Meningie

Een roadtrip zonder autoproblemen is geen echte roadtrip, toch?

We hadden weer wat kilometers voor de boeg, maar ik had onderweg wel enkele uitkijkpunten gevonden dus we vertrokken vol goede moed. Ik schat dat we drie kwartier aan het rijden waren toen er een rode tekst op het dashboard verscheen: "battery/alternator Visit Workshop".
Jah, visit workshop. Makkelijk gezegd zo in het midden van nergens! Er was alleen een kaarsrechte snelweg en dor gras links en rechts.

Gewoon doorrijden dan maar en hopen dat de batterij niet op ontploffen stond.
Tachtig kilometer verder bereikten we dan toch een menselijke nederzetting (Kingston - waar we ooit nog gepasseerd zijn). We zetten ons bakske aan de kant en belden het nummer voor pechverhelping. "We hebben het nu te druk, bel later nog eens terug." WTF??? Dus ik belde maar een ander nummer en daar waren ze gelukkig wel hulpvaardig - toch in die zin dat ze een casus van ons probleem per mail zouden doorsturen naar de juiste dienst. Ik vreesde al voor een urenlange wachttijd voor enige hulp, maar enkele minuten later belde iemand ons al op. Er was een garage in Kingston en daar konden ze ons meteen zien. Hoera!

In de garage keken ze zo eens van ver naar de batterij en vroegen ze een uurtje geduld. Het was nu gelukkig toch juist middag dus wij wandelden even naar een bakery, aten daar wat lekkers, hingen rond in een speeltuintje en waren een uur later terug.
Pech, de alternator moest vervangen worden en dat wisselstuk hadden ze morgen pas. Euh… en wat nu?? De garagist zei om misschien overnachting te zoeken in Kingston of anders verder te rijden "en het er maar op te wagen." We moesten vandaag nog 150km doen. Of dat haalbaar was? Hij wist het ook niet. Tja, als hij het als garagist niet weet - wie dan wel??
En morgen moet onze motorhome op tijd in Adelaide zijn!

We belden uiteindelijk maar terug naar de Britz mensen. Nou, ze gingen weer een case aanmaken en per mail naar de juiste dienst sturen.
Deze keer moesten we lang, lang wachten. Ons jongens werden helemaal ongeduldig en hyper en het werd ook steeds later in de namiddag, dus we moesten onderhand toch weten wat we moesten doen.

Wouter belde zelf maar terug en natuurlijk kreeg hij een "we gingen u net bellen".
De technische dienst van Britz stelde voor om verder te rijden naar Meningie zoals gepland. Zonder airco of radio zou de batterij het vast uithouden. En als we dan in Meningie konden opladen, geraakten we vast tot in Adelaide. Geraakten we niet tot in Adelaide, had de manager al gezegd dat we 'kosteloos' onze trip konden verlengen. Dat is toch al een geruststelling! (en gelukkig hebben we geen vliegtuig te halen!!)

We vertrokken dus maar terug met onze halve batterij en we geraakten zonder erg in onze camping in Meningie. Een heel mooie camping trouwens, gelegen aan lake Albert. Het zit hier vol pelikanen, er is een mooie speeltuin, helemaal ideaal.

Natuurlijk hadden ze hier niks om de batterij opnieuw op te laden. We zullen dus morgenvroeg terug moeten bellen naar de technische dienst (kunnen ze hun case weer doormailen) en dan is het te zien wat die zeggen. Doorrijden of naar een garage hier in Meningie om eerst weer op te laden.

Trouwens - moet ik zeker nog zeggen - ik ben niet de enige die brokken maakt he! Minder spectaculair, maar even stom: Wouter heeft ruzie gemaakt met het deurtje waar de LPG tank staat. Hij kreeg het deurtje niet meer op slot en heeft in zijn colere de sleutel afgebroken zodat het slot nu geblokkeerd is. En ze hebben er in de garage even naar gekeken, maar ze kregen het afgebroken stuk er niet uit.

Dus ja… het hele ding valt hier uit mekaar - gelukkig zijn we morgen thuis!! Of dat is het plan toch. :-)

Mount Gambier

's Nachts werden we wakker van wind. De hele motorhome stond te schudden en te kraken en uiteindelijk hebben Wouter en ik 's nachts de overkapping nog dichtgeklapt. Het is een beetje twijfelachtig of ze die twee keer in een verhuurperiode willen herstellen.

Ook 's morgens was het nog flink aan het waaien, maar terwijl wij nog slaperig boterhammetjes zaten te eten, kwamen al meerdere mensen terug van het strand. Een heel hoop volk was zich al uit hun wetsuits aan het wurmen, die waren duidelijk bij het eerste ochtendlicht enthousiast uit bed gesprongen om te gaan surfen. The Australian Way Of Life... De langharige oude man was een van hen. Hij leefde dus nog. :-)

Terwijl Wouter en ik de boel opruimden, gingen de jongens weer spelen met hun vriendje. Wel handig voor ons.

We lieten hen even doen, maar vertrokken toch op tijd, want we hadden vandaag een lange rit voor de boeg.

We volgden verder de Great Ocean Road met als bedoeling the 12 apostels te bezoeken. Dat zijn speciale rotsen in de zee.

Dit was duidelijk een toeristenweg, want er stonden pijlen op het wegdek getekend en borden (aan de rechterkant van de baan) "drive left in Australia". Af en toe passeerden we een inrit voor trucks met waarschuwingsborden om snelheid te minderen en die borden hadden zelfs de uitleg in het Chinees. Allee ja, ik weet niet zeker of het Chinees was, maar zo zag het er alleszins uit.

Aangekomen bij de 12 apostels bleek dit een soort Mekka voor toeristen te zijn. Er was een gigaaaantische parkeerplaats (wel handig natuurlijk), een kiosk met eten en souvenirs en dan twee wandelwegen. Een weg naar een strand wat verderop en aan andere weg naar de rotsen zelf. Om het nog completer te maken, kon je zelfs een helikoptervlucht doen.

We deden eerst de wandeling naar het strand. Die was redelijk rustig, maar zat wel vol vliegen. Gelukkig hadden we onze vliegennetjes bij. Ze zien er misschien belachelijk uit, maar dan zitten die rotbeesten tenminste niet in je ogen. En constant met de handen wapperen ziet er trouwens ook belachelijk uit. :-)

Behalve rondhangende toeristen en enkele surfers was er niet zoveel te zien op het strand. We waaiden even uit en wandelden dan terug.

Vervolgens deden we de wandelweg naar de 12 apostels. Nou, dat was een vierbaansvak en het was er gigantisch druk ook. Stel je voor, hordes toeristen, veel Aziaten (waarvan er veel een andere definitie hebben van 'persoonlijke ruimte' dan de gemiddelde Westerse mens), een soort wedstrijd in het nemen van selfies en foto's, helikopters die rondvliegen, afval dat in het park ligt… En oh ja, dan nog die rotsen op de achtergrond.

Ik vond het niks. Het is mooi hoor, die rotsen, maar nu ook weer niet zoveel gedoe waard. Als je er ooit passeert, kun je net zo goed even stoppen, maar ik zou er niet speciaal honderd kilometer voor rijden. Dan hebben wij al andere mooie stranden gezien.

Wel niet te lang wachten als je ze wil zien, want ze krimpen naar het schijnt 2 centimeter per jaar. :-)

We tracteerden onszelf op een ijsje en daarna reden we maar eens verder. Eindbestemming Mount Gambier - daar zijn we ooit al eens geweest. 

Onderweg stopten we nog in een sportwinkel om schoenen voor Joachim te kopen. Zijn sandaaltjes hadden de regennamiddag in de Zoo niet overleefd en hij klaagde dat zijn schoenen te klein waren. Nu dat zal wel, uiteindelijk kochten we schoenen drie maten groter!...

Bijna ter plaatse zagen we onderweg grote waarschuwingsborden om geen fruit/groenten/aarde/… mee te nemen naar South Australia. Quarantaine bin over 5 kilometer, quarantaine bin over 1 kilometer… Wij waren helemaal niet van plan ons fruit in een of andere vuilnisbak te gaan kieperen en dus reden we vrolijk verder. Maar bij het quarantaine punt stond wel degelijk een auto geparkeerd en daarnaast stond een man een appel op te eten. Ik kreeg bijna een lachstuip. Hoe braaf van die mensen!!! En dan wij, doorgewinterde criminelen, zetten weer de hele agricultuur van South Australia op de helling door appels en kiwis uit New South Wales zomaar binnen te smokkelen!

Gelukkig stond er geen controle, haha. We reden South Australia binnen en kregen meteen een half uur extra tijd cadeau. Ik zei tegen de kinderen dat we in South Australia waren en ze begonnen alle drie "we zijn er bijijijijna" te zingen. Inderdaad amper 500km te gaan tot Adelaide. :-)

Nu zitten we hier op onze (voorlaatste!) camping. We hebben onderweg wat regen gehad, maar het is weer mooi droog en niet winderig, dus dat komt weer helemaal goed!!

Johanna Beach

Voor we Melbourne verlieten, reden we nog eerst langs het RV servicecenter. De GPS en ik hielden alles beleefd en in goede verstandhouding en zonder gescheld kwamen we mooi ter plaatse.
We gingen hier onze handdoeken en ons beddengoed wisselen wat wel een keer mocht na tien dagen reizen. Het ging vlotjes. Iemand kwam met een grote, blauwe bak, we gooiden er alles in en even later kwam hij terug met een blauwe bak vol frisse spullen. Handig!

Dan was het tijd om Melbourne achter ons te laten. Het was trouwens droog en er waren nog wat wolkjes, maar geleidelijk aan verdwenen die ook. Het werd een stralende dag!

We reden eerst een heel stuk over de Princes Highway [Ik heb hier al verkeerdelijk Princess geschreven - waarvoor mijn excuses. Ik heb het verbeterd waar ik mij kon herinneren dat ik het geschreven had. De naam verwijst naar de Prince van Wales en is dus de Prince's oftewel Princes Highway.]. Deze ging van vier naar drie en uiteindelijk twee rijstroken toen we Melbourne echt verlieten. Daarna deden we ook een stukje Great Ocean Road (slechts een rijstrook elke richting) door de bossen van Otway National Park. Een heel mooie route!!

We hadden een overnachting geboekt in dat nationaal park en ik had 's morgens eerst nog gebeld om te horen hoe het met de toestand van de weg was na de flinke regen. Er zou geen probleem mogen zijn en er was ook geen enkel probleem. Het was ook maar een klein stukje onverhard.
Op de camping zelf was het even zoeken naar ons nummertje en uiteindelijk bleek er al iemand anders geparkeerd te staan. Een ouder gepensioneerd koppel met hun caravan. Een dubbele boeking, beweerde de meneer. De dag voordien had er ook al iemand op nummer 25 willen staan, maar hij had zeker de boeking voor 25. Hij had er pas nog voor gebeld. De mensen van gisteren hadden op 24 verbleven, hij raadde ons aan dat ook gewoon te doen. Anders verplaatste hij zichzelf wel, het maakt hem niet uit.
Nu hadden we op zich geluk dat de kampeerplaats een heel grote weide was en er was behalve de genummerde plaatsen plek zat. Sommige campings zijn midden in het bos en dan is er per nummer net een paar vierkante meter vrij gemaakt, dan is er geen ruimte voor dubbele bookings.
Ik probeerde de receptie van het park te bellen om te horen of 24 vrij was, maar we hadden natuurlijk geen ontvangst. Uiteindelijk installeerden we ons dan maar op 24 en er kwam niemand anders opdagen. De hele camping was thans volgeboekt… het doet bij mij vermoedens rijzen dat 25 helemaal niet dubbel geboekt is, maar dat het ouder koppel het verkeerd gehoord heeft en zelf op 24 moest staan. Lol! Ach, het maakte niet uit.

Het was een erg mooie camping en ze lag vlakbij de oceaan. De kinderen gingen natuurlijk met plezier naar het strand en ook al beloofden ze 'alleen de voeten' binnen de kortste keren waren ze nat tot hun middel.
De golven waren best hoog en er stonden waarschuwingsborden, maar niettemin waren er een paar enthousiaste surfers. We zagen een oudere man met lang grijs haar met een big smile en surfbord helemaal in zijn uppie over het strand rennen op zoek naar hoge golven. Hm, hopelijk had die ervaring genoeg om zo in z'n eentje op pad te gaan.
Tot jolijt van de kinderen waren er ook klimrotsen op het strand, maar ze stonden half in zee en waren nat en glibberig. En ook al roep je honderd keer "niet rennen!" het eindigt dan toch met iemand die achterover valt en met zijn hoofd op de rotsen knalt. Gelukkig was er weinig schade.

Om mijn bloeddruk terug te doen dalen, gingen ze dan toch maar weer op de camping spelen. En amper vijf minuten later kwam er een jongetje met een frisbee vragen of iemand met hem wilde spelen. Ons jongens waren dolenthousiast en al gauw liepen ze met hun vieren te gillen over de hele weide. Het was wel mooi om te zien hoe snel ze vriendjes maken.
Gelukkig voor ons ging hun kameraadje ook wel op tijd naar bed. Dat scheelde weeral een discussie. :-)

De hemel was trouwens nog helemaal open dus 's avonds was het koud, maar... zagen we weer een prachtige sterrenhemel!!!

Melbourne

Vandaag was maar een korte rit met als eindbestemming Melbourne, de tweede grootste stad van het land. Er was heel veel regen voorspeld voor vandaag, dus hadden we getwijfeld wat we zouden doen, maar we besloten toch naar de dierentuin te gaan zoals voorzien. Alle leuke musea liggen echt in centrum-centrum Melbourne en dat is waarschijnlijk alleen te doen met het openbaar vervoer.

Rijden in Melbourne was niet altijd eenvoudig en op een gezegend moment moest ik op tien meter tijd vijf rijstroken opschuiven om te kunnen afdraaien en dat lukte dus niet. De GPS moest dan een alternatief verzinnen en toen kregen we natuurlijk ruzie omdat ik vond dat de GPS niet duidelijk was en omdat de GPS na elke gemiste straat weer een alternatief moest berekenen. Lol!

We geraakten er uiteindelijk wel en we vonden zelfs parking. Maak het mee. Voor de parking moest je betalen. Wel niet veel, maar twee dollar, maar je mocht dan niet langer dan vijf uur parkeren. Heel raar. Moet je dus echt die hele zoo bekijken op vijf uur tijd?? Het maakte voor ons niet uit want het was toch al middag, maar het is toch bizar.

Melbourne Zoo is een heel mooie dierentuin. Heel veel groen en heel mooie dierenverblijven. De zoo steekt ook logisch in elkaar en je kunt overal geraken zonder tien keer dezelfde weg te doen. Er is veel bos voorzien, veel schaduw en gratis fonteintjes om drinkwater bij te vullen. Het was voor ons niet nodig want het was niet zo heet, maar toch wel een grote plus.

Joachim vroeg de hele tijd: "Waar zijn de giraffen? Is dit de weg naar de giraffen? Komen we nu bij de giraffen?" en toen we dan de giraffen gezien hadden: "Hebben we alle dieren gezien? Gaan we nu naar huis?" Lol!

We hadden best geluk met het weer, het bleef droog tot een eind in de namiddag. Daarna kwam er regen, maar die was nog redelijk te doen.
Aan de uitgang kochten we nog iets lekkers (zelfs in de koude regen kozen de jongens voor een ijsje) en wandelden we terug naar ons huis op wielen. Het was niet ver rijden naar de camping, maar intussen kregen we wel een gigantische regenbui op ons dak.

De rest van de avond was het binnen blijven… Normaal zitten Wouter en ik buiten in een kampeerstoeltje als de kinderen slapen, maar nu zitten we noodgedwongen in onze 'cockpit' stil te wezen. In principe kunnen we wel in de kampkeuken gaan zitten, maar dan denk ik aan Madeleine McCann en dan durf ik niet meer…
Nu ja, we moeten niet klagen over het weer, want er zijn berichten op het nieuws over gigantische hagelstenen en overstromingen. Ik las een verhaal over een landbouwer die eerst een stuk land verloor aan een brand en nu een ander stuk onder water heeft staan. Ik weet niet hoe je dat moet gaan uitleggen aan de verzekering! Dus dan is een beetje regen het ergste niet en ze voorspellen alweer beter voor morgen. :-)

Seymour

De volgende dag gingen we nog eens een keertje wandelen. We reden net Albury uit of we passeerden terug een staatsgrens en kwamen in Victoria! (geen klok verzetten deze keer)

Ik had een leuk wandelpark gevonden op een heuvel, maar bij de wegbeschrijving stond niks over onverharde wegen. Onaangenaam was dus de verrassing toen we weer over een hobbelige grindweg moesten (weeral zonder toestemming van het management), maar het duurde gelukkig niet zo lang. Ons karretje deed het goed, over de grindweg helemaal de heuvel op.
We parkeerden bij een picknickplaats vlakbij de top. De bedoeling was om nu een korte wandeling naar de top te doen en dan een langere lus terug naar de picknickplaats.
Nu, de wandeling naar de top was gauw genoeg gevonden en gedaan. We hadden boven dan een mooi uitzicht over alle heuvels in de streek en er stonden heel wat bordjes zodat je ook hun namen en hoogte en zo kon weten.
Vervolgens moesten we de andere wandelroute vinden en dat bleek een probleem. Normaal kwamen meerdere wegen uit op de top, maar wij vonden niks. Het plannetje van het park was onduidelijk en kwam niet overeen met google maps. We vonden een weggetje maar daar stond geen naam bij van de wandelweg. We vonden uiteindelijk een andere wandelweg MET naam op het bordje, maar die naam stond dan weer niet op het plannetje. Zucht!!
We besloten de weg toch maar te volgen omdat de richting alleszins juist was, maar honderd meter verder stonden we in een dor weiland zonder weg om te volgen…

We besloten dan gewoon over de brede grindweg terug naar de motorhome te wandelen en het van daaruit te proberen. Intussen gingen we ook gauw onze fancy vliegennetten oppikken want er zaten best veel vliegen daar op de heuvel.

Aan de picknickplaats vonden we dan nog een andere wandelweg. De verkeerde want het zou een enkele route zijn en geen lus, maar het was beter dan niks. Er was in ieder geval een zichtbare wandelweg!
En dan twintig minuten later was er dan totaal onvoorzien een splitsing in de weg en stond daar de oorspronkelijke wandeling aangegeven die we hadden willen doen! Onverwacht maar wel handig. Zo vonden we dus toch onze lus rondom de top en hadden we - mits enige vertraging - de geplande wandeling toch kunnen doen!

Daarna gingen we weer verder op pad want het was nog een eindje rijden naar de volgende bestemming, Seymour. Onderweg overschreden we de kaap van tweeduizend kilometer!
Het was wel makkelijk rijden, gewoon over een brede snelweg. Onderweg stopten we aan een servicecenter om te tanken, te picknicken en een ijsje te scoren bij de Macca's.
Doorgaans zijn er niet zoveel servicecenters langs de snelweg. Het is eigenlijk de bedoeling dat je een afrit neemt naar een dorpje en de lokale economie gaat steunen. En zoals we al tot onze verbazing hadden gemerkt, is er soms wel een afrit, maar geen oprit. Dan moet je weer een paar kilometer over een derderangs baantje. En andere keren zijn er zo van die kleine baantjes die gewoon prompt een kruispunt vormen  met de snelweg. Je trekt je plan maar.
Er mogen trouwens fietsers op de highway! Heel bizar. Ik heb er nog geen gezien en ik kan me niet voorstellen dat veel mensen het doen. Maar het mag dus want er staan borden "niet op de pechstrook rijden met uitzondering van fietsers" en als er een oprit is, staat er een bord voor fietsers om de oprit over te steken. Er staat NIET "automobilisten, jullie moeten oppassen voor fietsers" maar WEL "fietsers, jullie moeten voorzichtig oversteken".
Je kunt veel goeds zeggen over Australia, maar een fietsvriendelijk land is het niet.

We waren mooi op tijd op onze camping die leuk gelegen was naast een groot park, maar hadden pech met het weer. Regen. Gelukkig was er een grote kampkeuken met TV en daar waren de kinderen natuurlijk stil en gelukkig.
's Avonds was de regen gauw voorbij en konden we weer buiten zitten.
Ik zag nog een oudere dame met een caravan haar bocht veel te kort nemen en een paaltje omver rijden. Je mag op zo'n moment niet lachen, maar als je pas zelf iets stoms gedaan hebt, mag dat wel. ;-)

Albury

Wagga Wagga is niet alleen een grappig plaatsje, ze hebben er ook effectief dingen te doen. Een botanische tuin hebben ze bijvoorbeeld en die gingen we bezoeken.

Het eerste wat we zagen was een grote speeltuin, dus die moest natuurlijk eerst uitgetest worden. Wouter en ik stonden al een tijd te zuchten van verveling voor we de jongens mee konden zeulen richting tuin. Het volgende wat we dan zagen was een klein dierenpark!
Bij de ingang stond een grote bak vol voer met een stapel bekertjes. Voor een vrije donatie mocht je dan een beker vol voer meenemen om uit te delen aan de diertjes.
De geitjes stonden al enthousiast aan hun hek, maar ze kregen maar een klein beetje van de kinderen. Liever slopen ze dan achter de eendjes aan die totaal geen interesse hadden in het voer. Voor veel diertjes was het duidelijk te warm. Kangoeroes, lama's, ezeltjes…. ze lagen in hun plekje in de schaduw en waren niet van plan veel energie te verspillen aan beweging. De emoes waren nog wel blij met het eten! Er was ook een volière vol vogeltjes en nog twee verdwaalde pauwen.

Vervolgens wandelden we maar eens verder doorheen de echte tuin. Die was niet zo groot, maar wel mooi en in verschillende thema's. Er waren minitreintjes, maar ze reden alleen op zondag, dus dat was pech (of geluk, het is maar hoe je het bekijkt! Je zult daar maar een uur staan aanschuiven).
Het was flink warm geworden intussen en Jonathan kreeg zelfs een bloedneus van de hitte. We wilden graag verder rijden, maar de kinderen wilden met alle geweld nog in de speeltuin, dus dat deden we dan maar eerst. Ze doen altijd alsof ze nooit in een speeltuin mogen. Maar ik moet ze natuurlijk gelijk geven, het is elke keer weer anders!

We reden uiteindelijk verder met de bedoeling nog ergens te picknicken, maar dat bleek nog niet zo gemakkelijk. De weg (een smalle snelweg) bracht ons naar nergens. Er was niks te zien, alleen maar (hele grote) boerderijen vol dor gras. Twee keer reden we door een kleine nederzetting, maar daar was zelfs nog geen picknickbankje te zien.
We waren al een uur verder voor we terug in de beschaving waren en we een plekje vonden voor onze boterhammetjes.

Daarna was het niet zo heel ver meer naar onze camping.
Aangekomen bij receptie was de eerste vraag "jullie hebben toch geboekt?" want kennelijk stond alles vol en hadden ze al heel wat mensen naar huis moeten sturen. Het is ook maar een kleine camping, heel bescheiden, maar... met zwembad! Dus ja, daar moesten we deze namiddag dan toch weer in. En daarna moesten we ook de speeltuin en het grote springkussen uittesten. Wat een hard leven hebben we hier op vakantie!

Wagga Wagga

's Nachts werden al wakker van de stank... brandlucht. Urgh! Dat stinkt verschrikkelijk en is heel irriterend voor keel en luchtwegen. We hadden het thuis al meegemaakt en dan deden we gewoon de ramen dicht, maar in zo'n motorhome is dat moeilijk. Je hebt toch wat verluchting nodig als je met vijf in een kleine ruimte slaapt - ook al is de kwaliteit van de lucht op z'n zachtst gezegd ondermaats.

's Morgens zagen we een dichte mist (smog) over het landschap. Echt niet te doen. Dat er mensen zijn die al wekenlang in die troep leven…! Gelukkig had ik onze puffer met spacer bij voor de mannen, in een astma-aanval had ik nu geen goesting. Met elke minuut die we daar waren, verloren we weer een maand aan het eind van ons leven, dus het was gauw ontbijten en wegwezen.

Rijdend en rijdend over de heuvels gingen we dan verder het binnenland in. Intussen werd de hemel stilaan terug vertrouwd blauw en toen we later stopten voor iets lekkers, leek de lucht alweer prima.

Vroeger dan anders bereikten we de camping in Wagga Wagga. Echt… je zou hier gaan wonen gewoon al voor de plaatsnaam.
We gingen dan eerst nog boodschappen inslaan, maar uiteindelijk was het best warm geworden en hadden we geen zin meer in een wandeling. Gewoon richting camping en dan het zwembad in!!
Intussen had ik ook nog was in een machine gegooid en opgehangen want na zo'n week vakantie ontstond er een nijpend tekort aan propere kleren. Dan was de hitte natuurlijk handig, want in een mum van tijd was alles droog.
Na het zwembad naar de speeltuin en zo was het vandaag een relaxte dag!

Er is trouwens weeral storm voorspeld voor vanavond maar voorlopig is alles prima onder controle. Nu even duimen dat de smog ook wegblijft!

Gourong

Vandaag deden we eens iets anders dan anders en bezochten we een boeddhistische tempel! Misschien niet typisch Aussies... hoewel… het is hier een multiculturele samenleving en ze zijn er trots op, dus dan is het logisch iets cultureels te doen.

Wollongong heeft de grootste boeddhistische tempel van het Zuidelijk halfrond (beweren ze) dus moest het wel de moeite zijn.
De grootste uitdaging was om aan de kinderen uit te leggen wat het was en wat het betekende… Wie is Boeddha dan? Wat is een tempel dan? Wat is bidden dan? Euh… pfff… Ik denk dat seksuele voorlichting gemakkelijker is! lol

We begonnen in een mooie pagode waarin we (zonder schoenen) een kijkje namen en een kaarsje brandden voor goed geluk. We namen een kijkje in een gebedsruimte en een leslokaal voor kaligrafie.
Een monnik die er toezicht hield, raadde ons aan om naar buiten te wandelen. Daar stond nog een beeld van Boeddha, we konden er een wens doen en vervolgens een grote gong luidden. Dat zou leuk zijn voor de kinderen.
Ons jongens zagen dat helemaal zitten en dus wandelden we de heuvel op en daar stond inderdaad een indrukwekkende gong. Oogjes dicht, een wens doen bij het beeld en dan - joepie! - op die gong knallen. Geen van drie verraadde hun wens, maar het zou me verbazen als LEGO niet in het wensenpakket had gezeten.

We deden de wandeling verder en aan de andere kant van de heuvel was dan het tempelcomplex. Er was een heel gebouw voor logees op zoek naar bezinning, maar ook nog meerdere gebedsruimtes. We bezochten ze allemaal en op den duur tolden onze hoofden van de wierrook. Het was wel heel mooi allemaal en natuurlijk eens een keer iets anders.
Toen we alles gezien hadden, kozen we nog wat onbekende hapjes in het restaurantje om ons avontuur af te sluiten. We beten bijna onze tanden stuk op de sesamkoekjes, maar ze waren wel lekker.

En tijdens het rondwandelen zagen we plots op een trap.... een verdwaald blokje LEGO!!! Echt - hoe groot is de kans?? Benjamin was dolenthousiast want die had 'heel LEGO city' gewenst dus dit was een goed begin! Haha, wij hebben gelachen. Daar had hij zijn eerste blokje al!!
En nu hoop ik dat mijn wens ook uitkomt hoor! lol!!

Uiteindelijk hadden we alles wel gezien en reden we verder - deze keer dus het binnenland in.
Het landschap was duidelijk weer anders. Veel minder bos en veel meer bruin gras. Hier en daar sporen van branden, maar niet zoveel.

Deze keer stonden we niet op een camping, maar in een klein dorpje bij de oval. Elk dorp heeft hier een oval, net zoals in Belgie elk dorp een voetbalveld heeft. Alleen doen ze hier niet zoveel aan voetbal, maar vooral aan cricket. En dus heb je een oval nodig.
Bij deze kon je gratis kamperen, al werd een donatie wel op prijs gesteld. Ik had gevreesd dat er niks zou zijn, maar er waren behalve toiletten ook twee douches met warm water en zelfs een speeltuin! Je kunt het alweer niet beter hebben.

Het waaide 's avonds wel ontzettend hard en ik was met Jonathan met een strandbal aan het spelen, maar dat was niet te doen. Een blik op het weerbericht vertelde ons dat er storm op komst was, met hagel, rukwinden en mogelijks overstromingen. Gezellig.
Het rommelde in de verte en het begon net dikke druppels te regenen toen we klaar waren met eten, dus dat kwam goed uit. We probeerden de motorhome storm-proof te maken en vreesden al voor een korte nacht met veel kabaal.
Maar niks daarvan. Het regende gewoon een uurtje en alles was alweer voorbij. Het waaide zelfs al niet meer! (wat we ons de volgende ochtend zouden beklagen)

Wollongong

De camping had een springkussen en ik had de kinderen beloofd dat ze er 's morgens nog op mochten spelen voor we zouden vertrekken. Dus na het ontbijt had ik een lumineus idee en stelde ik voor dat Wouter met de jongens naar het springkussen ging en dat ik intussen de motorhome wel vertrekkensklaar zou maken.
Er is elke ochtend wel werk mee want binnen moet alles opgeruimd zijn en buiten moeten alle kabels opgeruimd zijn enzovoort. Raampjes dicht, wc dicht, alle spullen op hun plek. Checken, nog eens checken, dubbelchecken. GPS ingesteld en dan vertrekken richting springkussen. Ik doe een bocht en }?*CRAAASH*#^
Ik spring naar buiten en dan zie ik dus dat ik vergeten ben de overkapping dicht te klappen. De overkapping maakt de wagen natuurlijk dubbel zo breed en dus ben ik tegen een boom gereden en in de strijd boom-overkapping heeft de boom gewonnen en de overkapping bengelt nog maar half aan de wagen. SH*T!

Het ding viel totaal niet meer te redden en het zag er allemaal nogal triestig uit. Er zat niks anders op dan de pechverhelping te bellen want zo konden we natuurlijk niet de baan op.
De dame aan de andere kant van de lijn gaf tips om de overkapping te demonteren en zo konden we het ding dan uiteindelijk in de wagen leggen en zelf naar een servicecenter rijden.
Als je dan toch domme dingen wil doen, kun je het maar beter in de buurt van een grote stad doen. In die zin had ik het dan toch goed gedaan.

Het was jammer dat ik nu wel naar Sydney centrum moest rijden, maar er viel weinig aan te doen. Het was al na de spits, maar toch best druk.
Ter plaatse bleek dat ze de nodige reserveonderdelen wel hadden en konden ze de overkapping maken (alternatief was verder rijden zonder). Dat duurde natuurlijk wel even, maar er was een restaurantje vlakbij waar we konden eten en de kinderen hadden hun spelcomputers. Ze begonnen het net beu te geraken toen de wagen klaar was.

Zoals gebruikelijk hadden we een all in verzekering genomen. Er was ons verteld dat alle schade gedekt was, behalve in geval van 'gevaarlijk rijden' zoals overdreven snelheid of drinken en rijden. Ik was een beetje angstig dat rijden met de overkapping open misschien als gevaarlijk zou worden beschouwd, maar ze klasseerden het gewoon als dom.
Behalve tijd en mijn laatste gevoel van eigenwaarde, heeft het ons niks gekost.
(hoewel Wouter zei dat de technieker tegen hem had gezegd dat dit soort schade in hun top 5 stond en dat deed me toch een klein beetje deugd)

Met nieuwe overkapping reden we dan verder naar onze volgende camping, gelukkig niet al te ver weg.
Van bosbranden hebben we vandaag trouwens niks gezien, behalve een mededeling op de snelweg dat de baan verderop is afgesloten wegens de branden. Dat wisten we natuurlijk al en dat is ook de reden dat we morgen de Pacific (hier heet ie Princes) Highway verlaten en via het binnenland zullen rijden.
Deze camping ligt nog aan zee. Benjamin is met Wouter gaan minigolfen en Jonathan en Joachim hebben nog maar eens een zandstad gebouwd. Nu zal het tot Melbourne duren voor we weer aan de kust zijn.

(Hier zijn tenminste nog een pak alternatieven… De Eyre Highway (ook een stuk van deze snelweg) is ook een tijd afgesloten geweest door branden en dat is de enige (!) geasfalteerde baan tussen South Australia en Western Australia. Je zult daar maar staan als truckchauffeur…)

Sydney

Onze eerste halte van vandaag waren de Hunter Wetlands. Een park met vele plassen water, moerassen, mangroves, riviertjes en natuurlijk heel veel beestjes.
Ik had online waarschuwingen gelezen over muggen dus wij waren al voorzien met spray en netjes, maar we hebben geen mug gezien. Het park stond vol waarschuwingen voor slangen, maar ook daar niks van gezien.
We hebben wel een hele mooie wandeling gedaan en ook heel veel vogels gespot. Gelukkig stonden er hier en daar borden met tekeningen van vogels die we konden vinden, maar zelfs dan was het soms moeilijk om te weten wat we zagen!
Na de wandeling was er nog tijd genoeg om de speeltuin uit te testen en om nog wat lekkers te eten.

Vervolgens reden we verder naar de camping met als plan onderweg nog bij een supermarkt te stoppen.

Vandaag overschreden we de kaap van duizend kilometer!! Soms heb ik het gevoel dat we al veel gereden hebben, maar als je het op een kaart van Australia bekijkt, stelt het niks voor…
De natuur onderweg was wel weer schitterend. Veel heuvels intussen en ze waren groen van de bossen. Heuvel na heuvel en kilometer na kilometer. Het leek wel een groene zee.

We naderden stilaan Sydney en dus kregen we er een extra rijstrook bij en werd het ook drukker. Omdat ik centrum Sydney graag wilde vermijden, hadden we een camping geboekt aan een buitenwijk zodat we niet dwars door maar rondom de stad zouden rijden.
Op een gezegend moment reed ik over een rotonde en plots werd er nogal geclaxonneerd! Ik was stomverbaasd want naar mijn mening deed ik helemaal niks verkeerd en had ik gewoon voorrang. Maar toen kwam iemand naast ons rijden en die riep vanuit zijn wagen: "You've lost a bag! On the roundabout!"
Oh dear...

Nu heeft zo'n motorhome aan de zijkanten meerdere deurtjes en een van die deurtjes is een soort klep van een berging. Die berging ligt vol zooi waaronder een kleine koffer met speelgoed van de kinderen. Kennelijk was de klep open gevlogen op de rotonde en de koffer lag dus op straat… Tja… dat moet je een keer meegemaakt hebben zeker?
Gelukkig was de koffer dicht gebleven, want het was natuurlijk minder interessant geweest als de straat vol dino's en autootjes had gelegen!

Intussen waren we bijna bij de camping en probeerden we een supermarkt te vinden. Nu ja, supermarkten genoeg - maar parkeerplaats! Om zo'n motorhome te parkeren heb je er vier kleine plaatsen nodig of twee brede na elkaar, geen overkapping, niet ondergronds…  En misschien nog legaal ook en dat maakt de opties al helemaal beperkt.
Uiteindelijk arriveerden we bij de camping zonder boodschappen gedaan te hebben en gingen we dan maar op zoek via google naar een supermarkt in de buurt.
De aanhouder wint, we hadden weer eten.

Deze camping is trouwens een pak rustiger, vermoedelijk omdat de gemiddelde leeftijd van de kampeerders hier een stuk hoger ligt. ;-)
We zitten vlakbij Sydney, maar de luchtkwaliteit is hier prima!

Stockton

's Morgens bij het ontbijt was er entertainment in de vorm van goanna's die bij onze motorhome kwamen rondscharrelen op zoek naar eten. Verderop bij een grasveld waren er dan weer kangoeroes aan het grazen.

Zo werd het toch nog een natuurcamping!

We hadden een leuke wandeling gevonden en gepland voor die voormiddag, maar we hadden pech want de wandeling was afgesloten. Door de recente bosbranden was het onduidelijk of de weg nog veilig was en dus mocht niemand erop. Bummer.

Er was nog een heel korte wandeling naar de Mermaid Lookout die wel open was en die hebben we dan maar gedaan. Langs verkoolde bomen en natuurlijk had Joachim een zwarte tak opgeraapt en was hij er een hele tijd enthousiast mee aan het zwaaien voor iemand zag dat hij helemaal onder het roet hing.

Het was een mooie lookout, al zagen we wel geen zeemeerminnen.

We besloten om al maar verder te rijden omdat we tenslotte nog een lange hobbelweg te gaan hadden, maar de GPS was in een prima humeur. Hij suggereerde een andere route en in een mum van tijd zaten we terug op asfalt!! Wat een klucht… maar de wagen was nog in prima staat en dus moesten we alvast niet op het matje komen later.

Terug de Pacific Highway op en behalve groene bossen zagen we nu ook af en toe zwarte bossen. Echt kilometers lang. En echt tot aan het asfalt. Op sommige plaatsen leek de verf van de verkeersborden gesmolten. Ergens stond er een tijdelijk verkeersbord (zoals bij wegenwerken) zodat je kon lezen welke afrit het was, want het oorspronkelijke bord was onleesbaar geworden.

Het bleef gelukkig niet duren en enige tijd later was alles weer fris groen.

We arriveerden in Stockton, bij een andere (gewone) camping vlakbij het strand. Terwijl Wouter wat ging bekomen van de hitte, trok ik met de kinderen naar zee. Ze renden in het water, bouwden zandkastelen en deden waarin kinderen zo goed zijn, namelijk zich van top tot teen onder het zand hangen.

Dit was nu de eerste camping die wat tegenviel. Het was er heel druk en er was vooral heel erg veel kabaal met gillende kinderen tot 22u 's avonds. Ik heb verhalen gehoord over de toestand van de mannentoiletten die ik hier niet zal herhalen. :-)

Maar dat is dan het voordeel van een roadtrip, de volgende nacht ben je toch weer ergens anders. :-)

Crowdy Bay

's Morgens druppelde het nog een beetje, maar niks dramatisch en de rest van de dag hield het weer zich goed.

Onze eerste halte was het Butterfly House. Een klein park met - verrassing! - vlinders en ook een collectie - verrassing! - dino's. Er was zelfs een doolhof om te doen, dus voor kinderen kun je het al niet veel beter vinden.

We gingen als eerste eens naar de vlindertuin kijken en nog voor we binnen geraakten, was daar ineens een reuzegrote fee. Een jongedame had zichzelf in een roos gevleugeld pakje gewurmd en zwaaide enthousiast met een toverstafje. "Hello guys, I am Flutterby! (what's in a name) Who are you?"
De dame van het animatieteam wilde graag kennismaken met onze kinderen, maar ze keken haar aan alsof ze drie hoofden had. Na een por in de ribben zei Benjamin dan toch maar zijn naam en daarop begon de jongedame een hele uitleg dat ze haar elfjes kwijt was en met de vraag of de kinderen wilden helpen zoeken. Het was verspilde moeite, want er was nul reactie.
Of toch, toen de jongedame verder huppelde, draaide Joachim zich naar me om en vroeg hij met een frons: "Waarom moest die onze naam weten??"
Hahaha!!

Vlinders kijken dan maar! Er was een jonge gast die uitleg gaf (in gewone kledij) en we hadden ook een foldertje met foto's en zo konden we vlinders spotten.
Wouter vond ook een rare spin die vier poten leek te hebben en ergens tussen de bosjes vonden we ook de verloren gevlogen elfjes, maar niemand ging Flutterby op de hoogte brengen.
We kwamen haar nog wel een keer tegen! Zwaaiend met haar toverstafje. "I forgot to ask you guys, do you want to make a wish?"
"No!" zei Jonathan zo snel dat het genant was.
Flutterby droop weer af en Jonathan  haalde zijn schouders op. "Zo'n wens komt toch niet uit."
Ze zijn niet gemakkelijk te entertainen hoor, ons mannen!

Nadat we alle vlinders gezien hadden, deden we een wandeling door de dinotuin. Ze hadden een paar bewegende dino's staan en die zagen er zeker niet slecht uit. Na enkele leuke foto's was het dan tijd voor een dinoshow.
De show was kort, maar best aangenaam. Het was een verhaaltje over twee trainers (eentje van hen leek verdacht veel op Flutterby) en twee dino's (sukkelaars in een dinopak). De dino's hadden trucjes geleerd, maar ze waren natuurlijk wat weerspannig. En ook al wist Joachim 'heel erg zeker' dat de dino's niet echt waren, toch was het een beetje spannend. :-)

Daarna deden we nog het doolhof. Ook al stond er een groot bord 'niet rennen' aan de ingang, de jongens spurtten er met een schrikwekkend hoog tempo doorheen.

Dan was het middag en hadden we eigenlijk alles wel gezien. Terug op pad dus!
We volgden verder de Pacific Highway en ik moet zeggen dat het doorgaans een heel gemakkelijke weg is om op te rijden. Twee rijstroken elke richting, een brede middenberm, weinig verkeer dus de cruise control kan rustig op. Heel erg handig!

Kort na de middag hielden we een picknick in een parkje in Port Macquarie. Daar was het volgende dat ik graag wilde bezoeken, namelijk een koalahospitaal.
Een uniek ziekenhuis, speciaal voor koala's. Ze hebben een nummer dat je dag en nacht kunt bellen als je een koala vindt in nood. Ze zullen het beestje verzorgen en zo mogelijk nadien terug vrijlaten in het wild. Ze hebben een intensive care unit en alles. Er stond een groot patientenbord aan de ingang en daar kon je dan zien wie zich waar bevond en wat het probleem was. Heel veel beestjes met chlamydia en ook heel veel beestjes met brandwonden.
Je kon natuurlijk niet alles en iedereen zien, maar er waren toch veel koala's die je wel kon bewonderen, zoals de koala's die niet meer terug konden. Andere werden juist helemaal afgeschermd omdat ze op het punt stonden uitgezet te worden en dan hadden ze best zo weinig mogelijk contact met mensen.
Sommige koala's waren niet ziek, maar hadden - door de bosbranden - geen leefgebied meer en dus kwamen ze dan tijdelijk in het ziekenhuis logeren.

Je kunt het koalaziekenhuis gratis bezoeken en elke dag om 15u is er een rondleiding.
Neem van mij een tip aan: ga niet om 15u (tenzij het buiten vakantieperiode is en het keihard regent of zo). Er was gigantisch veel volk om 15u en de gidsende vrijwilligers waren zeker bekwaam, maar ze zeiden niets dat je niet zelf op de bordjes kon lezen.

Het koalaziekenhuis draait trouwens (bijna) uitsluitend op vrijwilligers en ze krijgen nul subsidie van de overheid. Behalve de CEO of zo kreeg niemand betaald. Nu waren er vrijwilligers die bijvoorbeeld een kleine joey in huis hadden om de papfles te geven en ik kan me voorstellen dat je het slechter kunt treffen, maar je zult maar als vrijwilliger om 3u 's nachts telefoon krijgen om een halfdode koala van de weg te gaan schrapen. Dat lijkt me nu minder interessant.
Dus kijk bijvoorbeeld naar hun website en dan kun je hen steunen door een koala te adopteren. En dan kun je het beestje nadien nog komen bezoeken ook.

Wij reden weer terug naar de Pacific Highway en die slingerde zich verder door eindeloze groene bossen. Eindbestemming was Crowdy Bay National Park en tot mijn grote ergernis zaten we na de snelweg al heel erg gauw terug op een onverharde hobbelweg. De GPS had niks gewaarschuwd, de parkbeschrijving had niks gewaarschuwd, maar wij moesten dus kilometers en kilometers hobbelen.
Onderweg zagen we weer de gevolgen van bosbranden. Sommige stukken van het park zagen er prima uit, andere waren triestig.
Op een gegeven moment moest Wouter met grof geweld een tak uit de velg van de auto sleuren, maar verder leek de wagen het gehobbel te overleven. Gelukkig maar, want wij hadden helemaal geen toestemming van de manager voor dit stuk! lol

Half zeeziek bereikten we dan onze natuurcamping, maar het was niet echt een natuurcamping. Het was er om te beginnen stikdruk EN ze hadden douches met warm water. Boe, het was gewoon voor watjes. :-)
We zaten in ieder geval net aan de zee, echt amper twintig meter of zo van het water.

Slapen met het geruis van de golven op de achtergond - het kan erger! :-D

Sawtell

's Morgens bij het ontbijt besloten we het exotisch fruit te testen. Ik zou het graag wat professioneler kunnen aanpakken, maar ik zal mijn recensie als volgt moeten formuleren: "Het bruine fruit had de consistentie van een peer maar smaakte heel anders. Het rode fruit viel voor mij tegen. Het groene fruit zag er het ergste uit maar was uiteindelijk het lekkerste." Bij deze. Heel nuttig.

We begonnen de dag met een wandeling door het park. Niet te lang want het was zelfs in de ochtend al heet. Halverwege de wandeling begon het wel te druppelen, wat niemand erg vond.
Het park zou vol echidna's zitten, maar we zagen er geen enkele. Wel ontzettend veel krekels die een gigantisch kabaal maakten!

Daarna terug 16 km hobbelweg (de kinderen keek intussen een DVD) en ik kan met trots vermelden dat we het vertrouwen van de manager niet geschaad hebben en dat de motorhome de onverharde weg overleefd heeft! Nu ja, er kan misschien later nog een lijk uit de kast vallen, maar zolang de link met onze uitstap niet duidelijk is, maakt het niet uit!

Grootste nadeel was het tijdverlies want uiteindelijk was het al middag eer we weer op pad waren. We reden vandaag verder naar het zuiden, we stopten onderweg nog in een leuk parkje (met speeltuin!) om te picknicken en in de namiddag stopten we nog ergens anders om bijzondere rotsen te bekijken - maar die vonden we niet. Er zouden rode rotsen zijn, maar we vonden alleen beige zand.
Onderweg begon het ook gigantisch te regenen, maar 's avonds was het gelukkig weer droog zodat we buiten konden eten.

Het valt me op dat alles hier veel groener is dan in South Australia en dat zal allicht met de regenval te maken hebben. Met pijn in het hart denk ik aan mijn plantjes thuis die hopelijk de droogte en hitte kunnen overleven… :-)
Van bosbranden vandaag niks gezien/gehoord/geroken (muv in het park vanmorgen). Hopelijk blijft dat zo!!