanklikken dat alle gezinsleden op hetzelfde adres wonen, maar dan nog moet je per persoon al die adressen en data weer manueel intikken... Man, man.

Natuurlijk nog een stapel documenten uploaden ook. Dat is bijna in orde, ik wacht nog op mijn Aussie police check en dat valt hopelijk ergens volgende week in de bus.

De aanvraag is alvast betaald, toch ook weer een hap uit de spaarrekening. Nu kunnen we het ding hopelijk gauw inleveren en dan is het wachten tot ze weer iets afkeuren. lol

Goed dat ik heel wat tijd had deze vakantie - morgen duiken we weer in de gebruikelijke drukte!!

ondertussen Down Under

 Ondertussen is hier de zomervakantie begonnen, een week geleden.
Ik kan niet zeggen de de kinderen thuis kwamen met goede cijfers op hun rapport, want het systeem is hier met letters. Ik moet dus zeggen dat ze goede letters hadden.
En zelfs dat gaat niet op voor Joachim, want die had gewoon tekst. Maar hij had dus goede tekst.

De kinderen moeten nu vaak naar OSHC (Outside School Hours Care - spreek uit: OSJ) en dat verloopt met wisselend succes. De ene dag vinden ze het geweldig, de volgende dag is een drama. Ze doen twee keer per week een uitstap met alle kinderen en ook dat loopt met wisselend succes.

Tussen Kerst en Nieuw is OSHC gesloten, dan heb ik verlof genomen en gaan we thuis rondhangen. De laatste dagen van de vakantie heb ik ook vrij genomen en dan gaan we naar zee.

Echt wat verder op vakantie gaan, is nog moeilijk. De ene dag zijn alle binnengrenzen open, de volgende dag knallen ze weer dicht. Er is nu een uitbraak vlakbij Sydney, dus daar gaat alles op slot.
Hier in SA zijn we al 22 dagen zonder nieuwe zieken (buiten aangekomen reizigers die toch op hotel zitten) dus hier loopt alles vlot en redelijk normaal.

Benjamin heeft zijn verjaardagsfeestje hier thuis gehouden. Hij vond het zelf geweldig, ik was dankbaar voor mijn oordopjes.

We hebben nog een optreden met ons harmonieorkest gegeven (het tweede en gelijk laatste van het jaar). We hebben kerstliedjes (carols) gespeeld. Heel bijzonder, kerstliedjes spelen terwijl het 's avonds nog snikheet is en dan met rondspringende kangoeroes in de weide voor ons.

Benjamin heeft zijn eindejaarsoptreden met de theatergroep gedaan. De organisator gaf van te voren een hele speech dat het niet gemakkelijk was geweest met covid en de online lessen en dat ze weinig voorbereidingstijd hadden gehad en blij waren dat ze uberhaupt een optreden konden organiseren - bla bla bla - en inderdaad zat ik me soms af te vragen: "Zijn ze nu vrij aan het dansen of moet ik een choreografie hierin zien?"

Ik heb mijn IELTS examen (Engelse test) zaterdag afgelegd!
Ik heb er een goed gevoel bij en wacht nu met spanning op mijn cijfers. Ik ga zeker niet blij zijn met iets gemiddelds, ik wil een hoge score.

En over Engels gesproken:

"Ik heb argumenten gehad met mijn baas." Is een uitspraak van Wouter.
En zelf was ik met iemand aan het bellen en ik zei plots "as well" in plaats van "ook" middenin een Nederlandse zin.
Sloeg nergens op.
Het einde is nabij.

geschiedenis is relatief

Jonathan heeft op school geleerd over de wereldoorlogen en om een of andere reden vindt hij dat interessant. Hij heeft zelfs al een paar keer een boek erover gekozen in de schoolbib om thuis in te lezen - natuurlijk zijn dit altijd boeken over de oorlog vanuit Aussie standpunt.

Het gevolg laat zich raden.

Altijd als hij een tekening maakt over 'de oorlog' staat zijn papier vol gevechtsvliegtuigen. Een deel van de vliegtuigen draagt de letters USA en de andere vliegtuigen zijn van Japan. Heel bijzonder is dat.

Ik vroeg hem nu gisteren of hij ook iets over Duitsland en de oorlog had geleerd.

Ja, daar was het gestart, dat wist hij.

En Belgie?

Daar wist hij ook iets van. De Germans waren daar geweest, maar de Aussies waren de mensen komen redden.

Nou, dat weten we dan ook weeral.
En weet je wat grappig is? De mensen van de USA, Great Britain en Australia waren naar Berlin gegaan en toen Hitler die zag, had hij zichzelf dood gedaan.

Zo...

Waar zouden we zijn zonder de Ozzies???