Dit zijn de foto's van de rivercruise! Ik heb echt een karrevracht vogelfoto's, maar zal die jullie besparen. :-)
(blogpost)
Ik bedacht me laatst dat ik nog altijd de foto's van onze lentevakantie niet online gezet had... Dan maken we een geweldige roadtrip, eindig ik met meer dan 6000 foto's, deel ik er vervolgens maar een handvol. *facepalm*
Ik ga het bij deze rechtzetten en hieronder de foto's van 4 oktober. De wetlands en wandeling bij Noarlangie in Kakadu (blogpost). Foto's zijn van Josee, Wouter, Ria en mezelf.
2023 is van start gegaan!
Onze hoop voor 2022 was om in Belgenland te geraken en dat is nog gelukt ook. :-) Meer nog, we hebben een paar maanden later bezoek gehad vanuit Belgenland en dat was echt heel bijzonder!
Er zijn twee dromen voor 2023.
Ten eerste een huisje hier in Oz kunnen kopen. Dat zal van de verkoop van ons huis in Arendonk afhangen, voorlopig is dat helemaal uit onze handen en blijft het afwachten.
Ten tweede ons Ozzie burgerschap halen. De aanvraag is ingediend, dus dat is nu ook afwachten. Ik verwacht me aan een afwijzing wegens een onleesbare handtekening of verkeerde formulering of iets anders onnozels. Als we het dan nog eens vijf keer hebben ingediend, worden Wouter en ik hopelijk uitgenodigd op gesprek en als we dan slagen op ons examen, zou het in orde moeten komen!
Maar voorlopig dus wachten.
Verder maken we natuurlijk voornemens voor het nieuwe jaar. Ik ben dol op goede voornemens!
Ik maak er altijd (meestal) en had een jaar geleden het plan opgevat om 23 voornemens voor 2023 te verzinnen.
Dat lijkt misschien onnozel, maar het is PERFECT gelopen zoals een ECHT goed voornemen. Vol goede moed begonnen in januari. In juni gedacht dat het jaar al halverwege was en ik nog niet. En vervolgens eind december in een paniek geschoten om dat nog rap in orde te krijgen.
Missie geslaagd.
Ik heb speciaal dingen verzonnen die ook nog leuk zijn om te delen via de blog. Dus niet de klassieke 'ik moet eens wat meer fruit eten' maar toffe dingen. Hopelijk.
In willekeurige volgorde:
1. Moeite doen om een special astronomisch fenomeen te zien (liefst iets dat er - op dat moment - op het noordelijk halfrond niet is).
2. Kerstlichtjes aan het huis hangen in juli (dat is hier een ding, want in juli is het tenminste donker 's avonds)
3. Iets typisch Aussie eten of drinken proberen dat ik nog niet geprobeerd heb
4. Een selfie nemen met een kangoeroe
5. Een selfie nemen met een ibis
(een koala wordt te moeilijk want ik kan niet goed in bomen klimmen)
6. The nutbush leren dansen (zoek zelf op wat het is en verbaas je over de Ozzie cultuur)
7. Maximum zeven dagen niet bloggen.
8. Een boek lezen van een Ozzie auteur.
9. Opzoeken wat ons lokale footy team is en een match kijken (tv)
10. Idem voor cricket met als extra doel: wakker blijven tijdens de match. lol
11. Manneke Pis bezoeken met de kinderen. (Belgische cultuur, jaja)
12. Een dag op thongs {flipflops} rondhossen (moet ik er nog wel kopen...)
13. Een dag met een beanie {muts} rondlopen hoewel het eigenlijk niet zo koud is
14. De verjaardagskalender aanvullen (iedereen die erop wil, stuur me een bericht)
15. Een moment een lege email inbox hebben. (dus stuur me niet te veel berichten ook niet)
16. De volle 100% scoren op ons inburgeringsexamen (gesteld dat we een uitnodiging krijgen)
17. Het Ozzie volkslied leren spelen op piano
18. Het Belgisch volkslied leren spelen op piano
19. Een lokaal goed doel steunen.
20. Een paar woordjes Kaurna leren (de lokale, oorspronkelijke taal)
21. Iets met de Belgische driekleur doen op 21 juli (begon te twijfelen aan de datum, voor de zekerheid toch door google gedraaid, wat een afgang anders!)
22. Een geocache met een Belgische touch lanceren.
23. Iets creatiefs doen met een Golden Wattle en een Red Poppy
Dat blijkt de nationale bloem van Belgenland te zijn, zo'n red poppy. Had er geen flauw benul van! Zo zie je maar dat er nog veel te leren valt. :-)
Ik hoop dat het een beetje losloopt met m'n lijstje. Ik kan niet de helft in januari doen en de andere helft in december, dus hopelijk komt dat goed!!
Spannend hoor. ;-)
Voor al wie meeleest:
Deze video is een tip van Joachim. :-)
(Holden is een Australisch automerk.)
(Als de link niet werkt, klik hier )
De zomervakantie is hier begonnen! Zes weken geen school voor ons jongens en een hoop andere kinderen.
Ze kwamen alle drie thuis met een goed rapport. Het was weeral vernieuwd, dat rapport. Eerst kregen ze letters (A tot E) zowel voor inspanning (effort) als voor kennis, maar deze keer waren de letters alleen voor kennis. Hun inspanning werd beoordeeld als outstanding, satisfactory of developing (altijd positief blijven).
Een tegenvaller voor Joachim want hij wilde A's voor effort, maar hij had dan een paar keer 'outstanding' dus ik heb gezegd dat dat ook als een A telt. En dan was hij gelukkig.
Jonathan start straks met de middelbare school!
Ik weet niet hoe hij zo snel zo groot is kunnen worden, het moet gebeurd zijn terwijl ik even de andere kant uit keek. Ik durf bijna niet met mijn ogen knipperen of anders is hij straks helemaal klaar met school.
Hij had een 'graduation ceremonie' dinsdagavond. We waren vooraf speciaal gaan winkelen zodat hij toch een broek had zonder gaten. :)
Er waren natuurlijk een hoop speeches, maar tot mijn stomme verbazing gaven ook alle leerlingen een korte speech! Ik vond het wel knap, ze kwamen dan per twee of drie naar voor en zeiden een paar woordjes, je moet het toch maar weer durven. Onze Jonathan deed het heel goed - natuurlijk.
Daarna werden de diploma's uitgereikt en intussen projecteerden ze op de achtergrond hun huidige klasfoto en ook een oude klasfoto (als ze die hadden). Veel kinderen keken nogal met een scheef oog naar hun oude foto, duidelijk niet opgezet met hun jongere zelf op groot scherm!
Daarna moesten de familieleden/vrienden beschikken want dan was er nog een party voor de feestvarkens.
Het zat allemaal mooi in mekaar en het is weer een hele mijlpaal.
De voorlaatste dag werden er nog prijzen uitgereikt voor het oog van de hele school en onze Benjamin kreeg de prijs van 'academic excellence'. We weten niet zeker of hij die nu kreeg voor zijn hoge cijfers of voor zijn harde werk of voor een combinatie van beide. Het maakt niet uit, we zijn trots!
Toen ik de dag nadien de kinderen ging ophalen van school, hoorde ik een aantal moeders aan de schoolpoort klagen over die prijzen. Dat het toch niet eerlijk was en dat elk kind een prijs zou moeten krijgen, al was het maar voor aanwezigheid, etc etc. Ik stond daar stiekem te lachen! You suckers, gnagnagna. lol
In ieder geval dus zes weken vakantie nu.
De kinderen zullen wel naar de opvang moeten regelmatig, want Wouter of ik nemen geen zes weken verlof. Ik denk dat ze een hartaanval krijgen op het werk als ik dat vraag.
De laatste week van januari gaan we wel een paar dagen weg en in de weekends doen we vast nog leuke dingen. :)
Ik lees op de nieuws app van VRT NSW dat het in België koud is.
Als het een troost mag zijn, hier is het ook koud. Met twintig graden is het hier tien graden te koud!
Vanmorgen bracht ik de jongens naar school. Benjamin in t-shirt, Jonathan en Joachim in hun trui, ik met trui EN jas.
Joachim: "Mama, waarom heb jij een jas aan?"
Ik: "Omdat ik het koud heb."
Joachim: "Maar Benjamin heeft een t-shirt."
Ik: "Tja, die heeft het niet koud."
Joachim: "Waarom niet?"
Benjamin: "Omdat ik nog van België kom! Twintig graden is warm!"
Vandaag hebben we weer een hele stap gezet richting integratie, want onze aanvraag voor citizenship is ingediend. Yup, wij gaan voor de dubbele nationaliteit, Bel/Aus.
Voor mij persoonlijk moest dat niet per se - ik zeur wel eens over het gebrek aan stemrecht, maar eigenlijk is permanent resident zijn voor mij ook prima. Maar voor de kinderen gaat het een heel verschil maken. Als ze na het middelbaar verder willen studeren (als in: moeten (van ons)) is het een pak goedkoper als ze echte Aussies zijn. En voor eender welke job voor de overheid vragen ze ook citizenship.
Nu kunnen ons mannen nog gratis meeliften op onze aanvraag, dus we maken het maar beter nu in orde ook. Of doen toch een poging.
Ik denk dat ze emotioneel gezien ook meer Aussie zijn dan Wouter en ik, dus voor hen is het ook juister om dat officieel te zijn, denk ik dan.
Soit, we hebben het aangevraagd.
Dat gebeurt dan online via de overheid en je zou denken dat het iets is als "Kijk, dit is ons PR nummer, mogen wij aub burgerschap?" maar dat is natuurlijk nonsens.
Opnieuw moeten wij drie keer onze identiteit bewijzen, opnieuw moeten we alle adressen van de laatste vijf jaar doorgeven, opnieuw vragen ze onze hele stamboom na, opnieuw moeten ze alle buitenlandse reizen van de laatste tien jaar weten, etc etc. Opnieuw paspoorten, identiteitskaarten, geboorteaktes, rijbewijzen en de hele rimram uploaden.
Gelukkig hebben wij al ervaring met dit soort drama's en staat alles al op de computer.
Nieuw deze keer was een formulier 1195 waarbij iemand anders moet ondertekenen dat jij bent wie je zegt dat je bent. Deze andere persoon moet een echte Aussie zijn en een beroep hebben dat betrouwbaar is - zie lijst.
Gelukkig ben ik altijd zeer vriendelijk tegen onze verpleegkundigen en heeft een van hen dat in vijfvoud voor ons ondertekend. Ja, tuurlijk kent zij de hele familie!!
Ze moest ook al onze pasfoto's handtekenen op de achterkant. Kijk, daar wordt het echt belachelijk.
We hadden pasfoto's nodig en zij moest op de achterkant schrijven 'this is a true photograph of (name)' en dan tekenen. Maar het departement van immigratie wil die pasfoto's helemaal niet hebben. Ze willen een scan van de voorkant. En een scan van de achterkant. Dus ik scan eender welke foto!!
En inderdaad, het systeem begon helemaal te flippen bij het scannen van de pasfoto's. De persoon zou niet recht in de camera kijken (wel), er zou een oog dicht zijn (niet), de mond zou open zijn (niet), de breedte van het gezicht klopte niet (AAARGH!).
Ik verloor helemaal mijn geduld, trok een (boze) selfie en dat werd WEL aanvaard!
Dus heb ik ook van de kinderen maar wat simpele foto's getrokken met m'n telefoon en die werden (mits wat in-of uitzoomen) allemaal aanvaard als pasfoto. En dan heb ik de achterkant gescand van ... euh... de andere pasfoto's.
Een beetje kunst- en vliegwerk dus, zoals gewoonlijk. Nog de betaling doen en de aanvraag is op pad.
Interessant weetje: een aanvraag voor citizenship kost (letterlijk!) tien keer minder dan een aanvraag voor een permanent visum.
Nu is het natuurlijk een paar maanden wachten.
Waarschijnlijk is er een document scheef gescand of een datum onleesbaar of vinden ze een ander probleem. Anders, als alles goed is, worden Wouter en ik uitgenodigd voor een interview en een examen. Als we daarvoor slagen, moeten we nog een eed gaan afleggen op een ceremonie en DAN zijn we officieel Aussie. Stel je voor zeg!
Wordt vervolgd!
Klagen over het weer is een universeel ding. Het gebeurt overal, ook hier down under.
Regen, regen, regen, regen. Kletsnat is het hier. Het is veel te nat en te koud voor de tijd van het jaar. Volgens de analyses komt het door de derde La Nina op rij en door de negatieve Indian Ocean Dipole - vraag me niet naar meer uitleg.
We mogen niet klagen want sommige delen van Oz staan blank en al duizenden mensen zijn hun huis kwijt. Gelukkig wonen wij niet in een overstromingsgebied.
Zaterdag kwam de kerstman aan in Adelaide!
Na de covidjaren was het weer tijd voor een grote parade doorheen de stad. Ons harmonieorkest was weer marcherend van de partij! We waren bijna op het einde van de stoet ingepland, wat een grote eer is, en we hadden flink gerepeteerd om onze eer hoog te houden.
Na uren wachten op onze beurt was het dan eindelijk zover en na amper vijf minuten spelen was de regen daar. Flinke regen ook, met bliksemschichten boven de gebouwen. Het publiek zat verstopt onder poncho's en paraplu's, wij werden gewoon zeiknat.
Ik was blij toen ik terug thuis onder een warme douche stond en intussen werd het buiten nog veel erger. We hebben een flinke storm gehad die zaterdag!
We zijn er zelf nog prima door gekomen, enkel geen internet gehad voor drie dagen. Er waren meer dan genoeg meldingen van overstroomde gebouwen, bomen op daken, geen elektriciteit... Maandagochtend waren 30 scholen gesloten door stormschade. Gelukkig (?helaas) niet die van onze kinderen.
Achter ons huis stroomt een klein waterloopje, 'dry creek' heet het. Ik heb zaterdagavond wat foto's gaan trekken (en ik was niet de enige!) want het water stond heel hoog. Vanavond heb ik opnieuw foto's getrokken, zodat jullie vergelijkingsmateriaal hebben. :-)
Morgen voorspellen ze een zonnige dag met 23 graden. Daarna wordt het weer nat en ijskoud.
Wat een lente!!
Vandaag hadden we 'welkomstavond voor nieuwe ouders' op PGHS. (oh, wat zijn ze dol op afkortingen hier... Het gaat over Parafield Gardens High School).
Volgend jaar (januari) gaat Jonathan naar de middelbare school! Dat is sowieso al spannend, maar nu zeker, want wij kennen het Aussie schoolsysteem niet goed. En we kunnen er wel over lezen en over praten met anderen, het is toch lastig als je het zelf niet hebt meegemaakt. Ik troost me met het idee dat alles in Belgenland ook recent veranderd is, met die stromen, dus het was hoe dan ook uitzoeken geweest. :-)
Er zijn publieke scholen en private scholen. Die laatste zijn doorgaans religieus en duur (dan heb ik het over tweeduizend dollar per maand aan inschrijvingsgeld alleen, en dan heb je nog geen twintigdelig uniform gekocht). Onze kinderen gaan naar een publieke school en die werken met zones. Je gaat in principe naar de school van de zone waar je woont, tenzij je een of andere goede reden hebt en er plaats is ergens anders. Wij wonen in de zone van PGHS dus daar hebben we Jonathan ingeschreven.
Dat betekent dat de meeste kinderen van Jonathans klas ook naar PGHS zullen gaan en ook dat er een samenwerking is tussen de twee scholen. Zo organiseren ze meerdere kennismakingsdagen. Jonathan is er al twee keer geweest, voor ons was het vanavond de eerste keer.
We hoorden vandaag dat er ZES lagere scholen zijn in de zone van PGHS!
PGHS is een grote school, ik was zelf best onder de indruk. Ze hebben ruim 1200 leerlingen en ze verwachten ruim 200 newbies volgend schooljaar. Ze zullen acht klassen hebben voor het 7e jaar! (ze blijven hier doortellen, dus jaar 7 = 1e middelbaar)
De kinderen worden verdeeld in een 'home group' en dat is dan zogezegd hun klas, hun groepje waarmee ze de meeste lessen samen volgen. Die groepen hebben ook namen en kleuren (zoals de Hogwarts houses, haha) maar de namen ben ik weeral vergeten. Elke groep heeft z'n aandachtsleerkracht die dan twee hoofdvakken geeft. Zoals een klastitularis eigenlijk. Verder heeft elke vak een specifieke leerkracht.
Voor de newbies zijn er zones afgesproken. Bijvoorbeeld op maandag is de 'B floor' tijdens de pauze alleen maar bestemd voor het 7e jaar. Op dinsdag de gym, etc. Op die manier hoeven de jongsten niet buiten rond te hangen tussen de enge grote slungels als ze willen. lol
Jaren 7 en 8 zijn nog heel algemeen met enkel verplichte vakken. Daarna zijn er meer en meer keuzes mogelijk en uiteindelijk is jaar 12 een volledig individueel pakket.
PGHS doet zowel voorbereiding op de arbeidsmarkt als voorbereiding op verdere studies. Als ik me niet vergis, moet die keuze op het eind van jaar 9 gemaakt worden.
Ze hebben sportclubs en game clubs en er is vanalles mogelijk na de uren.
We kregen ook een rondleiding op de school en natuurlijk moesten ze opscheppen met hun nieuwe sportzaal en theaterzaal. We konden ook in meerdere klassen rondkijken (allicht de properste, denk ik dan). Het lijkt er niet op dat elke 'home group' zijn eigen klaslokaal heeft. Het meer zo dat elk vak zijn eigen lokaal heeft.
Ik heb natuurlijk een hoop foto's getrokken!
Het is ook geweldig spannend. Onze oudste straks naar het middelbaar. En dan naar een middelbaar zoals wij het nooit gekend hebben.
Ons gezelschap bleef nog een week in Adelaide en tijdens de weekdagen hadden we natuurlijk werk of school, maar de avonden hadden we dan gezellig samen.
In het weekend zouden we nog wat sightseeing doen!
Zaterdagnamiddag deden we een wandeling in de wetlands hier in Mawson Lakes.
Dat is een klein natuurreservaat voor vogels en andere beestjes. Het is doorgaans afgesloten en je kunt er alleen in als je bij een naburig cafeetje de sleutel gaat vragen.
De laatste keer dat we er waren komen wandelen, waren veel waterplassen opgedroogd, maar nu was er water in overvloed. Vogels genoeg om te spotten, de muggen moesten we er helaas bijnemen! :)
In de vroege avond namen we dan met z'n allen de trein naar de stad.
Een collega van mij had het OzAsia festival aangeraden en we kenden het niet, maar het zag er wel tof uit. South Australia staat gekend als 'the festival state' dus dan kon een festival ook niet ontbreken op de agenda!
Zoals de naam doet vermoeden, heeft dit festival de bedoeling de Aziatische culturen in de verf te zetten.
We trokken naar 'the lucky dumpling market'. Een overdadige keuze aan eetstandjes en live muziek - ideaal. Kiezen was natuurlijk moeilijk en ik vond dat we best lang op ons eten moesten wachten, maar we moesten niet klagen, want een half uur later waren alle rijen NOG langer. Bleek zelfs dat er een rij was om het terrein op te komen, want de market zat aan volle capaciteit (aan de ingang stonden mensen te tellen).
Uiteindelijk had trouwens alleen Wouter dumplings gekozen, maar de rest had wel dingen zoals blauwe rijst en roze kool.
We kozen nog een dessertje en wandelden dan maar verder.
Het andere gratis evenement was 'the moon lantern trail'.
In een park aan de andere kant van het water hadden ze talloze kunstwerken opgesteld. Allemaal grote lampionnen gelinkt aan allerlei Aziatische legendes of geluksbrengers. Meestal dieren. Echt chic om te zien!
Onze timing was ideaal. Het schemerde toen we aankwamen, dus we konden meteen het terrein op want er was nog niet zoveel volk. Een half uur later was het echt donker en was alles prachtig om te zien. Intussen was er een massa mensen en konden wij rustig vertrekken. :-)
Het was een ideale manier om een zaterdagavond in Adelaide te spenderen!
Zondagvoormiddag kwam ons gezelschap nog supporteren voor de zwemlessen van de kinderen en in de namiddag namen we ze mee op trot naar Para Wirra.
Para Wirra is een heel groot park in de heuvels waar wij regelmatig gaan wandelen. Het is heel mooi en we zien bijna altijd wel beestjes zoals emoes of kangoeroes. Je kunt er de echte lokale flora bewonderen en de uitzichten zijn prachtig. Een ideale uitstap vonden we dus.
Er was een hoop regen voorspeld dus we namen ons regengerief mee. Van alle mogelijke wandelingen hadden we de Devil's Nose walk gekozen en het bleef netjes droog totdat we op de terugweg waren van ons uitkijkpunt, dus daar viel niet over te klagen.
Ik was alleen teleurgesteld dat we geen grote beestjes hadden gezien. Wel afdrukken van emoes, maar niet de vogels zelf. Toch jammer!
We reden terug naar huis en - echt waar - knal aan de uitgang van het park liepen er twee emoes rond!! Zagen we ze dus toch...!!
Para Wirra stelt nooit teleur. :-D
Zondagavond was het dan tijd om foto's uit te wisselen en nu heb ik hier op de computer een map met ruim 5700 foto's. *huil* Wat moet ik daarmee doen?? lol
De computer moest tot diep in de nacht doorwerken om alles te verwerken, arm ding.
Maandagochtend namen we afscheid van ons gezelschap aan de luchthaven. Altijd triestig.
Nu is het vakantiegevoel echt, echt afgelopen. Je zou het niet zeggen met het kille weer van deze week, maar we hebben nu wel de zomer om naar uit te kijken!
In 2023 komen we ook zeker (voor zover ooit iets zeker is...) naar Belgenland en intussentijd is iedereen hier welkom! ;-)
Onze laatste dag moesten we nog zo'n driehonderd kilometer rijden.
De wekker ging op tijd zodat we nog de hele boel konden inpakken en de motorhomes nog een beetje toonbaar konden maken. Daarna namen we afscheid van onze laatste camping...
De baan werd drukker en drukker en het landschap veranderde weeral. Plots reden we in het groen!
Er loopt een denkbeeldige lijn door SA, de Goyder's Line. Ten noorden ervan is het land alleen geschikt voor vee, ten zuiden ervan kunnen gewassen geteeld worden. Het was heel erg duidelijk toen we die lijn passeerden! Van verdwaalde koeien tussen het dorre gras, gingen we naar eindeloze velden vol graan.
We aten een kleine lunch in Port Wakefield en daarna hadden we zowaar een tweebaansvak richting Adelaide. Wat een luxe ineens!
We reden langs ons thuis om alle zooi uit de wagen te gooien en we brachten de motorhomes netjes terug, een half uur voor sluitingstijd. Mooie timing, al vind ik het zelf.
Ruim 4000 kilometer op de teller, gereden langs de Stuart Highway met hier en daar omwegen (voor Kakadu en Uluru onder andere). We zijn altijd samen gebleven, maar er was 6 km verschil tussen de twee voertuigen! Nee, dat kunnen we niet verklaren.
Het is een geweldige roadtrip, ik kan 'm aanraden, maar de lange ritten moet je erbij nemen. Minstens een iemand in het gezelschap moet graag achter het stuur zitten. :-)
Gelukkig hadden wij fantastisch gezelschap en het was voor ons heel leuk om dit stuk Australia samen met andere ontdekkers te doorkruisen!
Ik heb hier een karrevracht foto's. Daarbij komen ook nog de foto's van Jonathan, Josee, Ria en Wouter, dus dat wordt in totaal een onmogelijke karrevracht foto's. Natuurlijk zullen er op de blog verschijnen, ik weet alleen nog niet zeker hoe ik het ga organiseren. ;-)
Sebiet ons derde machine was ophangen en dan op tijd onze bedjes in!
