Brisbane 1

 We zijn terug van ons weekendje Brisbane!
Een vakantie in een vakantie was het - en ook de eerste keer dat we ons huis achtergelaten hebben. Spannend hoor!

Vrijdagochtend vertrokken we in heel druilerig en koud weer en 's middags (na een vlucht van 2.5uur) kwamen we aan in een zonnig, warm Brisbane. We waren al twee keer eventjes in Brisbane geweest, maar de stad zelf hadden we nog nooit echt bezocht. Het was dus tijd voor een officieel bezoekje.

Vanuit de luchthaven namen we de 'airtrain' naar het centrum. Ik geef toe dat 'airporttrain' een saaie naam is, maar 'airtrain' is ook maar een dwaze keuze die suggereert dat we nog wat verder zouden vliegen.

Natuurlijk ging Kev ook mee op avontuur.

We dropten onze rommel af aan het hotel en gingen dan maar wat rondkijken. Dat was echter buiten de maag van Joachim gerekend die luidkeels verkondigde dat er dringend - dringend! - gegeten moest worden. Op naar een terrasje dan maar.

Daarna konden we dan toch de stad gaan verkennen. We wandelden langs het water (de Brisbane River bij gebrek aan originaliteit) en namen ook de ferry naar de andere kant. Er is best een uitgebreid netwerk van ferry's. De boten heten 'City Cats' (het zijn catamarans) en de kleinere versie is een 'Kitty Cat'.
Er werken mensen met veel fanatasie bij de gemeente hoor.

We dwaalden rond in een mooi park langs het water. Ze hadden er een stukje regenwoud (?) en een nepstrand en ook een openbaar (gratis) waterpark. De kinderen waren niet te spreken over het feit dat we hun zwemgerief niet bij ons hadden.
We vonden nog wat caches (de eerste in Queensland!), gingen 's avonds uit eten en lagen op tijd in ons bedje.

Verlangend kijkend naar de sproeiers van het waterpark...

Weekendje Brisbane

 Geen tijd om te bloggen, wel tijd om ijsjes te eten. :-)

Groetjes uit...

 

 (E)

naar de cinema

 Een typisch ding dat we de meeste vakanties doen, is een bezoekje aan de cinema. De grootste uitdaging is altijd een film te vinden die de jongens alle drie willen zien... Deze keer zijn we overeengekomen naar Garfield The Movie te gaan.
Ik vond 'm zelf doodsaai. Ik was wel voorbereid op wat dwaze humor, maar ik had gehoopt dat er tussendoor toch wat meer 'verhaal' te beleven zou zijn. Helaas. :-)

In de namiddag is er iemand komen kijken naar onze 'airconditioning'. Eigenlijk hebben we geen echte airco maar een 'evaporiser' (en ik ben te lui de Nederlandse naam te zoeken) en we willen het systeem laten vervangen door een echte airco die ook kan verwarmen. Dat wordt nog een beetje een avontuur/investering.

Wouter heeft nu een lang weekend vrij en dat betekent dat we morgen op vakantie vertrekken! :-D

een bijzondere dag

 We zijn nog druk bezig geweest de voorbije dagen!
Zondag is een vriendje van Joachim komen spelen en maandag een kameraad van Benjamin. Het blijft interessant om te zien hoe zo een extra kind de hele dynamiek tussen onze kinderen verandert (lees: verbetert).

Vandaag, dinsdag, was dan een bijzondere dag.
's Morgens voor het eerst naar de lokale kapper en later in de voormiddag voor het eerst naar de lokale bibliotheek van Tea Tree Gully.
De bib is een PAK groter dan die van Mawson Lakes - amai! Daar staan nogal wat boeken.
Wat we nu wel irriteerde was dat ze de fictie per genre hadden gezet en niet alfabetisch per auteur. Wel per auteur binnenin het genre, maar toch. Ik zal er wel aan kunnen wennen, maar ik ben nu op het eerste zicht geen fan van het systeem.

In de namiddag nog iets heel belangrijks gedaan: een auto vol karton naar het containerpark gereden!
En dat is belangrijk omdat de laatste dozen zijn uitgepakt.

Toegegeven, er zitten nog spullen in dozen, maar dat zijn spullen die per definitie niet uitgepakt zullen worden. Ze horen thuis in een doos.
De laatste onuitgepakte rommel was van mij - moet ik toegeven. Maar ik kon mijn laatste dozen niet uitpakken omdat er geen ruimte was. Toen er dan ruimte was gecreeerd (vier gigantische IKEA boekenkasten gekocht) was het uitpakmomentum verloren.
Nu in de vakantie stond het op mijn to do lijst en ik had de voorbije dagen flink opgeruimd en uitgepakt. En vandaag was het grote moment daar: een stapel platte verhuisdozen konden richting containerpark!

Daar zaten heel wat dozen bij met geschiedenis. Een heel aantal was nog meegekomen met de eerste container uit Belgenland! Die dozen hadden we toen speciaal nog bijgehouden. We hadden ook een hoop dozen bewaard van pakjes die we aangekregen hebben. Met de douanepapieren er nog op gekleefd, hebben die ook dienst gedaan als verhuisdoos. Dozen van onze eerste grote aankopen waren ook van de partij, zoals die van de microgolfoven en stofzuiger. Wat een herinneringen.

Vandaag namen we afscheid van al deze dozen.
Zo goed mogelijk geplet, met de nodige moeite in de koffer geduwd (of op een van de passagierszetels want het was echt VEEL karton) en dan maar richting containerpark.
Een hoofdstuk afgesloten weeral.

Omdat het zo'n mooi weer was, gingen we nog even naar een nabijgelegen parkje. Geocaches zoeken (en vinden), rondhangen in de speeltuin en nog afsluiten met een ijsje.
Een bijzondere dag!

wintervakantie

 Het schooljaar is halfweg en de wintervakantie is vandaag begonnen.
De kinderen hadden alle drie een goed rapport! Het was spannend, met de nieuwe scholen en nieuwe vakken, maar het is allemaal op z'n pootjes terecht gekomen. Jonathan was zelfs geslaagd voor Japans, wat een hele prestatie is, want hij had een jaar achterstand voor dat vak!
Ik vond het wel een beetje idioot dat deze middelbare school niet gewoon met letters werkt, maar ook nog een onderverdeling maakt met + en - (dus niet gewoon A, maar A+, A of A-). Dat lijkt me op zich een stuk beter, maar het irriteert me dat niet alle (publieke) scholen gewoon hetzelfde graderen.
Soit, we waren drie keer trots.

Vandaag hebben we niets bijzonders gedaan, gewoon de zaterdagdingen. Heen en weer rijden voor alle hobby's, boodschappen doen, kuisen, dat soort onzin.
Het was wel heerlijk winterweer, open hemel en zeventien graden. Zo zou het heel de vakantie mogen zijn! :-)

groeifototijd

 Het was weer tijd voor een groeifoto! En deze keer in een ander huis natuurlijk. Ons eigen huis namelijk!!
Het was een verschrikkelijk moeilijke foto... veel duwen, trekken, schelden, ruzie maken, etc etc. Ik ben trots dat we uiteindelijk toch iets toonbaars kunnen presenteren - lol.

Ik word steeds meer ingehaald!

Frisjes! - addendum

 Wouter heeft vanmorgen een foto van z'n auto getrokken:

En de koude ochtend is zelfs in het nieuws geweest!

Lees hier. :-)

 

Frisjes!

 

showtime

 We zijn halverwege het jaar en dus hadden Joachim en Benjamin hun 'mid year show' met de theatergroep.
Het is een wederkerende situatie waarbij ze heel het jaar door graag naar de repetities gaan, maar als het tijd is voor een optreden, is het algemene paniek en drama. Joachim kon bijna heel de week niet slapen.

Wouter en ik (vooral Wouter) hebben regelmatig hun teksten met hun geoefend. Uiteindelijk kenden ze allebei hun hele show vanbuiten. Joachim heeft zich op het podium bezig gehouden met andere kinderen te helpen die hun tekst kwijt waren. :-)
Ze hebben het allebei prima gedaan!

Ik heb gevraagd of ze nog ingeschreven willen worden voor de rest van het jaar, en het antwoord was volmondig JA.
Ik voorspel dat er voor de eindejaarsshow weer slapeloze nachten komen!

Joachim (tussen het publiek) als een oudere versie van zichzelf (zijn show ging over tijdreizen).

Benjamin als (geitenwollensokken) leider van "camp freak".

Aussie dog treats

 

een huisbezoek nog wel!

 Vandaag heb ik iets speciaals gedaan na het werk: mijn allereerste huisbezoek in Oz!

Jaja, toch wel zo'n 6.5 jaar geleden dat ik nog eens een huisbezoek had gedaan. In Belgenland was het bijna elke dag van dattum. Rusthuizen, oudere mensen thuis, zieke mensen thuis, luie mensen thuis. Zo goed als elke dag was ik wel op pad tussen de ochtendconsultaties en de avondconsultaties. Vloeken op het verkeer, vloeken op zoek naar een parkeerplaats (al ging ik in de zomer wel eens met de fiets op pad), nog veel meer vloeken als er weer geen enkele verpleegkundige te vinden was in het rusthuis. Huisnummers niet vinden, irritante honden, kapotte liften in woontorens, verdwalen in eenrichtingstraten, zeulen met een overvolle tas of dan 's nachts in m'n eentje bij onbekende mensen thuis. Wat een lol heb ik daarmee gehad! :-) 

Hier worden huisbezoeken amper gedaan. Er zijn maar twee collega's bij wie ik het heeeeeeel af en toe in de agenda zie staan. Niemand verspilt zijn tijd daarmee.
Mensen in een rusthuis worden gezien door de arts van het rusthuis. Oudere mensen worden gebracht. Zieke of luie mensen kunnen een speciale dienst bellen. En die sturen niet altijd iemand hoor. Als het te druk is, is het te druk. Moeten ze wachten of iets anders verzinnen.

Maar van de week had een van mijn reguliere patienten een probleem. Het betrof een oudere man met het syndroom van Down. Hij moest onderzocht worden, maar hij was te bang om te komen. 
Een van zijn verzorgers stelde voor om naar spoed te rijden met hem, maar dat leek me onnozel. Na even denken stelde ik voor een huisbezoek te doen zodat ik hem kon nakijken in zijn vertrouwde omgeving en dat leek iedereen een goed idee.
Dus vandaag trok ik erheen!
Ik moest nog in de kast gaan zoeken naar mijn papieren voorschriftenboekje dat ik echt bijna nooit gebruik (1 halve dag toen de elektriciteit was uitgevallen en 1 halve dag toen de server het begeven had).

Bijzonder hoor, na de werkdag een huisbezoekje doen. Het regende, maar ik had parkeerplek voor de deur.
De zorgkundigen vonden het geweldig dat ik dit wilde doen, mijn patient was op z'n gemakje thuis en ik vond het zelf nog nostalgisch ook.
Wie weet doe ik het ooit nog wel eens. ;-)

would you like onions with that sausage?

 Zaterdag heb ik nog 'ns m'n best gedaan goed te integreren. Ik heb geholpen bij een typische Aussie sausage sizzle - da's worst van de barbecue tussen een witte boterham - om geld in het laatje te krijgen voor ons harmonieorkest.

Bunnings is een grote doehetzelfwinkel, zoiets als de Brico. Lokale verenigingen kunnen bij hen aan de uitgang staan met een sausage sizzle. De barbecue en het materiaal is van Bunnings, het eten voorzie je zelf en de opbrengst van de verkoop gaat ook in je eigen zak.
Er zijn wel strenge regels, zo blijkt (ook typisch Aussie). Ik vroeg me af waarom er niet een paar muzikanten wat deuntjes konden spelen, kwestie van volk aan te trekken (hopelijk) maar dat soort dingen mag allemaal niet. Ook geen vlaggen of ballonnen of muziek spelen of iets anders verkopen dan worst tussen de boterham en de prijzen liggen ook vast, etc etc etc. Tja.

Het was wel gezellig om mee te helpen en uiteindelijk was er ook een mooie winst.
Ik ging naar huis met anderhalve zak broodkorstjes waar de kinderen heel gelukkig mee waren (voordeel van de laatste shift te kiezen!).

Onze harmonie gaat in augustus ook nog eens meedoen met een muziekcompetitie. Dat is naar het schijnt al jaren en jaren geleden. Maar ja, nieuwe dirigent nieuwe plannen. Ik vind zoiets wel leuk om te doen. Vorige week hebben we het opgelegd werk onder ogen gekeken. We geraakten er amper doorheen en over acht weken moeten we het kunnen spelen. Interessante nieuwe plannen dus! Haha - wordt vervolgd.