tien!

 Vandaag is onze Joachim tien geworden!
Dat leek me nu toch een reden om weer te gaan bloggen, want dat was nogal triestig de afgelopen weken. Ruim een maand geleden!! Tsss, ik ga nogal naar mijn voeten krijgen als we binnenkort weer in Belgenland zijn. lol
Ik had nochtans vaak iets te vertellen, maar ik was gewoon lui. Kijk eens aan, niet eens een geldig excuus. :-)

Allee, tien jaar dus. Een zeer belangrijke dag, zo'n verjaardag voor een tienjarige. Joachim was maar aan het aftellen en aftellen en ik werd er zelf zenuwachtig van. Wat als hij z'n cadeautjes niet leuk zou vinden? Wat als hij nu juist ziek was die dag? Wat als ik de juiste taart niet vond?
Gelukkig kwam alles gewoon in orde.

Vorige week had hij een feestje gegeven voor zijn vrienden.
Ik was benieuwd of hij nog kameraadjes van zijn vroegere school zou uitnodigen, maar nee. Het zijn allemaal 'nieuwe' vrienden (die hij intussen bijna een jaar kent). Zo gingen we dus met tien uitbundige jongens bowlen, nadien konden ze bijna een uur videospellen spelen en daarna waren het frietjes.
Het was een verschrikkelijk kabaal in het gebouw en mijn oren tuitten ervan.

Vandaag deden we het iets rustiger met een uitgebreid ontbijt en in de namiddag gingen we winkelen omdat Joachim ook een paar cadeaubonnen had gekregen.
In de namiddag taart (een 'smash cake' waarbij je een koepel van chocolade kapot maakt en daaronder zitten dan snoepjes - ik heb 4 supermarkten afgedaan om die taart te vinden!) en 's avonds uit eten.

Het was een geslaagde dag en nu kan 'm aftellen tot kerst - dat is de tweede belangrijkste dag van het jaar!

een bijzondere dag

 We zijn nog druk bezig geweest de voorbije dagen!
Zondag is een vriendje van Joachim komen spelen en maandag een kameraad van Benjamin. Het blijft interessant om te zien hoe zo een extra kind de hele dynamiek tussen onze kinderen verandert (lees: verbetert).

Vandaag, dinsdag, was dan een bijzondere dag.
's Morgens voor het eerst naar de lokale kapper en later in de voormiddag voor het eerst naar de lokale bibliotheek van Tea Tree Gully.
De bib is een PAK groter dan die van Mawson Lakes - amai! Daar staan nogal wat boeken.
Wat we nu wel irriteerde was dat ze de fictie per genre hadden gezet en niet alfabetisch per auteur. Wel per auteur binnenin het genre, maar toch. Ik zal er wel aan kunnen wennen, maar ik ben nu op het eerste zicht geen fan van het systeem.

In de namiddag nog iets heel belangrijks gedaan: een auto vol karton naar het containerpark gereden!
En dat is belangrijk omdat de laatste dozen zijn uitgepakt.

Toegegeven, er zitten nog spullen in dozen, maar dat zijn spullen die per definitie niet uitgepakt zullen worden. Ze horen thuis in een doos.
De laatste onuitgepakte rommel was van mij - moet ik toegeven. Maar ik kon mijn laatste dozen niet uitpakken omdat er geen ruimte was. Toen er dan ruimte was gecreeerd (vier gigantische IKEA boekenkasten gekocht) was het uitpakmomentum verloren.
Nu in de vakantie stond het op mijn to do lijst en ik had de voorbije dagen flink opgeruimd en uitgepakt. En vandaag was het grote moment daar: een stapel platte verhuisdozen konden richting containerpark!

Daar zaten heel wat dozen bij met geschiedenis. Een heel aantal was nog meegekomen met de eerste container uit Belgenland! Die dozen hadden we toen speciaal nog bijgehouden. We hadden ook een hoop dozen bewaard van pakjes die we aangekregen hebben. Met de douanepapieren er nog op gekleefd, hebben die ook dienst gedaan als verhuisdoos. Dozen van onze eerste grote aankopen waren ook van de partij, zoals die van de microgolfoven en stofzuiger. Wat een herinneringen.

Vandaag namen we afscheid van al deze dozen.
Zo goed mogelijk geplet, met de nodige moeite in de koffer geduwd (of op een van de passagierszetels want het was echt VEEL karton) en dan maar richting containerpark.
Een hoofdstuk afgesloten weeral.

Omdat het zo'n mooi weer was, gingen we nog even naar een nabijgelegen parkje. Geocaches zoeken (en vinden), rondhangen in de speeltuin en nog afsluiten met een ijsje.
Een bijzondere dag!

settelen

 We vinden hier stilaan onze draai!
Het was wel spannend, die nieuwe scholen, maar het gaat prima. De jongens beweren alle drie dat ze al vrienden gemaakt hebben en ze zijn ook alle drie tevreden van hun leerkrachten.
Er zijn nog praktische dingen die opgelost moeten worden, zoals Benjamin die nog geen laptop heeft of toegang tot bepaalde apps die nog niet in orde zijn, maar we geraken er stilaan.

De eerste keer dat Wouter Joachim van de naschoolse opvang ging halen, was wel een drama.
Hij vroeg aan de poort naar 'Joachim Wolput' maar die stond helemaal niet in het systeem!? Hij zou er thans moeten zijn want de school was natuurlijk dicht.
Geen Wolput te vinden...
De begeleidster zocht dan op voornaam en daar was hij gelukkig. Hij stond in het systeem als Joachim Joaquim - dus zijn roepnaam als achternaam.
En wie was Wouter dan wel? De vader? Nou, waarom was zijn achternaam dan niet Joaquim?? Dat moest hij uitleggen!!
En wat was zijn code? Wouter herinnerde zich gelukkig na even denken dat zijn telefoonnumer de code zou zijn. Alleen bleek MIJN telefoonnummer in het systeem te staan als code... !
Dat was dus allemaal heel, heel dodgy en Wouter moest zijn beste uitleg geven om Joachim mee naar huis te krijgen. :-)
De rest van de week ging gelukkig beter. ;-)

Het huis is nog altijd een geweldig huis en de tuin is nog altijd de beste tuin ter wereld.
Ik heb nog steeds niet de tijd genomen om uit te vissen welke planten we eigenlijk hebben. Voorlopig is prioriteit nummer een om alles in leven te houden want het regent hier maar niet. Kurkdroog is het.
Met het gras ben ik de strijd aan het verliezen want het heeft al dorre plekken - maar we geven niet op! Ik heb ronde sproeiers gevonden voor het gras en water zal het krijgen!!
Het zwembadwater is ook nog altijd helder en niet paars/groen. Een hele prestatie. ;-)

Na veel vijven en zessen hebben we ook de verwarming aan de praat gekregen!
Niet dat het hier echt koud is - rond de 21 graden zitten we - maar 's avonds is het soms kil. Het duurde lang voordat onze gaskachel een teken van leven wilde geven, maar het is uiteindelijk toch gelukt. Waarschijnlijk was het ding te stoffig.

Nog niet alle dozen zijn uitgepakt, want nog niet alle kasten die we nodig hebben zijn gekocht.
We zijn wel zo slim om alle dozen bij elkaar te zetten in een kamer dus ze staan niet in het zicht en niet in de weg. :-)

En ons oude huisje staat te huur!
Heel kort nadat we de sleutels hadden afgeven, verscheen het online. Met oude foto's - ik herkende de tuintjes bijna niet meer! De foto's zijn echt tien jaar oud of zo.
Soit, wij betaalden 600 dollar per week en ze vragen nu schaamteloos 750 dollar per week. Als je huurders hebt, mag de prijs elk jaar maar een beetje stijgen. Met nieuwe huurders kunnen ze er vol voor gaan... ! Maar gisteren zag ik dat ze de prijs al verlaagd hebben, 720 per week.
Ik ben benieuwd hoe snel het weg zal zijn. 

Ons nieuw leventje hier is aan het bollen...!

10 paspoorten

 Ik ga op reis en ik neem mee... 10 paspoorten!

Hoe cool is dat??

Het is niet van een leien dakje gegaan - natuurlijk niet.
We konden de paspoorten pas aanvragen ten vroegste tien dagen na de citizenship ceremony. De aanvraag gebeurt hier niet via de gemeente, maar via een postkantoor. Na wat rondzoeken kon ik vijf afspraken inboeken op een zaterdagvoormiddag, twee weken na de ceremonie.

De aanvraag kon dan op papier of online en ik dacht dat online het makkelijkste ging zijn, maar achteraf bekeken heeft ons dat geen hoofdbrekers bespaard.
Er waren online een miljoen vragen in te vullen waarvan honderdduizend keer hetzelfde. Je kunt natuurlijk niet zomaar een vinkje aanklikken 'idem', nee je moet alles opnieuw invullen. Zeker voor de kinderen was het slopend, want behalve hun gegevens moesten ze ook ELKE keer opnieuw ALLE gegevens van Wouter en mezelf hebben.
Waarom kunnen ze dat niet linken aan de nummer van ons citizenship? Ze weten nu toch wie we zijn??

Dan hadden we ook nog een 'referee' nodig. Een meerderjarige Aussie die ons al minstens een jaar kende en garant kon staan voor onze identiteit. Een verpleegkundige op het werk, Shelly, had het al voor onze citizenship aanvraag gedaan, dus vroeg ik het haar opnieuw.
Ik had een hoop gegevens van haar nodig en ze moest de achterkant van onze pasfoto's ondertekenen. Wat een gedoe!!

Donderdagavond dacht ik om de aanvragen online al in te dienen, voordat we zaterdagochtend  naar het postkantoor gingen.

Het systeem vond dat mijn aanvraag (de eerste die ik was begonnen) te lang inactief was en had deze dan maar gedeletet. Echt...!

Ik begin maar opnieuw, print mijn aanvraag, print Wouters aanvraag. Ik krijg eenvoudig een papier met een QR code die ze dan in het postkantoor kunnen scannen.

Ik print Jonathans aanvraag en ik krijg zonder overdrijven 12 papieren uit de printer gerold!! Hoe belachelijk is dat??
Je kunt dus weinig online doen voor minderjarigen, zo blijkt. Er volgen gewoon NOG MEER papieren om in te vullen. Wouter en ik moesten nog handtekenen - met een getuige erbij...!! Shelly moest als referee nog iets tekenen!!
AAARGH!!!

Shelly werkt niet op vrijdag maar ze kwam dus speciaal voor mij naar de kliniek. Die belachelijke papieren ondertekenen. Kijken hoe ik mijn handtekening zette. Ze was zo lief om voor Wouter garant te staan dat ze getuige was, al had Wouter de dag voordien getekend. 
Wat een idioot gedoe.

De volgende dag stonden we dan mooi op tijd op het postkantoor.
Ik weet niet waarom we een afspraak hadden moeten boeken, want we moesten gewoon in de rij staan en nadien hebben we de hele boel opgehouden. Gelukkig waren er andere postbediendes aan het werk.
Ze hadden al onze papieren nodig (papieren van het citizenship, identiteitsbewijzen, geboorteaktes...), alles moest dan gecopieerd worden, afgestempeld, gehandtekend. Veertig minuten heeft dat grapje geduurd!
Ik ben al vaak dankbaar geweest dat de Belgische staat geboorteaktes in vier talen opstelt. Dat heeft ons al veel kopzorgen bespaard.
De geboorteaktes van Wouter en mezelf zien er anders uit dan die van de kinderen en daar moest de dame van het postkantoor wel vijf keer naar kijken, maar ze dacht wel dat alles aanvaard zou worden.

Er was nog wel een spannend (genant) moment...
Joachim en Benjamin zaten op de grond met m'n telefoon te spelen en Jonathan stond erbij toen zijn aanvraag werd behandeld. Hij moest immers zelf tekenen!
De dame van de post las de hele aanvraag en vroeg toen: "This referee, Michelle. She is not a relative of yours?"
Dus ik zei nee - want dat mocht niet.
Zegt Jonathan plompverloren: "Who is Michelle?"
Noooo...!! Ze heeft net getekend dat ze ons al jaren kent en garant gestaan voor Jonathans identiteit!!
Dus ik zeg gauw: "That's Shelly's official name." En dan in het Nederlands: "Ge moogt daar niks over vragen. Ge moet doen alsof ge die kent!!"
Waarop Jonathan een beetje raar kijkt, maar gelukkig verder zwijgt.
Hahahaha! Afgang...

Gelukkig ging het verder vlot. De twee ander vroegen niks over Michelle/Shelly, haha.
Normale wachttijd is ongeveer zes weken, maar wij vliegen 11 januari naar Belgenland, dus zes weken hebben we niet. Een smak geld erbovenop dus om er spoedprocedures van te maken.

Maar snel ging het wel. Maandag had ik een email dat er een paspoort klaar was. Dinsdag een ander. Woensdag nog drie.
Hoera!!

Volgende hindernis: de paspoorten ophalen.
Normaal kun je ze thuis laten komen met de post, of afhalen op een postkantoor, maar paspoorten via spoedprocedure kun je alleen gaan afhalen in een overheidsgebouw in de stad. Lekker handig (niet).

Toevallig was Wouter vandaag in de stad en had hij tijd de paspoorten op te halen.
Het was naar het schijnt nog een gedoe om dat van mij mee te krijgen omdat ik een andere achternaam heb (dat willen ze hier maar niet verstaan he, dat vrouwen trouwen maar hun meisjesnaam houden), maar 'de supervisor' had op de aanvraag gezien dat we alle vijf hetzelfde adres hadden, dus was het uiteindelijk toch goed.

OEF!!

Oz is niet zoals Europa waarin je kunt rondreizen van land naar land met een identiteitskaart. Je hebt hier altijd een paspoort nodig als je het land in of uit wil.
Maar dat is nu in orde...!
En ze zijn mooi ook. Blauw en met kleurenprentjes van Australische landschappen binnenin. 

Het is heel vreemd om bij nationaliteit 'Australian' te zien staan...

Nu moeten we al die uitzichten ook in het echt gaan zien he. ;-)

vakantiepret

 Ook de laatste paar vakantiedagen zijn we hier nog druk bezig geweest.

Donderdag ging Jonathan bij een kameraad logeren. Hij had een rugzak met zijn telefoon, nintendo, spelletjes, opladers, etc. Tandenpoetsgerief? Oh ja, bijna vergeten!

In de namiddag hebben Benjamin, Joachim en ikzelf een brownie gemaakt. Bakken hoort bij een vakantie!

Vrijdag zijn we met z'n drietjes naar Bounce gegaan. Jonathan komt er niet graag, dus dat kwam mooi uit. Het staat er vol trampolines, er is een hoogteparcours en Joachim stelde mijn moederhart zwaar op de proef bij de klimmuren.
In de namiddag was het tijd voor koekjes bakken - we blijven bezig.

Trouwens, ik had vrijdag buiten de Belgische vlag gehangen!!

Dat was een van mijn nieuwjaarsvoornemens, iets nuttigs met die vlag doen, en ik was het niet vergeten. (trots) Het was wel pas middag toen ik eraan dacht, maar toen was het ochtend in Belgenland dus dat komt goed uit dan.

Vandaag was het dan Wouter zijn beurt om op uitstap te gaan met de kinderen. :-) Hij trok met Jonathan en Benjamin naar AVCon, een gamingbeurs.
Joachim en ik hadden er niks verloren en om Joachim bezig te houden, had ik een van zijn vriendjes uitgenodigd, dan had hij ook een speciale dag. :-)

vakantiedrukte

 We zijn hier al druk bezig geweest de voorbije dagen! We proberen zoveel mogelijk te genieten van de laatste mooie herfstdagen. :)

Zondag zijn we gaan wandelen in Belair National Park. Ik begrijp niet hoe we daar nog nooit eerder geraakt zijn, want het is er heel mooi en er zijn heel veel wandelingen te doen. Er was een leuke speeltuin voor de kinderen, we hebben kangoeroes gezien en ook koala's. Ze waren naar elkaar aan het roepen en ik heb het proberen te filmen, maar toen bleven ze natuurlijk stil. :(

Maandag moest ik in de stad zijn voor een afspraak en nadien maakten we er een dagje uit van met de mannen. 'Lunchen in de stad' is voor ons een belevenis, en nadien hebben we ook een hele toer gewandeld in de botanische tuin.
Er was een virtuele tentoonstelling aan de gang waarbij je met een app op bepaalde plaatsen de grond moest scannen en dan verscheen er een virtueel kunstwerk. Heel bijzonder!

Dinsdag was ANZAC day wat hier een heel belangrijke feestdag is. Het is een herdenking/erkenning van alle Nieuw-Zeelandse en Australische militairen. Het blijft me elke keer weer verbazen hoe trots de mensen daarop zijn. Over het hele land zijn er herdenkingen bij zonsopgang, marsen doorheen de straten, mensen die poppy's dragen...
Ons harmonieorkest was ook weer van de partij bij zo'n 'dawn service'. Stipt om 6u 's morgens (geeuw) marcheren we dan door de straten en nadien spelen we ook muziek bij een herdenking. En als je dan denkt dat daar alleen grijze mannen zitten, heb je het mis. Het park zit vol jonge gezinnen, ingepakt tegen de koude, die komen luisteren naar voordrachten vol geschiedenis en The Last Post en die, opgespeld met familiale medailles, bloemenkransen komen leggen.
Heel bijzonder is dat.

De rest van de dag zijn we naar de heuvels gereden en daar een flinke wandeling gedaan (10km) met een picknick onderweg.

Woensdag was een dag vol praktische zooi, dringend nieuwe schoenen kopen voor Joachim (die laatste kilometers waren de doodsteek) en een zoektocht naar eierdopjes. Ik had het in mijn hoofd dat ik eierdopjes wilde hebben en daar moesten we drie winkels met huishoudraad voor doorzoeken.
Vandaag, donderdag, kwam er een kameraad van Jonathan bij ons thuis rondhangen en hebben de kinderen vooral zitten gamen. :)

Morgen is de dag van ons inburgeringsexamen!!!
Ik ben best zenuwachtig... niet voor het examen, maar wel voor de controle van het papierwerk. Ik denk dat we alles hebben, maar je weet nooit. Sommige dingen zijn ook gewoon raar. Zoals onze geboorteaktes, die zijn wel in vier talen, maar ze zijn elektronisch gehandtekend en dan moet je een QR code scannen om de echtheid te controleren en je weet nooit of ze daarover vallen.
Als de papieren zijn goedgekeurd volgt het examen en dat moet normaal wel lukken. Ik ben er voor 200% voor gegaan en heb zelfs het volkslied gememoriseerd. Niet dat dat gevraagd zal worden, maar ik had me voorgenomen ALLES te weten wat in de studiebundel staat. lol
Online is dat trouwens allemaal big business he. Voor de nodige financiele bijdrages kun je extra cursussen kopen of oude examenvragen of 'insider tips'. Mij lijkt die studiebundel niet moeilijk of veel, maar ik zit er misschien helemaal naast...! Straks faal ik grandioos en zal ik ook maar geld ophoesten voor zo'n online cursus.
In ieder geval: duimen maar!

Nog wat foto's van de wandelingen en herfstpret. :)

Nederlands voor gevorderden

 Ik klaag hier al lang niet meer over het taaltje van onze kinderen, maar vandaag moest ik zo hard lachen dat ik toch nog even iets wilde delen (de reden dat ik veel minder klaag, is omdat mijn eigen Nederlandse zinconstructies beginnen te rammelen).

Vandaag kwam een vriendje van Benjamin een namiddag hier spelen. De jongen komt van Pakistan en spreekt thuis Arabisch.
Op zeker moment was het vriendje onze kinderen wat woorden en korte zinnetjes Arabisch aan het leren.
Jonathan was heel enthousiast. "And we will teach you Dutch! Listen, listen, I will teach you: Hoe ben jij?"
Waarop Benjamin: "Nooo! That's not how you say it! It's: Hoe ben JOU!"

Ik lag in een deuk...
Ze kunnen beter zelf naar de Nederlandse les!!

groetjes uit Wilpena

Laat op de avond kwamen er nog drie jeeps met een heel stel jongeren aan op de camping. Wij dachten dat het nu volledig gedaan was met de rust, maar ze hebben zich eigenlijk prima gedragen en we hadden een rustige nacht. Brave jeugd! :-)

 

Dingley Dell Campground was ons meest noordelijke punt. Nu reden we eventjes terug naar het zuiden voor een kampplaats in Wilpena, ook nog gelegen in de Flinders Ranges.
We waren er redelijk vroeg, maar op goed geluk besloot ik toch te polsen of we al op de camping konden rijden. We hadden hier oorspronkelijk een powered site willen boeken (waar we de motorhome kunnen inpluggen) maar dit was niet gelukt, ook niet door verschuiven van de datum (het is nu eenmaal een lang weekend met een feestdag op maandag). We hadden dus een unpowered site en de plaatsen hiervoor waren zelfs niet eens genummerd.
"Rijd er maar heen, die en die weg, en zoek maar een plaatsje."
Het klonk veelbelovend, zeker omdat we er zo vroeg op de dag waren, maar het bleek daar al behoorlijk vol te staan!! Veel mensen en veel bomen. En een jeep met een tent heeft iets minder plek nodig dan een voertuig van zeven meter, dus het was echt zoeken! Pfoe, was ik blij dat we niet zoals gewoonlijk in de namiddag arriveerden...!

Nadat we veilig ons plekje hadden, smeerden we boterhammetjes, staken we de rugzakken vol water en gingen we op wandel. Wilpena heeft enkele mooie wandelwegen en daarvan gingen we er eentje doen met twee lookouts.
Aanvankelijk was het flink druk op de wandelweg, zo druk soms dat het een beetje jammer was. Voor de meeste mensen was de eindbestemming echter een gerenoveerd oud huisje, niet veel volk begon nadien aan de klim met de lookouts. Wij natuurlijk wel! En onze stoere kinderen hebben dat heel goed gedaan!!
Toen we terug beneden waren, was al het volk plots verdwenen. We konden in alle rust onze welverdiende boterhammetjes opeten en daarna terugwandelen.

Terug op de camping gingen we dan eerst een obligaat ijsje eten en nadien was het gewoon wat schaduwzitten en een paar gezelschapsspelletjes spelen want het was best warm.
Tegen de avond sloten de kinderen dan vriendschap met de kinderen van onze buren die met tenten op trot zijn en dat eindigde in een enthousiast tikkertje rond de motorhome. Totdat het te donker werd en het buurjongetje pardoes in een andere tent rende. :-)

Het is hier best een drukke camping, ik kan ze eigenlijk niet aanraden. De voorzieningen zijn ook niet berekend op deze drukte, het is aanschuiven voor de douches en de WC's.  De zeep bij de WC's is op, de afwasbakken hebben geen stoppen,...  Ik veronderstel dat ze populair is door de faciliteiten die ze hebben (winkeltje, tankstation,...) maar het is toch niet optimaal geregeld.

Intussen blijkt ook dat onze ijskast niet werkt. :-(
Die werd nooit echt koud, maar nu met deze warme dagen blijkt dat ze eigenlijk gewoon niet werkt. Alle lichtjes branden wel mooi, maar daar blijft het dan ook bij.
We kunnen nu niemand bellen omdat we geen bereik hebben (al drie dagen niet) en er zijn wel muntjestelefoons op de camping, maar dat is ook niet optimaal. Morgen zijn we terug in de bewoonde wereld, maar ja, dan is het zondag, dus het zou wel eens kunnen dat het niks wordt met die ijskast.
De zonwering werkt ook maar half (valt altijd een staaf uit als je die opendraait, dus die staaf zit nu veilig achteraan geborgen voor die op iemands hoofd valt) en de tv werkt ook niet.
Dus we zijn niet zo happy met deze Apollo...

Maar om af te sluiten een blij nieuwtje: de maan is heel wat later vandaag en dus zien we de melkweg weer!!

op wandel in Berri

Het internet is te sloom om foto's te uploaden, dus voorlopig blijven het maar blokken tekst.

Vandaag zijn we in Berri gaan wandelen. Nu geo caching een nieuwe hobby is, hebben we dus altijd een concreet doel als we de deur uit gaan. The Riverland is zeker niet achtergesteld dus het ligt hier effectief vol caches.
In de ochtend hing er weer een dikke mist en dus hadden we de jongens aangekleed met een truien en jassen wat tegen de middag dan weer veel te warm bleek. We vonden al gauw twee kleine doosjes aan de Murray River en een beetje verderop was er ook een geo cache die een raadsel bleek. We moesten op een informatiebord een hoop cijfers verzamelen en zo kregen we dan GPS-coordinaten. (best nog grappige cijfers, want het ging over de prijzen (in pence) om de ferry naar de overkant van het water te nemen - 1 pence voor 1 varken, dat soort dingen)
Een beetje ruzie gemaakt met google maps omdat ik niet zeker wist hoe ik de coordinaten moest invoeren, maar uiteindelijk werden we naar de overkant van de rivier gestuurd. Even wandelen (over een brug) en uiteindelijk kwamen we bij een opvallende omgevallen boom. Het leek een ideale plaats voor een cache, maar we vonden helemaal niks. Helaas. En het was extra jammer omdat volgens het logboek online de cache vier dagen tevoren nog wel gevonden was. Dubbel helaas. Waarschijnlijk hebben we er met z'n allen overheen gekeken… uiteindelijk zijn we nog groentjes in het spel. :-)

Daarna wandelden we terug naar ons huisje, aten we middageten en toen was het volgens de kinderen heel, heel dringend tijd om naar het grote springkussen te gaan. Het leek rustig op de camping en uiteindelijk hadden we het springkussen een hele tijd alleen voor ons vijfjes wat best wel leuk was.

Vervolgens zijn we ook de minigolf gaan uittesten en dat bleek ook echt leuk. Het terrein was heel verzorgd en het was een bijzondere minigolf aangezien elke baan vier putten had volgens verschillende moeilijkheidsgraden. De bedoeling was dan van te voren een moeilijkheidsgraad te kiezen en altijd voor dezelfde kleur te gaan.
Typisch is dan om eerst voor zwart (het moeilijkste) te kiezen en als die bal dan op vijf centimeter van de gele (makkelijkste) put komt te liggen, toch maar van idee te veranderen… :-)

Er was een baan met een bewegende hindernis en andere banen lagen zonder afsluiting langs ondiep water - ze hadden zeker hun best gedaan om het leuk te maken.

Vanavond was op de camping ook een film- en pizza-avond. Er speelde een kinderfilm op groot scherm waar je gratis naar kon komen kijken en voor een kleine prijs was er popcorn+milkshake en "pizza met eigen topping" uit de oven.
We hebben natuurlijk meegedaan en het was best gezellig, alleen op de duur ijskoud. Ik vond het op zich wel een leuk evenement en omdat de dozen popcorn zo groot waren, hebben we nu nog twee volledige pizza's op overschot! Dat is weer handig voor morgen. :-)

wenmoment

Gisteren was een bijzondere dag voor onze jongste spruit want hij had zijn eerste 'wenmoment' op zijn nieuwe school.
Joachim zit nu in Kindergarten - wat deeltijds is en niet verplicht. Als eind januari het nieuwe schooljaar begint, zal hij starten in Reception - wat voltijds is en verplicht (of in ieder geval een leerplicht). Nadien beginnen dan de 'gewone jaren' te tellen.
De lagere school waar Jonathan en Benjamin gaan, begint vanaf Reception dus Joachim gaat dan veranderen van school en meegaan met de broers. Handig!

Wouter en ik weten niet zeker wat de leerdoelen zijn in Reception, maar leren lezen en tellen lijkt wel zeker op het programma te staan.Voor wie het interesseert, is er deze link. Anderzijds was er ook nog echt speelgoed te vinden in de klas, dus vermoedelijk is de Aussie Reception een mix van laatste kleuterklas en eerste leerjaar.

Joachim heeft nog drie andere wenmomenten voor de boeg waarbij hij telkens een beetje langer in de klas blijft. Gisteren vond hij het in ieder geval leuk en hij had een vriendje gemaakt en alles. Ze kunnen op zijn school taalondersteuning aanbieden mocht het nodig zijn, maar volgens zijn juffen van Kindergarten is Joachim zijn Engels zeker voldoende. Wij horen thuis in ieder geval dat hij in het Engels kan ruziemaken met zijn grote broer, dus de basics zijn er in ieder geval. :-)

Nog vijf weken en het is hier grote vakantie. Dan is Joachim niet meer de kleuter die hij nooit is geweest. lol!

een spiekbrief op de Gawler Show

Het harmonieorkest waarin ik speel - Playford City Concert Band - is compleet op zijn gat aan het vallen. Al sinds april gaat het ledenaantal fors achteruit. Als gevolg daarvan konden we de voorbije maanden nergens gaan spelen. Als gevolg daarvan zijn de repetities saai (want doelloos). Als gevolg daarvan komen er nog minder mensen opdagen. Et cetera.
De groep geraakt nauwelijks nog uit de kosten, de weinige leden die komen opdagen moeten dus meer betalen, en de sfeer geraakt ondermaats. Ik denk er ook al langer over om er de brui aan te geven, maar dan halveer ik het aantal klarinetten en dat krijg ik dan weer niet over mijn hart.
Er komt waarschijnlijk wel verbetering in zicht, maar momenteel is het echt doodsaai.
Om een concreet voorbeeld te geven: we zijn wel gevraagd terug een musical te begeleiden (Beauty and the Beast deze keer), maar het is maar voor een beperkte bezetting; 11 muzikanten. De dirigent was luidop aan het nadenken om de groep te splitsen, maar ik vraag me af waarover hij het heeft. Meestal zijn er maar 13 mensen op de repetitie...

Ik was dus op zoek naar een alternatief en ik vond maar een ander orkest binnen rijdbare afstand, maar die hadden hun repetitie ook op woensdag. Lastig dus.
Groot was dus mijn vreugde toen iemand me aansprak over nog een ander harmonieorkest, repeterend op maandagavond, die nog klarinetten zochten!! AHA!
Ik nam daar zo snel mogelijk contact mee op en de eerstvolgende maandagavond stond ik bij hun op de repetitie.

De Redbacks heten ze (genoemd naar een giftige lokale spin). Het is een groot harmonieorkest en ze hebben een goede reputatie. Hun niveau ligt ook wat hoger dan dat van Playford.
Ze zochten nog klarinetten voor hun jaarlijkse cabaretshow. Ik heb daarin met veel plezier meegespeeld (moest hier en daar nog zichtlezen) en nadien werd gevraagd of ik graag bleef meespelen. Zo ja, dan werd eigenlijk wel verwacht dat ik ook auditie zou doen. Niet omdat ze me nog buiten wilden gooien, maar wel omdat het 'traditie' was.
Nou, mooie traditie. Toonladders tot 4 wijzigingstekens, een voorbereid stuk en dan nog zichtlezen. Konden ze niks anders verzinnen???

Ik wilde het zo gauw mogelijk achter de rug hebben en dus deed ik twee weken later mijn auditie. Ik had die toonladders knal uit mijn hoofd geleerd (mijn vroegere klarinetleraar vaag dankbaar voor het gedril van vroeger), maar ik kende ze alleen 'in volgorde'. Dus toen mij werd gevraagd of ik A Major kon spelen, sloeg mijn brein tilt. Ik had tien minuten nodig om uit te vogelen wat een A nu weer was en dan nog twintig minuten om de juiste wijzigingstekens te bedenken! Toen ik er eenmaal was, kwam de toonladder er wel roetsj-roetsj uit. Oef! :-D
Nog twee verzoektoonladders later kon ik dan mijn eigen stuk spelen. Ik had een studie van Brahms gekozen (eigenlijk voor cello). Ik kon het niet foutloos, maar met wat geluk was het toch niet bekend en het was alleszins leuk om te doen. Mijn publiek was in ieder geval onder de indruk en mijn hartslag kalmeerde terug toen de dirigent mompelde: 'ik had moeilijkere dingen moeten uitzoeken om te zichtlezen..." De dingen die hij had uitgezocht gingen vanzelf, oef!!!

Dus nu ben ik een ECHTE Redback - woehoe!

En dit orkest doet tenminste heel wat optredens. Na de cabaretshow was het volgende op het programma een optreden op de Gawler Show. Ze zouden daar gaan spelen als marching band.

De dirigent had me gezegd dat zij bij het marcheren wel alles uit het hoofd spelen. "Dat komt de presentatie ten goede." Ik had me daarover niet druk gemaakt, want ach. Zo'n mars is altijd hetzelfde. Als je weet in welke toonaard het staat en wanneer je op of achter de tijd moet spelen, ken je de helft van zo'n ding al.
Een week later werd de lijst rond gemaild van de stukken die gekend moesten zijn. Tien stukken. TIEN!! En er zat eigenlijk maar 1 mars bij, de rest was allemaal populaire muziek. Dammit!!

(voor wie het graag weet: Celebration - Feeling Hot Hot Hot - Live Louder - Can't Stop The Feeling - KC Medley - Semper Fidelis - Uptown Funk - Shut Up And Dance - YMCA - Happy)

Er moest dan natuurlijk gerepeteerd worden en het was heel typisch van "dit kennen we en zullen we gewoon doorspelen" wat eigenlijk dirigententaal is voor "hier wil ik een uur op werken".
En mij maakt het allemaal niet uit, maar ik vond het soms wel veel gemiep over details. De dirigent spendeerde vijf minuten lang aan twee accenten uit 1 maat die hij op een bepaalde manier wilde horen en hij hamerde erop dat iedereen dat zou noteren. Hij zei zelf; "Je mag de partituur niet gebruiken, maar dan staat het er toch op." Haha! Nou ik zou al blij zijn als ik die maat ongeveer zou spelen, laat staan die accenten ook nog eens.
Ik had best werk al die zooi uit het hoofd te leren. Gelukkig had ik opnames om mee te spelen... Het zijn niet alleen die noten, maar ook de structuur van het stuk, de herhalingen, de dynamiek, dan ook nog eens de accenten... etc etc. En al heel gauw kwam ik erachter dat ook bepaalde armbewegingen of beenbewegingen verwacht werden. Opzij stappen of ronddraaien en van die onzin. Pfoe, pfoe...
Ik zocht een nieuwe uitdaging - ik kreeg een nieuwe uitdaging!

Gelukkig kregen de arme newbies wel wat hulp en zo kreeg ik een goeie tip om een spiekbrief te maken voor op mijn klarinet. Op die manier moest ik dan toch de volgorde van de stukken niet onthouden.
Het werkte goed, die spiekbrief, alleen keek ik scheel en begon ik dus alsnog bijna aan het verkeerde stuk!

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver: de Gawler Show!
Wij vertrokken wat vroeger zodat we er konden rondkuieren. Het bleek zoals de Adelaide Show te zijn, maar dan kleiner. Heel veel boerderijdieren, standjes allerhande (brandweer was natuurlijk heel populair bij ons jongens), kermisattracties, etenskraampjes, showbags vol rommel om te kopen...
En natuurlijk ook entertainment waarbij de Redbacks dan (letterlijk) hun beste beentje gingen voorzetten!
Mijn gebeden werden verhoord en ik mocht op de tweede rij staan en het was heel spannend, maar wel heel tof om te doen. Ik heb natuurlijk heel wat danspasjes gemist en er zullen ook wel wat accenten niet juist gespeeld zijn, maar soit. De dirigent stond toch achteraan dus met wat chance heeft hij het niet gehoord! :-D

In een brandweerwagen!

Prijsduiven kijken.

Koetje aaien.

Botsauto!

Nog een botsauto!

Rijles in een botsauto!

Treintje rijden.

Van het optreden van de Redbacks heb ik helaas geen foto (gevonden). Ik heb alleen maar filmpjes en dat ga ik jullie (en vooral mezelf) toch maar niet aandoen!

Bij deze dan een foto van mijn spiekbrief:

Ik had beter de toonaard er ook bij geschreven, maar dat bedacht ik me achteraf pas.

Na de show reden we naar Alison voor de allereerste buitenlandse logeerpartij van de kinderen!! Niet omdat Wouter en ik een rustige avond zouden hebben (hoewel we inderdaad lekker uit eten zijn geweest) maar wel omdat we zondagochtend heeeeeeeeel vroeg zouden opstaan!!

(groot)ouderdag

"Het is toch wel zielig dat wij geen familie hebben he," zei Jonathan enige tijd geleden.
Ik was een beetje verbaasd en heb hem uitgelegd dat hij wel een hoop familie had, maar gewoon niet in de buurt en dat hij zijn familie toch kon zien met Skype en dat hij toch niet de enige was en dat er ook wel ergere dingen waren enzovoort. Ik wist niet zeker waar de opmerking vandaan kwam tot hij de volgende dag thuiskwam met een uitnodiging van school voor een grootouderdag. Hm.

De school had het concept wel heel breed opgevat en de dag was officieel een 'grandparents and special friends day' want ze hebben natuurlijk veel kinderen met grootouders in het buitenland of simpelweg aan een andere kant van het land. Iedereen was dus uitgenodigd, van tantes tot de buren tot vage kennissen.
Ik had het onze twee babysitters gevraagd, maar ze konden allebei geen vrij nemen op het werk. Uiteindelijk nam ik dus zelf maar een halve dag verlof. Ik had nooit verwacht een grootouderdag te doen tijdens mijn dertiger jaren, maar je weet dus nooit hoe het leven loopt!

De eerste activiteit was een fotozoektocht door de school. Aangekomen bij Jonathan zijn klas waren er kennelijk nog heel wat kinderen zonder special friend en Jonathan vroeg de juf of ze met ons mee mochten gaan en de juf zei nog ja ook. Liep ik daar plots met een rits kinderen in mijn kielzog, haha!
We hebben wel geen echte speurtocht gedaan want Jonathan en Benjamin wisten waar alles was en dus zetten we ons op een bankje en vulden de jongens de papieren daar in.

Daarna mochten alle special friends naar de turnzaal afzakken en daar was dan een concert door de school. Alle klassen kwamen een voor een een liedje zingen, sommige met een dansje en alles. De een stond al liever op het podium dan de ander, wel grappig om te zien. Ons jongens deden flink hun best hoor!

Normaal was er nog tijd voor koffie of thee in de bib, maar het concertje was wat uitgelopen en de bel was al gegaan.
Onze eerste Aussie grandparent/special friend day! Hopelijk volgen er nog veel!

 

 

 

marcheren en hiken

Gisteren was het hier een feestdag, want het was Anzac day. Dat is hier een grote en belangrijke feestdag ter nagedachtenis aan alle gesneuvelde/gewonde soldaten.
Lees hier meer, dan moet ik het zelf niet allemaal uitleggen.

In Adelaide wordt er dan ook steevast een grote mars georganiseerd met meerdere militaire takken, organisaties, veteranen, nakomelingen… en natuurlijk een hele vracht fanfares en orkesten.
Net zoals vorig jaar mocht onze harmonie ook mee marcheren en omdat dit een Grote Gelegenheid is en niet zomaar een kerstparade, hadden we deze keer flink geoefend.
Een van onze fluitistes zat vroeger bij de zeemacht en die heeft haar best gedaan ons te drillen. In het begin was ze heel hoopvol om ons alle details bij te brengen van een perfect uitgevoerde mars, maar uiteindelijk heeft ze haar verwachtingen wel wat moeten bijschroeven, haha.
Het was zeker wel nuttig dat we geoefend hebben. Zo ontdekte ik dat als het waait, ik mijn noten niet meer kan lezen.

We hebben maar 1 stuk gespeeld en dat natuurlijk meerdere keren. Het voordeel is dat het gemakkelijk is, het nadeel is dat het de rest van de dag in je hoofd zit.
Ik heb geprobeerd het stukje online te zoeken, maar tot op heden lijkt het niet op youtube te staan.

Ik heb geen foto van ons marcherend, maar wel nog deze vage foto van onze musical:

Het voordeel van een mars in de voormiddag is dat je dan de rest van de dag vrij hebt.
Iemand vroeg wat ik ging doen en ik zei 'waarschijnlijk wat wandelen' waarop de vraag kwam of we al in de nature playground van Para Wirra waren geweest.
In Para Wirra zijn we al twee keer gaan wandelen, maar vooralsnog hadden we er geen speeltuin gezien.

Met een beetje research kon ik de speeltuin natuurlijk wel vinden. Para Wirra is een groot nationaal park en het is niet omdat je er al twee grote wandelingen gedaan hebt, dat je zelfs maar de helft van dat park gezien hebt.
Deze keer reden we dus naar nog een andere ingang en daar was dan de nature playground. We gingen eerst wel wandelen naar een uitkijkpunt! De heenweg was saai want dat was een heel brede zandweg, de terugweg was al een stuk leuker.
Het was redelijk ruig terrein met veel rotsen en struiken, maar op zeker moment hadden we wel gezelschap. Poing-poing-poing! Twee grote kangoeroes sprongen voorbij alsof het allemaal niks was!

Na de wandeling was het dan spelen en bouwen in de nature playground.

Tot daar plots een emoe aangewandeld kwam!
Het was heeeel lang geleden dat we nog een wilde emoe gezien hadden, dus we waren dolenthousiast. Dan loop je half dat park rond, blijkt dat beest gewoon naar de picknickplaats te komen!
Ons enthousiasme werd wel een beetje getemperd toen we zagen hoe het beestje een hoop rommel (chips) van de grond begon te eten en ook een snoeppapiertje ging zomaar naar binnen. :(
We durfden hem niet wegjagen want het blijft toch een grote vogel, dus we duimden maar gewoon dat hij niet te veel buikpijn zou krijgen. :(

Anzac day is om een andere reden ook bijzonder, want volgens de locals is het nadien 'gedaan met het schoon weer' en inderdaad de komende dagen wordt het maar 19 graden. Brrrrr!!!