weer

 Heb ik zomaar even heel februari niks geblogd! Ik kan niet eens zeggen dat er niks gebeurd is, er zijn wel dingen gebeurd, ik ben gewoon helemaal uit m'n blogritme. Ik heb op meerdere momenten/uitstapjes zelfs foto's getrokken 'voor de blog' en uiteindelijk schrijf ik dan niks.

Tijd dus om te herstarten.

En er is geen beter onderwerp om over te tetteren dan het weer!

Het is koud.
Nu ja, ik moet op m'n woorden letten. Ik zal zeggen: 's morgens is het al wat frisser.
's Middags zitten we nog in de gezonde zone tussen 25 en 30 graden. We hebben hier al een paar regendagen gehad. Gisteren. En vorige week ook twee dagen. Mijn planten weten niet wat hen overkomt!!
Mijn gras ziet al een stuk groener en het zwembad is nog mooi helder blauw. Dus wat de tuin betreft, is de basis in orde.
Pete de possum rent graag over het dak heen en weer 's nachts. Dat maakt een enorm kabaal, maar verder hebben we over de beestjes niks te klagen.

Ik zal proberen een beetje een inhaalbeweging te doen. Ik kan m'n "foto's voor de blog" vast een keer posten. Op de verkeerde datum dan, maar ach. Wat niet weet, wat niet deert. :-P

deck the hall

 Wouter en ik hebben hard gewerkt met kerst!

Rond een deel van het zwembad liggen stenen, maar rond een ander deel ligt hout. En dat hout ligt er natuurlijk al een paar jaartjes en het heeft hard te lijden van regen, UV-licht en zwembadwater.
Een paar weken terug heb ik me bezig gehouden met te zoeken hoe we voor dat houten dek kunnen zorgen. Blijkt dat hout naast een zwembad best elk jaar behandeld wordt - oeps. Zijn we dus al te laat! Ik amuseerde me met producten opzoeken, producten kopen en dat was het dan weer. Nu hadden we een dag nodig zonder regen, zonder hitte en - vooral dit bleek moeilijk - zonder andere plannen!
Afgelopen donderdag was de dag.
Vijfentwintig graden, geen regen, geen andere verplichtingen.

Wouter en ik hebben het hele terras (een 'vlonder' zou zoiets in het Nederlands zijn??) helemaal gekuist, afgeschrobd, behandeld met een of ander product, afgespoeld en dan twee lagen van zo'n olieachtig product erop gesmeerd. En met die bomen... je draait je rug en er liggen weeral blaadjes! lol

Ik vond de olie een heel moeilijk en ondankbaar product. Elke spat die je niet binnen vijf seconden uitsmeert, verandert in een oranje uitroepteken. Heel anders dan verf. Ik ben ook niet zo'n schilder en ik vind vaak dat alles er beter uitziet als het eenmaal droog is. Bij de olie zag het er erger uit eenmaal het droog was. De tweede laag gaf weinig verbetering.
Op tweede kerstdag waren veel winkels weer open en zijn we nog een pot gaan halen voor een dikke derde laag. 
Het resultaat is nog altijd niet om over naar huis te schrijven.

Pas op, het hout ziet er wel veel gezonder (?) en nieuwer uit. Ik ben blij met mijn 'voor' foto's, want ondanks al mijn gemekker is de kleur veel beter en de glans is terug. Maar als je van dichtbij komt kijken, is de dekking heel onregelmatig.

We gaan het nu zo laten en zullen volgend jaar wel weer een poging wagen! :-)

De conclusie is om gewoon in het zwembad te plonzen en niet te langdurig naar dat hout te kijken. :-)

Voordien:

Tijdens:

Na drie lagen:

(deze oranje plekken zijn van de zon doorheen het gebladerte, niet ons geknoei! - lol)

Het is iets moeilijker te vergelijken doordat de foto's op een andere moment van de dag getrokken zijn,

maar toch hoop ik dat het verschil merkbaar is!

Allemaal beestjes

 Zondag was beestjesdag.

Het begon zaterdag in de namiddag, toen een onbekende dame aan de voordeur stond.
"Hebben jullie een hond?" vroeg ze.
Ik zei van niet.
"Oh goed," zei ze. "Want er is zojuist een moedereend met een hoop kuikentjes in jullie tuin gelopen. Daar, langs de zijkant."
Ik piepte langs opzij en inderdaad verderop zat een eend met kleintjes op ons pad.
Oh, schattig, dacht ik.
"Ze kunnen langs achter uit jullie tuin dan?" zei de dame.
Oh... probleem!

Achter onze achtertuin ligt een natuurgebied, maar we hebben geen achterpoortje. Moedereend liep maar heen en weer langs de schutting, op zoek naar een gat dat er niet was. Ze was niet geinteresseerd in onze pogingen om haar terug naar de zijkant te begeleiden. We wisten ook niet of dat eigenlijk wel zou lukken, want haar kuikentjes waren nog erg klein. Omdat we op een heuvel wonen, zijn er drie trappen te doen voor je van de achtertuin naar de voortuin bent en we wisten niet of die kuikens wel zo hoog konden springen.
Shit!
Uiteindelijk begon het te schemeren en besloten we een val te zetten (grote kartonnen doos met eten en water) en het beste te hopen.

We hadden het stuk rondom de schuur afgesloten, maar zondagochtend bleek moedereend (ze heette intussen Daisy) met gevolg dus toch achter de schuur te zitten. Ze had een gat onder de afsluiting gevonden waar de kuikentjes onder pasten, maar zijzelf niet. Om dan zelf erover te vliegen, daar dacht ze niet aan. Wij hadden geen manier het gat groter te maken, want uiteindelijk was het meer een scheur in de beton.
Uiteindelijk legden we een paar stenen op de trap voor de kleintjes en probeerden we hen toch maar naar boven te jagen.
Trap nr 1 - gelukt!! Ze waren een niveau hoger.
Bij het zwembad.
En Daisy dacht: ja, water!
Dus zij erin en die acht kuikentjes erachteraan.
Nee....!
Want die kleintjes konden er misschien wel in, maar ze konden er niet uit! Het was te hoog springen.

Dus Wouter en ik in de weer. Ik een plank vasthouden, Wouter proberen die beestjes richting plank te jagen. Zijn ze er allemaal uit - wij heel trots - denkt Daisy dat ze duidelijk niet op de goede weg was en ze glipt onder het hek door en duikt naar beneden om weer achter het achterste afsluiting heen en weer te dralen. Argh!!
Moesten wij weer terug proberen om hen naar die trap te krijgen.
Al die kuikentjes weer op de trap springen.
Zijn ze er eindelijk, duikt Daisy weer het zwembad in. Urgh!!
De planktruck lukte niet meer, uiteindelijk nam ik gewoon ons net en viste al die kleintjes eruit. Paniek, paniek, terug onder het hek door en weer naar beneden.
Wat een drama's.

Ik had les, dus was weg en het vervolg van het verhaal is zoals Wouter het mij vertelde.
Korte tijd later zaten ze weer in het zwembad. Wouter heeft toen het net gepakt, al die kleintjes gevangen en in een wasmand gedumpt. Vervolgens is hij met die wasmand uit de tuin gelopen. Er vielen kleintjes uit en die heeft Jonathan de andere trappen op geholpen. Daisy viel niet aan, maar rende luid kwakend en met uitpuilende ogen achter Wouter aan.
Wouter is dan met die wasmand met vijf paniekerige kuikens, daarachter paniekerige Daisy, daarachter nog drie paniekerige kuikens, daarachter Jonathan, rondom gelopen en heeft de hele bende afgezet in het natuurgebied achter onze tuin.
Hij zei dat er een aantal grote magpies met hongerige ogen zaten te kijken, maar de hele familie geraakte veilig in de struiken.

Oef!!
Eind goed, al goed. Wouter onze held!

Na het eendenavontuur konden we met een gerust hart middageten en in de namiddag besloten we te gaan wandelen. Het was de laatste dag van de lentevakantie en best mooi weer. Ergens rond de 23graden en bewolkt dus ideaal wandelweer.

We trokken naar Montacue park waar we nog niet eerder waren geweest (we blijven hier maar parken vinden!). Het was maar een korte wandeling (6.4km) maar de eerste twee kilometers was het klimmen, klimmen, klimmen!
De uitzichten waren natuurlijk de moeite!

En beestjes dat we gezien hebben! Kangoeroes. Koala's. Kangoeroes. Nog meer kangoeroes. Weer een koala.
Ik heb een paar filmpjes gemaakt, dat is misschien leuker dan foto's.

The making of:

Op den duur kreeg Jonathan het een beetje op zijn heupen van onze foto's en filmpjes. "Ik wil alleen nog stoppen voor een speciaal dier!!" riep hij uit.
Zoals wat dan?
Nou, een eenhoorn. Als we een eenhoorn tegenkwamen, konden we stoppen voor een foto. Maar anders moesten we gewoon doorwandelen want na twintig kangoeroes en tien koala's had hij het weer gezien.

Een beetje verderop weken we eventjes van het pad af om een geocache te zoeken.
En wat zit er in die cache....

...!!!

(man, we hebben gelachen)

Een kilometer en drie caches later was de wandeling ten einde.
Om het einde van de vakantie te vieren gingen we uit eten.

Nog negen weken en het schooljaar zit erop!
Benjamin spreekt over 'drie weken in het kwadraat' want dat klinkt natuurlijk minder! lol

palmpret

 Afgelopen weekend sprak de buurvrouw mij aan, of we iets wilden doen aan de halfdode takken van de palmbomen in onze tuin die over het hek hingen. We hebben achteraan inderdaad palmbomen in de tuin. Nog even herhalen want het is zo'n prachtige zin: we hebben achteraan palmbomen in de tuin.
Mij leken de takken niet zo'n probleem, maar de buurvrouw is een oudere dame, een weduwe, die daar alleen in dat huis woont en het is natuurlijk niet de bedoeling dat ze gestresseerd geraakt over onze bomen.
'Just ask your husband to chop them off,' zei ze.
Ik knikte en zei van jazeker, maar in mezelf dacht ik 'vergeet het maar'. Ten eerste is de tuin MIJN terrein. Als er bomen gesnoeid moeten worden, haal ik met veel trots en plezier MIJN kettingzaag boven. De grasmaaier, de grastrimmer, de hegsnoeier - het is allemaal MIJN speelgoed.
Ten tweede zijn die palmbomen (onze palmbomen) echt wel een maatje te hoog.

Ik zocht dus online naar een professionele palmbomensnoeier en nam contact op met de eerste de beste die reageerde op mijn zoekertje naar hulp.

Ze konden deze week nog langskomen. Nu vond ik mezelf heel snugger... Van die palmbomen komen altijd grote stukken naar beneden. Schors of weet ik veel. Ik weet niet hoe dat heet.
In ieder geval, het zijn grote stukken en ze passen niet zomaar in mijn groene bakken. Ik had twee stukken apart liggen die ik nog op een of andere mannier in een bak moest proppen en nu dacht ik heel snugger om die dingen terug onder de palmbomen te leggen. Want opruim was inbegrepen bij de snoeiwerken! Zo handig.

Vanmiddag zijn ze dan gekomen. Er was natuurlijk niemand thuis, maar ik had gezegd dat ik het poortje aan de zijkant van het slot zou laten en dan konden ze zo de tuin in. Het poortje aan de zijkant is ALTIJD van het slot, maar dat kon ik nu toch moeilijk zeggen.
De mens belde nog om te bevestigen dat het maar om twee bomen ging. Jaja, we hebben meer dan twee palmbomen in onze tuin (!!) maar er zijn er maar twee naast het hek met de buurvrouw. 
Hij vroeg ook of ik een 'soft pruning' of een 'hard pruning' wilde en moest dan het verschil uitleggen aan de telefoon. Nou dat is alsof de kapper vraagt hoeveel centimeter eraf moet. Tja, doe het maar grondig zeker!
'I don't want you to come home and have a heart attack!'
Ik bedankte hem voor de waarschuwing.

Het is nu inderdaad wel een groot verschil, maar de bomen zien er nu wel heel netjes uit (en alles is perfect opgeruimd - lol). De andere palmbomen die niet gesnoeid zijn, lijken nu een beetje sjofel, haha. Maar ze storen niemand en als de takken dood naar beneden donderen, rijd ik ze wel naar het containerpark.

Een beetje jammer dat ik niet thuis was, kon ik geen stiekeme foto's trekken van de mannen in de bomen. Volgende keer misschien meer geluk! ;-)

aanpassen

 We hebben er maar een rustig weekendje van gemaakt hier. Boodschappen doen, paar machines was draaien en verder chillen.

We schrikken ervan hoe snel het hier nu donker is! De zon gaat vroeger onder en de schemering duurt veel minder lang, dat is echt een heel verschil! Al gauw lijkt het midden in de nacht terwijl het nog vroege avond is.

De tuin heeft zich redelijk gedragen in onze afwezigheid.
De thelma's zijn als zot gegroeid, de palmbomen hebben kilo's dadels laten vallen en het zwembad zat vol zand. De bananenboom was op sterven na dood en de kamerplanten leken heel triest, maar verder geen doden. Wat bruine plekken in het gras, maar nog te overzien.
Ik ging vandaag heel moedig aan het werk met dat grasveld (als in "how to repair lawn" googlen en vervolgens gaan shoppen in mijn favoriete tuincentrum) met als resultaat - na het kort maaien - dat ik nu bruin gras heb met groene plekken. Tien keer erger! Hopelijk komt dat nog goed!! :-{
Gelukkig ben ik mijn experiment begonnen in de achtertuin die niemand ziet - lol.

Deze namiddag zijn we gaan wandelen hierachter in Cobbler Creek. Kwestie van de beentjes te strekken en de jetlag te lijf te gaan.
We hebben onderweg nog 3 geocaches gedaan en nu hebben we weeral twee trackables op zak! [trackables zijn items die willen rondreizen, je neemt ze mee uit een cache en laat ze achter in een andere cache]. Niet zo lang geleden hadden we nog twee trackables opgeraapt en die zijn helemaal mee naar Belgenland gevlogen. Eentje hebben we achtergelaten in Wuustwezel en de ander in Gierle. Wij veronderstellen dan dat de eigenaars het cool vinden dat die dingen helemaal naar Europa reizen.
Deze twee zullen we maar vroeger ergens droppen, want het duurt nog eventjes voor we weer naar het buitenland gaan. :-)

(Stenen leggen in Cobbler Creek)

((Dit is NIET mijn gazon!))

nieuw speelgoed

 Het weer is helemaal omgeslagen intussen met temperaturen rond de 23 graden en zelfs af en toe... regen! Niet te geloven. Ik denk dat m'n planten niet weten wat hun overkomt!

Over planten gesproken, er was er eentje dat een beetje te hard aan het groeien was. Datzelfde ding met die rare vruchten (oneetbare bloemen). Ik heb de naam intussen: Thaumatophyllum bipinnatifidum - niet dat ik het ga onthouden. 
Een van de Thelma's [leek me iets eenvoudiger] was zodanig enthousiast aan het groeien dat de weg naar de waslijn geblokkeerd geraakte. Ik trok dus naar mijn favoriete tuincentrum om daar heel erg stoer een kettingzaag te kopen.
Thuis had ik me helemaal omgekleed in fatsoenlijke werkkledij in plaats van een short en flipflops, om vervolgens als tweede stap in de handleiding te lezen: doe zeker voldoende olie in de kettingzaag alvorens te gebruiken.
Bummer.

Een andere dag moest ik dus terug om kettingzaagolie te kopen (ik kocht maar ineens een vogelbadje ook) en daarna kon ik dan enthousiast aan de slag met mijn nieuw speelgoed.
Ik ben best trots op m'n werk:

(en ik heb nog al m'n vingers en tenen)


Ik heb nog ander nieuw speelgoed ook: een ijsjesmachine! Om echt roomijs mee te maken!

De nood werd hoog want lactosevrije Ben&Jerry's is hier echt nergens meer te vinden en de keuze aan lactosevrij ijs is triestig. Vanille en soms chocolade en dat is het dan wel weer.
Nu kan ik zelf aan de slag en gewoon maken wat ik wil!
Je hebt wel wat geduld nodig want je moet eerst alles klaarmaken, vervolgens zeker 24u invriezen en daarna maakt de machine er roomijs van.
De eerste keer was het resultaat wat bizar, want het was allemaal poederijs.
Lekker hoor, daar niet van, maar een beetje een rare consistentie.
Volgens internet was ofwel de vriezer te sterk, ofwel te weinig suiker, ofwel het verkeerde programma gebruikt.
Dus voor de tweede poging stond de vriezer minder koud, zat er drie keer zoveel suiker in en gebruikte ik een ander programma.

En hoera: roomijs!!

Vervolgens had ik oreo's in stukjes gesneden en laten mengen met de machine en hadden we heerlijk lactosevrij 'cookies and cream' ijs.

Een zwembad, een ijsmachine, binnenkort kopen we een barbecue en dan komen we van heel de zomer niet meer buiten.

Filmpkes uit den hof vandaag

 

beestjes in de tuin

 Behalve bloemen, hebben we hier ook beestjes. :-)

Twee dagen geleden zat er hier een joekel van een spin. Ik weet niet welke soort en ik weet ook niet of ie giftig was. Jonathan was zo moedig om z'n hand er vlakbij te houden ter referentie.

En een paar weken terug kroop er een centipede over de grond. Die zijn meestal giftig, maar traag, dus dat is mijn moedige hand, haha. Onze robot haalt af en toe zo'n joekel van de bodem van het zwembad.

tuinfoto's

 Nog meer bloemenfoto's uit de tuin! Allemaal nieuw leven, deze week getrokken. :-)

Met de zomer op komst gaat het erom spannen. Kan ik alle planten in leven houden??
Het gras aan de straatkant was al bijna wijlen. "Ineens" was het dor - ik had het totaal niet zien aankomen. [geen foto hiervan] Ik was nog in de veronderstelling dat het voldoende regende, maar enkele druppels hier en daar kunnen niet meer compenseren voor de lentezon.
Ik probeer nu netjes om de drie dagen de sproeier erop te zetten en er komen terug meer groene sprieten dus hopelijk komt het goed... maar het zal nagelbijten worden de komende warme maanden!

spetter pieter pater

 Een conversatie vorig weekend:
Ik: "Het wordt goed warm morgen. We moeten zeker nog eens zwemmen."
Jonathan: "Ah tof. Waar?"
Waar?? In onze achtertuin natuurlijk!!

Het zwembadseizoen is officieel van start gegaan vorig weekend, met een familiewaterpistoolgevecht.
Het water wordt goed warm, het zit rond 27 graden, dus van bevriezen is geen sprake meer.

Gisteren ben ik ook pool noodles gaan kopen, dus daar kunnen we dit weekend lol mee hebben. :-)

tuinavonturen - bloemen en bloesem

 Het is een heel spannende lente voor de tuin. Er verschijnen her en der bloemen in planten waarvan ik geen flauw benul had dat ze zouden bloeien (omdat ik natuurlijk nog steeds geen flauw benul heb van wat er in de tuin staat). Het lijkt wel alsof er elke week een verrassing verschijnt!

Vorige week viel me plots op dat we een mooi trio aan bloemen/bloesem aan de straatkant hebben. Paars - roos - wit. Ik zag het pas toen ik thuiskwam van een toertje lopen en dus te voet was. Met de auto was ik er telkens stomweg voorbijgereden.

Spannend hoor, onze tuin!

(Foto getrokken vanop de straat)

tuinavonturen - de heggenschaar

 We hebben twee hagen (? heggen - ik ken het verschil niet) in de voortuin langs onze oprit. Deze waren natuurlijk in tiptop conditie bij de verkoop, strak in vorm, maar intussen waren er al talloze scheuten verschenen en was het tijd voor een snoeibeurt. Het lijkt me makkelijker om zo'n haag te onderhouden dan te laten overgroeien en herstellen - dus die scheutjes moesten zo snel mogelijk weg.
(ik geef toe, ik wilde ook gewoon een keer in m'n leven een haag snoeien, wat ik nog nooit eerder gedaan had, bij gebrek aan haag)

In het weekend was ik met de heggenschaar (? hagenschaar - dat zal nu wel niet) bezig geweest, maar het viel me tegen. Traag werk. Vermoeiend voor de handen.
Ik ben graag bezig in de tuin, maar op de duur was de lol eraf.
En de haag zag er niet veel beter uit.

Gisteren ging ik dan naar mijn favoriete winkel, Bunnings. Een DIY-zaak met een groot tuincentrum. Ik voel me geweldig als ik iets in dat tuincentrum kan kopen.
Ik had op voorhand opgezocht wat ik wilde, en natuurlijk nam ik iets anders mee naar huis.
Het werd een kleine, elektrische heggenschaar, van hetzelfde merk als mijn grasmaaier. Dat betekent dat ik dezelfde batterij kan gebruiken en ik vond dat ENORM snugger van mezelf.
Ik heb lang staan twijfelen bij een heggenschaar op een uitschuifbare stang - want de buren hebben een heel hoge haag die boven ons zwembad uitsteekt - maar het leek me letterlijk te hoog gegrepen en het is vast ook wat veiliger om klein te beginnen.

Terug thuis dan nog wat video's bekeken van mensen die weten wat ze doen in hun tuin en vervolgens aan de slag gegaan.

Ik kan met de nodige trots zeggen dat ik al mijn ledematen nog heb.

Ik vind zelf dat de haag er veel netter uitziet, maar ik sta redelijk alleen in mijn mening. De rest van het huishouden had nog geeneens gezien dat de haag anders was. Alleen Jonathan. Omdat er nog wat takjes onder de haag lagen, had hij beredeneerd dat ik iets gedaan had. Nou vooruit dan.

Ach ja, ik heb veel lol gehad en dat is het voornaamste!

(Het zijn voor en na foto's - ik zweer het - lol. Misschien met een vergroting dat de verschillen zichtbaar zijn...?)