marcheren en hiken

Gisteren was het hier een feestdag, want het was Anzac day. Dat is hier een grote en belangrijke feestdag ter nagedachtenis aan alle gesneuvelde/gewonde soldaten.
Lees hier meer, dan moet ik het zelf niet allemaal uitleggen.

In Adelaide wordt er dan ook steevast een grote mars georganiseerd met meerdere militaire takken, organisaties, veteranen, nakomelingen… en natuurlijk een hele vracht fanfares en orkesten.
Net zoals vorig jaar mocht onze harmonie ook mee marcheren en omdat dit een Grote Gelegenheid is en niet zomaar een kerstparade, hadden we deze keer flink geoefend.
Een van onze fluitistes zat vroeger bij de zeemacht en die heeft haar best gedaan ons te drillen. In het begin was ze heel hoopvol om ons alle details bij te brengen van een perfect uitgevoerde mars, maar uiteindelijk heeft ze haar verwachtingen wel wat moeten bijschroeven, haha.
Het was zeker wel nuttig dat we geoefend hebben. Zo ontdekte ik dat als het waait, ik mijn noten niet meer kan lezen.

We hebben maar 1 stuk gespeeld en dat natuurlijk meerdere keren. Het voordeel is dat het gemakkelijk is, het nadeel is dat het de rest van de dag in je hoofd zit.
Ik heb geprobeerd het stukje online te zoeken, maar tot op heden lijkt het niet op youtube te staan.

Ik heb geen foto van ons marcherend, maar wel nog deze vage foto van onze musical:

Het voordeel van een mars in de voormiddag is dat je dan de rest van de dag vrij hebt.
Iemand vroeg wat ik ging doen en ik zei 'waarschijnlijk wat wandelen' waarop de vraag kwam of we al in de nature playground van Para Wirra waren geweest.
In Para Wirra zijn we al twee keer gaan wandelen, maar vooralsnog hadden we er geen speeltuin gezien.

Met een beetje research kon ik de speeltuin natuurlijk wel vinden. Para Wirra is een groot nationaal park en het is niet omdat je er al twee grote wandelingen gedaan hebt, dat je zelfs maar de helft van dat park gezien hebt.
Deze keer reden we dus naar nog een andere ingang en daar was dan de nature playground. We gingen eerst wel wandelen naar een uitkijkpunt! De heenweg was saai want dat was een heel brede zandweg, de terugweg was al een stuk leuker.
Het was redelijk ruig terrein met veel rotsen en struiken, maar op zeker moment hadden we wel gezelschap. Poing-poing-poing! Twee grote kangoeroes sprongen voorbij alsof het allemaal niks was!

Na de wandeling was het dan spelen en bouwen in de nature playground.

Tot daar plots een emoe aangewandeld kwam!
Het was heeeel lang geleden dat we nog een wilde emoe gezien hadden, dus we waren dolenthousiast. Dan loop je half dat park rond, blijkt dat beest gewoon naar de picknickplaats te komen!
Ons enthousiasme werd wel een beetje getemperd toen we zagen hoe het beestje een hoop rommel (chips) van de grond begon te eten en ook een snoeppapiertje ging zomaar naar binnen. :(
We durfden hem niet wegjagen want het blijft toch een grote vogel, dus we duimden maar gewoon dat hij niet te veel buikpijn zou krijgen. :(

Anzac day is om een andere reden ook bijzonder, want volgens de locals is het nadien 'gedaan met het schoon weer' en inderdaad de komende dagen wordt het maar 19 graden. Brrrrr!!!

film en eieren

Dit weekend was een extra lang weekend want voor de Aussies is Goede Vrijdag ook een feestdag waard (de Tazzies (Aussies van Tasmania) feesten nog wat langer want die hebben ook zoiets als Paasdinsdag (overdrijven is een kunst)).

We hebben geen uitzonderlijke dingen gedaan want ik ben gewoon blijven werken. Een feestdag is dubbel betaald, dus waarom niet.

Zaterdag zijn we voor het eerst met ons jongens naar de cinema geweest! Nu ze Engels begrijpen, leek ons dat wel een leuke vakantiebezigheid.
We zijn gaan kijken naar The Lego Movie 2 en ticketjes waren maar tien dollar per stuk (6.3 euro), woehoe!

Voor die prijs hadden we dan elk een luxe zetel;

(zwaar overbelichte telefoonfoto van Wouter, maar je hebt een idee)


Zondag was natuurlijk Pasen en ons mannen waren helemaal hyper bij de gedachte aan chocolade. Er heerste wel enige discussie. Volgens Joachim kwam niemand, volgens Benjamin kwam de Paasbilby, volgens Jonathan kwam een meneer in een uniform.

Ik heb me buiten de discussies gehouden. Ik zou alleen kunnen opmerken (terzijde) dat de wekker heel vroeg ging die ochtend.

Gelukkig werd het spannende wachten tot Pasen beloond met een berg chocolade:

 (vermoeiend hoor, eieren rapen)

 

 

plaatselijke problemen

Voor wie het nog niet gezien had, we zijn effe beroemd he. We staan in de Libelle Online:
Klik hier om te lezen.


En ik moet toegeven dat het inderdaad wat lijkt op een reclameblok voor het land Down Under, maar het is hier zeker geen utopia hoor.
De muggen bijvoorbeeld. Ik heb nooit echt last gehad van de Belgische muggen, even wat jeuk en vervolgens een onschuldig rood bolletje als herinnering.
Maar de Aussie muggen zijn een ander verhaal! Aan de bulten zit ik drie nachten later nog te krabben, ik kan daar totaal niet tegen! Mijn immuunsysteem overreageert compleet.
En dan hebben ze ook nog eens enge ziektes mee… Dengue, Ross River virus, Barmah Forest virus... Heel erg gevaarlijk die beestjes.
Dus het is hier zeker geen rozengeur en maneschijn.


(gelukkig zitten hier eigenlijk bijna nooit muggen)

geen water, wel beestjes

Het is twee weken vakantie voor de kinderen!
Ik blijf zelf werken dus we gaan niks spectaculairs doen (ook al vroeg Joachim weer "Naar welk land gaan we nu?"). De kinderen dachten dat ze eindelijk ongelimiteerd achter de playstation konden zitten, maar we doorprikten deze droom snel en gingen gisteren nog eens wandelen.

We trokken opnieuw naar Morialta - groene heuvels en watervallen. We zijn er al twee keer geweest, maar er zijn zoveel wandeltochten dat we zeker niet alles gezien hebben.
Zoals verwacht was het er redelijk droog na de zomer en de waterval was redelijk bescheiden.

De eerste waterval (ik geef toe, je ziet 'm eigenlijk niet):

De tweede waterval:

En de tweede waterval van bovenaf (vanop dat bruggetje):

Ter vergelijking, dit waren de foto's van augustus.
De eerste:

 

 

En de tweede:

 

 

Een pak minder water dus, maar ter compensatie hebben we heeeeel veel beestjes gezien.

Het begon met een koala in de grote boom aan de ingang. Om een of andere reden zat er nu al ELKE keer een koala in die boom. Het zal een lekkere boom zijn, of misschien zetten de parkwachters er elke ochtend eentje in.

Even verderop: twee kangoeroes! Op amper twee meter van het pad zaten ze rustig te grazen.

Paar kilometer verder: een echidna! Zomaar langs de kant, heel erg verlegen natuurlijk.
Waaaw! Super om zo dichtbij te kunnen zijn!!

 

Tegen het einde van de wandeling nog een aantal koala's gezien.
We denken dat deze een kleintje had, maar het was moeilijk te zien.

En plots op een metertje van de weg: een kookaburra.
Hij lachte niet, maar vloog ook niet weg.

Nog wat willekeurige wandelfoto's:

 

 

 Een aapje in een boom:

 

 
Op een gezegd moment zagen we trouwens dat de aliens Adelaide kwamen bezoeken!!

 

 

 

 (of een containerschip in de verte voor mensen met minder fantasie)

Zoals gezegd, we doen niks spectaculairs deze vakantie... lol!

time for taxes!

Er zijn niet zoveel zekerheden in het leven, maar dat er belastingen betaald moeten worden is er toch wel een van. Het land hier Down Under draait ook niet op liefdadigheid en dus kreeg ik twee weken geleden mijn allereerste belastingbrief in de bus en gisteren heb ik hem netjes betaald.

Het jaar loopt hier van 1 juli tot 30 juni, dus ik betaal nu eigenlijk alleen voor de eerste helft van 2018 aangezien ik de tweede helft van 2017 niet hier gewerkt heb. Het bedrag valt dus goed mee, haha.

En wat nu wel leuk was (als pleister op de wonde) was de laatste pagina.
Daarop staat bovenaan: bedankt voor het betalen van uw belastingen. Kijk eens aan! Ik kan me niet herinneren dat de Belgische staat mij al ooit ook maar een bedankje gestuurd heeft...
Er staat hoeveel schuld de Australische staat heeft, hoeveel de afbetaling kost en dan het leukste: een hoop balkjes met daarnaast het geschatte bedrag van mijn belastingen dat de staat zal uitgeven aan gezondheidszorg, onderwijs, infrastructuur, etc etc.

Ik weet niet of dat allemaal op enige waarheid gebaseerd is want het zou ook statistische nonsens kunnen zijn, maar het doet toch deugd. Het houdt de illusie in stand dat mijn zuurverdiende centjes op een nuttige manier besteed zullen worden.

integratie in volle gang

Aha, we kunnen weer heel trots zijn.
- Joachim is maandag weer naar kindie gegaan en toen ik hem kwam ophalen, wist een van de juffen blij te vertellen dat hij dus nog steeds volop Engels praat. Hoera!
Zijn eerste gemixte zin is trouwens ook een feit. In volle discussie met de papa riep hij uit: "Because ik het zeg!!" Haha!
- We hadden oudercontact van Jonathan en Benjamin en hoewel ze een jaar geleden nog nauwelijks Engels spraken, kunnen ze nu dus vlot mee in een gewone klas! Lezen, schrijven, rekenen - geen problemen. Vriendjes maken - geen problemen. Hoera!



En ik was nog iets onnozels vergeten te vertellen van onze vakantie in la Belgique.

Ik heb dat al wel eens vermeld, maar als je hier bij de Aussies uit eten gaat, moet je dus zelf je bestelling doorgeven en ineens betalen aan de toog. De eerste keer dat wij hier eens een pizza gingen eten, zaten we vrij lang voor niks te wachten aan tafel!
Twee weken terug gingen we in de binnenspeeltuin van Turnhout een hapje eten. Wouter memoriseert wat iedereen wil en gaat dus met zijn bankkaart naar de toog. Daar wordt hij vervolgens weggestuurd: "Wij komen wel aan tafel, hoor, meneer!"
Ongeduldige en onbeleefde buitenlanders, haha!!

terugblik

… en na elf dagen apenland zijn we weer thuis!

We vertrokken met amper bagage: 3 halfvolle koffers gerief allerlei en dan nog een koffer vol souvenirtjes die in een andere koffer gepropt zat. Kortom, we hadden nog twee volledig lege koffers om mee terug te nemen en dan nog ruimte in de andere bagage. Aan 30kg per koffer hadden we zeker 80kg extra zooi dat mee terug kon naar huis wat ons ruim voldoende leek.

Maar dan...

Dan loop je rond in het huis in Arendonk en denk je: "Hmmm... dit is toch handig… dit is toch leuk om te hebben…. die CDs heb ik precies gemist… deze boeken wil ik precies nog eens lezen….waarom hebben we dat nooit verhuisd?... dit hier kunnen we ook wel gebruiken… "
De kinderen vinden nog een zak met autootjes, Wouter wil nog hobbyspullen mee, ik wil nog medische materiaal mee...

Dus het eindigt natuurlijk met Wouter en ik die de avond voor vertrek met een hele puzzel zitten met vijf koffers en een weegschaal. Natuurlijk moeten we dan toch weer met twee op een koffer zitten om deze dicht te krijgen en zijn er nog twee volle zakken zooi die 'ergens' in de handbagage moeten.
We hadden er stiekem op gerekend dat de handbagage niet gewogen zou worden en dat is inderdaad ook niet gebeurd! Gelukkig! :D

Onze terugvlucht is vlotjes gegaan. De kinderen waren wel doodop en bij de overstap 's nachts in Dubai hadden we de nodige gedragsproblemen. Jonathan kloeg alweer van hoofdpijn en wilde gaan slapen, maar we hebben hem toch mee aan boord gekregen, haha. Drie uur voor de landing begon Benjamin plots dat hij zich niet goed voelde (ze kwamen rond met snoepjes en hij wilde niks - dan weet je dat er duidelijk iets mis is) en even later was hij aan het overgeven. Lastig, maar we waren toch bijna ter bestemming.
Terug in het land waren we heel erg vlot door de paspoortcontrole omdat er niemand stond aan de rij voor families (gelukkig maar want Joachim was door het dolle heen), nog even wachten voor de koffers en dan door de douane. Ik had op voorhand wel onze schoenen proper gemaakt, maar mijn loopschoenen hadden natuurlijk nog wat Arendonks zand en ik hoopte dat ze dat niet wilden controleren. Om eerlijk te zijn wist ik al niet meer in welke koffer we de schoenen gepropt hadden.
Het was uiteindelijk geen probleem. De koffers werden gewoon gescand en dat was weeral dat.
Terug in het land!

De jetlag valt hier voorlopig niet mee met vooral Joachim die 's nachts klaarwakker is en klaagt dat hij genoeg geslapen heeft en dat het veel te donker is. En eer hij eindelijk terug in dromenland is, zitten Wouter en ik in onze wakkere fase naar het plafond te staren.
Nu hebben we wel chance dat we afgelopen nacht de klok konden verzetten, maar niettemin is het hier even doorbijten.
Ik hoop dat het morgen gaat lukken met school en werk!

Onze vakantie in la Belgique was kort maar krachtig. Het is niet altijd simpel om zowel een blij weerzien als opnieuw een afscheid op korte tijd te moeten doorspartelen.

Wat mij opviel:
- dat het overal heel erg druk is. Ik kon daar precies niet meer tegen.
- dat het koud was. Koud! KOUD! Ik geef toe dat ik een eersteklas koukleum ben en het is er niet op verbeterd want ik sliep in twee pyjama's in een slaapzak onder een donsdeken. Brrr!
- dat er veel ongeduld en agressie is in het verkeer. Mannekes toch.
- dat de boterhammen heel erg dun gesneden zijn.
- dat er heel erg veel fietsers zijn.
- dat de hemel niet proper is. Wouter had zijn puffers veel vaker nodig dan normaal en je ziet dat dus echt aan de horizon: een bruine band boven de hemel. Het was me vroeger nooit opgevallen, maar als je dus een blauwe hemel gewend bent, is dat wel zichtbaar.
- dat alles helemaal volgebouwd is.
- dat de tandarts belachelijk goedkoop is. Over het algemeen lijkt alles goedkoop omdat je gewend bent in Australische dollars te winkelen. (1 euro is zowat 1,5 AUD) Dat winkelt wel fijn hoor, haha!

Als we zo rondreden in Arendonk (netjes rechts, jaja, met slechts af en toe onnodig gezwiep met de ruitenwissers, maar wel heel wat schakelfouten) leek het alsof de tijd stil was blijven staan. Natuurlijk is 1 jaar 3 maanden niet zo erg lang, maar toch was het een bijzonder gevoel.
Ook als je dan mensen terugziet die je al 1 jaar 3 maanden niet meer hebt gezien, kun je daarmee babbelen alsof je nooit bent weggeweest. Heel bijzonder!

(de tuin zag er niet uit alsof de tijd was blijven stilstaan)

Onze culinaire Belgische hoogtepunten:
- chocolade!!!! Ja, het zal dan wel een dooddoener zijn, maar de Belgische chocolade is toch echt een heel andere kwaliteit dan de chocolade down under. Hier is dat vooral suiker en zelfs de duurdere merken zijn gewoon niet zo lekker als zou moeten.
- frietjes van de frituur.
- een warme wafel verkocht op straat.
- frikadellen met kriekjes.
- zelfgemaakte taarten van de omi.
- koffiekoeken.
- videe.
- koekjestaart.

Ik denk dat we een kilo of vijf aan chocolade meegezeuld hebben. Een deel om uit te delen (zodat de Aussies weten dat het echt wel beter kan), maar natuurlijk een groot deel eigen gebruik. ;-)
De kinderen hebben zich suf gegeten aan muisjes - we hebben vijf pakken voor hen mee.

Jonathan is een spreekbeurt gaan houden voor zijn vroegere klas. Samen met Wouter had hij een powerpointpresentatie gemaakt en die heeft hij dan gebruikt om zijn vroegere klasgenoten iets te vertellen over het land Down Under.
Hij was heel erg zenuwachtig, maar heeft het toch maar mooi gedaan!! (het was ook helemaal zijn eigen idee trouwens)
De kinderen waren onder de indruk van al onze uitstappen en alle beestjes die we al gezien hebben. Het feit dat hier giftige spinnen en slangen zitten, vonden ze fascinerend. De beste reactie kwam er op het schooluniform. "Kindermishandeling!" werd er luid geroepen. Over een cultuurverschil gesproken!
Ik had twee boterhammen vegemite gesmeerd zodat Jonathan en Benjamin (heel erg kleine) stukjes konden uitdelen. Er was een jongetje die beweerde dat hij het lustte, dus die kreeg ineens de hele pot mee naar huis. Wij doen daar toch niks mee, haha! (wat zijn ouders ervan gaan vinden, weet ik niet zeker) De rest konden we troosten met Aussie Anzac cookies.

Ander hoogtepunt was een bezoekje aan de Efteling!
Dat is natuurlijk niet Belgisch, maar we hebben hier rond Adelaide geen pretparken en al zeker niet zoiets. Het was er heerlijk rustig op een Maartse doordeweekse schooldag!
En het was juist de allerlaatste dag dat Joachim gratis binnen mocht want de dag nadien werd hij dus 4 jaar!!
Vorig jaar een verjaardag in Sydney en dit jaar in het belgenland - ik vrees dat we misschien wat onrealistische verwachtingen aan het scheppen zijn… :-D


En toen we dan aankwamen in Zaventem voor de terugreis stond er voor ons bij de parking een familie met kinderen de auto uit te laden. Mijn spontane reactie: "Tssss, die kinderen spijbelen want de paasvakantie is nog niet begonnen!"
Om vervolgens te denken: "Oeps… die van ons zijn al twee weken lang aan het spijbelen…"
Maar morgen gaan onze brossers weer terug naar school en na een week verdienen ze dan een echte schoolvakantie. Morgenavond is het ook oudercontact en ik ben heel benieuwd hoe ze het doen. Hopelijk is de jetlag beter tegen de vakantie!

groetjes uit...

Groetjes uit de lucht? Nope.
Groetjes uit Belgium? Nope.
Dit zijn groetjes vanuit Mawson Lakes want we zijn dus nog altijd hier. Over een uur beginnen we aan onze tweede poging.

Alles ging gisteren nochtans gewoon volgens plan. Maxi taxi kwam ons op tijd ophalen, we waren op tijd in de luchthaven. Even aanschuiven en koffers afgeven. Handbagagecontrole ("wat voor muziekinstrument is dat?"), nog even een kleinigheidje eten/drinken, vervolgens internationale handbagagecontrole ("wat voor muziekinstrument is dat?"), dan nog paspoortcontrole en we waren aan onze internationale gate.

Daar moesten we dan nog een hele tijd wachten en op gegeven moment verklaarde Jonathan dat hij niet goed was en hoofdpijn had. Dus ik zei dat het van vermoeidheid was (het was al ruim na bedtijd en de jongens waren al de hele week hyper over de reis) dus we installeerden hem over drie zitjes en daar viel Jonathan in slaap.
Toen het dan eindelijk tijd was om te boarden maakten we hem wakker en natuurlijk voelde hij zich niet goed en zei dat hij misselijk was. Bij de controle van de boardingpass zei de dame heel vriendelijk: "oh jee, gaat het wel? Hij ziet er precies niet goed uit."
En ik was dan zo eerlijk om te zeggen dat hij misselijk was waarop we meteen uit de rij geplukt werden en op aparte stoelen gezet. Ik was zo na-ief om te denken dat we wel wat hulp zouden krijgen, maar in plaats daarvan kwamen ze ons zeggen dat ze dit met de cabin crew moesten bespreken want dat er geen zieke kinderen mee aan boord mogen. What the...!!!
Wouter kwam erbij en zei dat Jonathan gewoon moe was, ik gooide mijn maar-ik-ben-dokter in de strijd (hoewel weinig objectief natuurlijk) en Jonathan zat daar te zeggen dat zijn hoofdpijn beter was (ocharm). Benjamin barstte in tranen uit van teleurstelling.
Om ons te sussen belden ze nog een keer met de cabin crew, maar het mocht niet baten. Geen zieke kinderen op een vlucht van 14 uur. Ze zeiden dat ze daar heel streng mee waren, dat zelfs mensen die om een paracetamol kwamen vragen voor wat hoofdpijn er niet op mochten.
Damn!!

Een medewerker bracht ons dan helemaal terug. Onderweg gaf Jonathan over midden in de parfumeriewinkel waar we door moesten. Dus ja. Waren we op onze stoel geraakt, waren we er dan wel weer afgeplukt. Terug langs de douane voor paspoortcontrole en terug naar beneden. Onze bagage werd dan langs een speciale deur afgeleverd. Er hingen grote papieren aan "do not load". Welja.
Terug wachten op een taxi (nog een paar keer overgeven) en terug naar huis. Iedereen dan maar bed in.

Jonathan sliep gewoon een nachtje door en was in de ochtend ook helemaal beter. Wouter en ik hebben dan zonder overdrijven twee en een half uur met zowel de online boekingsdienst als Emirates aan de telefoon gehangen in een poging een oplossing te vinden. Uiteindelijk zijn we dus omgeboekt naar de vlucht van vanavond, maar het kost ons een arm en een been.
's Middags liet ik Jonathan nog nakijken door een collega want hij heeft nu een attest nodig dat hij fit is om te vliegen en er is mij drie keer gezegd dat ik het attest niet zelf mocht schrijven. Off the record: de collega heeft Jonathan maar van ver bekeken en gewoon het attest geschreven dat ik vroeg. We hebben met z'n allen 's middags een dutje gedaan in de hoop wat frisser te zijn.
Er steekt nu motilium in de handbagage en iedereen die straks nog maar durft suggereren dat hij misselijk is, krijgt drie tabletten.

Take home message: vraag nooit een paracetamol voor het opstijgen.

Wens ons geluk voor straks.

vlaanderen vakantieland

De kinderen hebben braaf afgeteld:

en de koffers zijn ingepakt:

(nee hoor, op deze foto waren ze leeg)

Klaar voor een vakantie in Belgium!

Voor wie ons graag wil tracken hier de vluchtgegevens (alle uren zijn lokale uren):

Emirates EK 441

Vertrek 22/03 Adelaide om 22u35 – aankomst Dubai 5u15

(13u10 vliegen)

Vlucht EK 183

Vertrek 23/03 Dubai om 8u20 – aankomst Brussel 12u45

(7u25u vliegen)

Vlucht EK 184

Vertrek 04/04 Brussel om 15u05 – aankomst Dubai 23u40

(6u35 vliegen)

Vlucht EK 440

Vertrek 05/04 Dubai om 2u05 – aankomst Adelaide 20u50

(12u15 vliegen)

fringetime!

Afgelopen maand was hier in Adelaide weer de jaarlijkse Fringe - een groot muziek/theater/dans/cabaret/etc festival.

We zijn een maand geleden naar het openingsweekend geweest (had daarover niks geblogd, maar bij deze dus) en nu afgelopen zaterdag naar het slotweekend.

Festivaleten op festivalweide

Tussendoor hadden Wouter en ik nog een babysitter gescoord en zijn wij ook met z'n tweetjes naar de Fringe gegaan. We hadden niks voorbereid, hadden geen tickets en wisten zelfs niet eens welke show we wilden kijken (dat is nu typisch ons - die goede voorbereiding vorig jaar van de Fringe was omdat het de eerste keer was, nu doen we normaal).
De Fringe zit op meerdere locaties maar vooral in twee grote parken. Voor dat eerste park stond die zaterdagavond een lange, lange rij dus zijn wij het andere park binnen gegaan. Daar kozen we dan eerst iets lekkers van zo'n eetstalletje en daarna gingen we maar eens op zoek naar een show. Er zijn meerdere korte shows waar je voor een paar dollar random binnen kunt gaan, maar voor grote shows moet je echt een deftig ticket kopen.
We stonden even te kijken naar een groot bord met alle shows (veeeeel shows...) en gelukkig was daar een vriendelijk Fringemedewerker die wel wat tips kon geven.

Uiteindelijk zagen we een acrobatische westernshow met veel mannenbloot en humor niet geschikt voor minderjarigen. Heel veel lol gehad!!

En daarna nog flink moeten doorstappen om de allerlaatste trein naar Mawson Lakes nog te halen...!

Afgelopen zaterdag zijn we 's middags nog eens gegaan met ons jongens. Eerst weer een frietje gescoord en nadien met foldertjes en de app online eens bekeken wat er zoal te doen was.

We zijn met ons aapjes naar een apenshow geweest en dat viel ook helemaal mee. Heel interactief met dansen en luid meezingen en op het einde mee trommelen. Jonathan had op voorhand verklaard dat hij eigenlijk al wat te oud was voor deze show, maar hij was toch ook helemaal enthousiast!
Op een gegeven moment hadden de aapjes een vrijwilliger nodig uit het publiek om te komen helpen en Wouter was zo (? dapper ? naïef ) om te komen met als gevolg natuurlijk dat hij een stuk of zes keer mocht opdraven om te helpen. Lol! De kinderen vonden het schitterend natuurlijk! Als beloning kreeg Wouter gratis de DVD en de CD, woehoe!

 

Achteraf deden we nog een paar kermisattracties met als gevolg dat ons cash geld plots helemaal op was en de jongens schoten bijna in paniek, maar er was natuurlijk wel ergens gelegenheid nog geld af te halen. Een ijsje en dan weer naar huis.
Dat was weeral de Fringe van dit jaar! Benieuwd wat we volgend jaar gaan doen. ;-)

onze chatterbox

De eerste dag dat onze Joachim naar kindy ging, had hij al een paar woorden Engels gesproken. We dachten dus dat dat allemaal heel vlot zou gaan, maar na die eerste dag ging zijn mond dicht en niet meer open. Hij zei geen woord meer.
De juffen waren er allemaal heilig van overtuigd dat hij alles begreep want hij luisterde dus wel en kon instructies volgen, maar praten… nee.

Dat is op zich uitzonderlijk, want anders staat Joachim zijn kwebbel geen seconde stil. Dat kind tatert de hele dag door en heeft een onuitputtelijke hoop verhalen te vertellen.
Als ik hem in de namiddag van kindy ging ophalen, begon hij ook meteen te kwebbelen. Met een schorre stem, want hij had van heel de dag dus niks gezegd.

Als de broers Engels tegen hem praten, zwijgt hij ook meteen. Heel raar om te zien hoe hij dan stopt met praten en overschakelt op ja knikken of nee schudden.

Vorige week nog zei juf Rebecca: "Ik heb hem gehoord!"
Wat ze dan bedoelde was: Joachim was met auto's aan het spelen en bijbehorende vroemvroemgeluiden aan het maken. Toen hij echter zag dat juf Rebecca naar hem keek, zweeg hij op slag. Gedaan met geluidjes maken.

Dat was het verhaal van vorige week en dus begreep ik dat ik geduld moest hebben. Het zou wel komen, het schooljaar was pas anderhalve maand geleden begonnen, er was tijd genoeg.

Groot was dus mijn verbazing toen ik Joachim gisteren kwam ophalen en juf Rebecca enthousiast naar me toe liep met de woorden: "He has been talking all day!!"
In een keer waren er stortvloeden van woorden en zinnen geweest. Joachim had met de juffen gepraat en met andere kindjes gepraat en toen iedereen een beetje van zijn verbazing was bekomen, bleek dus dat hij niet meer ophield met praten. "He is a real chatterbox!" zei Rebecca opgetogen.

Yup, zijn ware aard is daar! Wat zijn we blij en heel, heel, heel erg trots!!!

Adelaide 500 en de drylands

Vorig weekend stond de stad hier weer bol van de uitlaatgassen, want het was tijd voor de Adelaide 500. HET racing event van het jaar als we de organisatoren mogen geloven (waarom niet, de prijs is er alvast naar).
Omdat de kinderen er vorig jaar zo van genoten hadden, trokken we er dit jaar opnieuw heen. De Adelaide 500 duurt 4 dagen, zondag was de laatste dag. De dagen voordien hadden we hier temperaturen rond de veertig graden, maar zondag was er maar dertig voorspeld. Een gewone dag dus, haha.

Net zoals vorig jaar waren er meerdere races aan de gang en was er binnenin en rondom het circuit vanalles te zien rond (race)auto's. Het is toch een bijzonder wereldje en ons jongens blijken helemaal fan (vooral dan Jonathan en Benjamin, Joachim was een stuk minder enthousiast).

(strenge keuring)

(effe uittesten)

(de beentjes moeten nog wat groeien)

("Tja, dan doe ik ook maar een foto zeker?")

(glijbaanpret)

(Jullie zullen me moeten geloven dat dit Jonathan is)

(pitstoptraining)

(en zoals bovenstaande foto heb ik er dus heeeel veel!)

Filmpje van de slotrace:

Vandaag dan weer iets totaal anders!
Vandaag was het een feestdag, een public holiday zoals dat hier heet. Niet eens om iets bijzonders te vieren of te herdenken, het was gewoon 'March Public Holiday' (dus als je nog een extra verlofdag wil inplannen en je hebt inspiratie nodig - kom het niet bij de Aussies zoeken).

Omdat het dubbel betaald wordt heb ik dus een halve dag gewerkt en deze namiddag zijn we hier vlakbij gaan wandelen. Aan de overkant van de grote baan, op 300m van onze deur, liggen hier de Greenfield Wetlands, een beschermd watergebied waar we om een of andere reden nog nooit zijn gaan wandelen (misschien zijn wij gewoon mensen die het altijd maar te ver gaan zoeken).

We moesten de sleutel gaan halen bij het nabijgelegen cafeetje en dan konden we het terrein op.
Zoals verwacht waren de wetlands meer drylands en we liepen vooral over bruggetjes over droge grond. Er was nog wel veel groen en er waren nog heel wat beestjes te spotten. Samen met de sleutel hadden we een plannetje gekregen met op de achterzijde een lange uitleg over eerste hulp bij slangenbeten, maar helaas hebben we dus nog steeds geen slang in het wild gezien. Wel een hoop vogels en uit de kluiten gewassen libellen.
Bijna thuis zagen we nog een pelikaan opstijgen met veel gewapper met de vleugels en geloop over het water - heel spectaculair!

(het is voor de papa niet simpel om de bordjes te kunnen lezen)

Het was er heel mooi, alleen jammer van de nabijheid van de snelweg, want dat gaf wel geluidsoverlast (wij zijn verwend...).

Om 16u zou het cafeetje sluiten en moest de sleutel dus terug zijn en eenmaal buiten zagen we dat we nog juist vier minuten op overschot hadden. Mooi getimed dus!
We zullen zeker nog een keertje terugkeren - als het wat natter is. :-)

manuele mijlpaal

Vandaag een mijlpaal in mijn Australische carrière want ik heb voor het allereerst een voorschrift met de hand geschreven!

Wij doen hier nooit huisbezoeken dus tot nu toe waren 100 procent van mijn voorschriften computerwerk. Deze voormiddag was het echter van de moetens want zonder boe of bah viel plots alle elektriciteit uit. Redelijk lastig!! We hebben er een paar minuten op gewacht, maar omdat niemand wist waarop of waaraf begon de manager op den duur notitiepapier, boekjes en zaklampen uit te delen. Er bleek dus ook een voorschriftenboekje op mijn naam te liggen. Ik wist dat geeneens!!
Het was dus een beetje behelpen en redelijk lastig en het duurde wel vijftig minuten voor er terug licht was (en daarna nog een kwartier wachten op de server).
Ik vond dat wel spannend met zo'n boekje want uiteindelijk heb ik geen flauw benul van alle regeltjes hierover. Ik zorgde gewoon dat de basisdingen erop stonden en verder moest de apotheker maar bellen, haha.

En inderdaad - een uurtje na de feiten telefoon van de apotheker. Hij kon mijn handschrift niet lezen!!!!
LOL! En ik ben zo trots op mijn schoon schrift….!!

Achteraf bedacht ik me dat die apotheker misschien een echte Aussie is die enkel losse letters kan lezen. Allee ja, ik hoop dat het zoiets is. Het zette wel een beetje een domper op mijn allereerste handwerk! :-D ;-D