AusAlert

 Maandagmiddag gingen alle alarmen af op het werk.

De Australische overheid is een nieuw waarschuwingssysteem aan het uitrollen. AusAlert heet het ding. En gisteren was de offici-ele testdag.
Het was uitgebreid op voorhand in de media verschenen om niet te panikeren, het was maar een test. Om half twee in de namiddag zouden miljoenen telefoons beginnen biepen en iedereen verbonden met een zendmast zou een test waarschuwingsbericht krijgen. Je telefoon op 'stil' of 'niet storen' zetten had geen zin. Als je geen deel wilde uitmaken van de test, moest je je gsm 24 uur lang (!) uitzetten.

Ik wist het allemaal wel, maar anderzijds zat ik niet op m'n klok te kijken. Natuurlijk had ik net iemand aan de lijn voor een telefonische consultatie toen mijn gsm begon te loeien en die van haar ook - in mijn oor dan. Tegelijkertijd kwam er een hels kabaal uit de wachtzaal.
Nou, test geslaagd dus!
(de politieke meningen zijn natuurlijk erg verdeeld over het succesgehalte van de test)

Ik vroeg achteraf aan ons mannen of er kinderen op school in de problemen waren gekomen. Tenslotte is een gsm in de klas verboden - dat ding moet opgesloten zitten in een zakje dat niemand gebruikt.
Nee, zei Benjamin, geen enkel probleem. Om half twee was het immers nog middagpauze!
Hebben ze ook weer geluk gehad. 😄

Ik heb het rap gegoogled en kennelijk heeft Belgenland iets gelijkaardigs, BeAlert. Alleen moet je je daarvoor inschrijven, zo blijkt. AusAlert krijg je hier gratis en ongevraagd op je bord. 😆

Voor wie meer wil lezen, is dit een link naar een nieuwsartikel.

einde vakantie

 De wintervakantie zit erop en sinds gisteren is het weer gewoon naar school en gewoon naar werk. Nog acht weken en we hebben weer terug verlof. Een 'groot verlof' dan, richting Belgenland. 😊

Afgelopen week heb ik m'n best gedaan de mannen wat bezig te houden.
We zijn gaan bowlen, we zijn naar de film geweest, we zijn gaan geocachen. Jonathan is gaan lasertaggen met z'n maten en Joachim is bij een vriendje gaan spelen.

We zijn een namiddag gaan lunchen in de stad en nadien naar het Space Museum geweest (of beter: The Australian Space Discovery Centre). Er zijn heel weinig musea in Adelaide die we nog niet gedaan hebben (behalve alles van kunst dat ons jongens niet interesseert), maar het Space Museum was nog ongekend. Het is ook niet erg groot en niet vaak open. Het was wel heel interessant!
We volgden eerst een informatiesessie en de mannen waren niet overtuigd en luisterden met veel ogengerol. Totdat de jonge kinderen in het publiek alles fout begonnen te antwoorden en toen gingen hun handen omhoog om hun te corrigeren - lol. En achteraf kwam Jonathan met een hoop vragen voor de spreekster, dus voor iemand die het geen zak interesseerde, kwam hij op een of andere manier toch heel ge-interesseerd over!
Daarna hingen we rond in het museum zelf en het stak goed in elkaar. Het duurde wel anderhalf uur voor ons jongens begonnen te kibbelen. Een hele prestatie voor een museum!!

Zaterdagavond zijn we terug naar de stad geweest voor Illuminate Adelaide. Dat is een winterevenement waarbij ze de stad vol lichtkunstwerken plaatsen. Sommige parken zijn betalend, maar de meeste kun je gewoon doorheen wandelen.
Helaas was het heel erg druk en we zijn niet lang gebleven. Het was te druk om gezellig te zijn. Het hoogtepunt van de avond was een bezoekje aan een dessertenbar!

Zondagnamiddag hebben we de vakantie afgesloten in het 'pancake house' om de goede rapporten te vieren. Ons mannen krijgen twee rapporten per jaar, eentje halverwege en eentje op het einde. Het blijft een beetje een uitdaging voor mijzelf met die letters, maar alles was dik in orde. Zeker een paar pannenkoeken waard!

groeifoto 2026

De laatste maanden (? jaren) is het een hele uitdaging geworden ons mannen op een foto te krijgen.
Het interesseert hun totaal niet.
De meeste foto's die ik heb zijn dus van een stiekem moment. Of langs achter. Of ze staan er onnozel op. Helaas, helaas! Het hoort bij het opgroeien zeker?? Een fotomoment van mijn drie zonen samen is zo zeldzaam als Pasen op een maandag.

Hierop is echter een uitzondering.

De jaarlijkse groeifoto.

"Wanneer doen we nu de groeifoto?"
"Het is al juli hoor."
"We hebben de groeifoto nog steeds niet gedaan!"
"Ja, maar, de familie moet het zien he."
"Mama, nu hebben we nog steeds geen foto!!"

Ik kan alleen concluderen dat de mannen mij graag zien krimpen...

Maar soit - hier is ie dus!