goede voornemens

 Ik ben dus dol op goede voornemens, zeker als het echt leuke goede voornemens zijn.

Vorig jaar had ik een lijst gemaakt. Ik dacht om slim te zijn en had de lijst afgeprint en boven bij de vaste PC gelegd. Dan kon ik mijn geheugen opfrissen elke keer ik boven aan de computer bezig was.
En ergens halverwege het jaar kreeg de computer kuren en crashte hij keer op keer.
Dus uiteindelijk bleef ik gewoon beneden zitten en gebruikte ik een oude laptop van Wouter.
Dus de lijst lag niet meer in mijn zicht.
Dus ik vergat mijn voornemens.

Als dat nu geen geweldig excuus is!!

Ik heb natuurlijk wel IETS gedaan.

1. Moeite doen om een special astronomisch fenomeen te zien (liefst iets dat er - op dat moment - op het noordelijk halfrond niet is).

In April was hier een zonsverduistering. Ergens in het noordwestelijke puntje van Oz was het een volledige zonsverduistering, bij ons een gedeeltelijke.
Ik ben toen 's middags - op het hoogtepunt - buiten gelopen van het werk om te kijken.
Niks te zien, want het was bewolkt.
Maar ik heb wel... moeite gedaan! lol

2. Kerstlichtjes aan het huis hangen in juli (dat is hier een ding, want in juli is het tenminste donker 's avonds)

De lichtjes hebben er gehangen! Zie hier.
En diezelfde lichtjes had ik in december opnieuw gehangen. :-)

3. Iets typisch Aussie eten of drinken proberen dat ik nog niet geprobeerd heb

Vergeten...! En ook niet toevallig gelukt.

4. Een selfie nemen met een kangoeroe

Van ver, je zult me moeten geloven dat er kangoeroes op die heuvel te zien waren!

5. Een selfie nemen met een ibis
(een koala wordt te moeilijk want ik kan niet goed in bomen klimmen)

En nu heb ik er dus WEL een met een koala!
Dus dat compenseert voor de voornemens die niet gelukt zijn. ;-)

6. The nutbush leren dansen (zoek zelf op wat het is en verbaas je over de Ozzie cultuur)

Stom vergeten, want eigenlijk op vijf minuten gepiept.

7. Maximum zeven dagen niet bloggen.

Helaas al snel niet gelukt. :-(

8. Een boek lezen van een Ozzie auteur.

Dat heb ik gedaan... Maar eerlijk gezegd ben ik vergeten wie het was. Ik heb verschillende nieuwe auteurs geprobeerd en ik weet niet meer welke de Ozzie was! lol

9. Opzoeken wat ons lokale footy team is en een match kijken (tv)

Vergeten.

10. Idem voor cricket met als extra doel: wakker blijven tijdens de match. lol

Ook vergeten.

11. Manneke Pis bezoeken met de kinderen. (Belgische cultuur, jaja)

Wel in Brussel geweest, maar geen tijd gehad voor Manneke Pis.

12. Een dag op thongs {flipflops} rondhossen (moet ik er nog wel kopen...)

Yep, en dat doe ik heel erg vaak zelfs!

13. Een dag met een beanie {muts} rondlopen hoewel het eigenlijk niet zo koud is

Vergeten...!

14. De verjaardagskalender aanvullen 

Gedaan...!

15. Een moment een lege email inbox hebben. 

Mee bezig geweest, maar (nog) niet tot een goed einde gebracht.

16. De volle 100% scoren op ons inburgeringsexamen 

Gelukt!!!

17. Het Ozzie volkslied leren spelen op piano

Mee bezig geweest maar niet afgewerkt.

18. Het Belgisch volkslied leren spelen op piano

Idem.
Ik was mezelf aan het filmen voor die dingen, maar het moet gezegd dat onze piano (electrisch) heel slecht klinkt in een opname.
(natuurlijk ligt het niet aan mij)

19. Een lokaal goed doel steunen.

Heel goed gegaan deze.
Na lang wikken en wegen ben ik nu steunend lid van drie organisaties: TS Australia, Foodbank en The Flying Doctors (RFDS)
En HOE ik het voor mekaar gekregen heb, weet ik eigenlijk niet, maar ik steun dus niet de lokale afdeling van de RFDS, maar die van Queensland. *facepalm*
Natuurlijk vergat ik dit en toen er plots geld van de rekening verdween richting Queensland, schoot ik al in een paniek. *nog een facepalm*

20. Een paar woordjes Kaurna leren (de lokale, oorspronkelijke taal)

Geprobeerd, maar niet ver geraakt. Ze hebben ook zo'n moeilijke woorden!

21. Iets met de Belgische driekleur doen op 21 juli 

De vlag heeft buiten gehangen! Blogpost.

22. Een geocache met een Belgische touch lanceren.

Mee bezig geweest, niet afgewerkt.
Toen we in Belgenland waren, heb ik een heel mooi doosje gekocht dat als cache kan dienen.
Zo ver ben ik geraakt! :-)

23. Iets creatiefs doen met een Golden Wattle en een Red Poppy

Ook vergeten.

Dus ik heb wel heel wat gedaan! Gewoon niet alles. :-)

Het achterliggende idee was om vaker te bloggen. Dat is niet gelukt want ik heb een blogje minder geschreven dan vorig jaar.
Om eerlijk te zijn, dat bloggen wordt moeilijker en moeilijker want nu we hier al 6 jaar wonen, zie ik minder en minder wat er zo bijzonder is aan Oz. Het is stilaan erg gewoontjes geworden en veel minder een avontuur! :-)
Daarom heb ik besloten dit jaar gewoon 1 simpel voornemen te maken: meer bloggen.
En omdat 'meer van x'  veel te vaag is, ga ik een concreet doel van maken: 135 blogjes in 2024. :-)
Kan ik ineens m'n Nederlands onderhouden.
Het is ambitieus want dat zijn er meer dan in 2018, het actiefste jaar, maar een voornemen mag best ambitieus zijn. Het risico op falen moet reeel blijven!!
Dus er zal wel veel korte tekst en banaal gezever volgen, dat moeten jullie er helaas bijnemen. ;-)

Tot blogs!

uniformshoppen

 Vandaag zijn we Benjamin zijn nieuwe schooluniform gaan kopen. Of toch een deel, want hij kan de truien van Jonathan krijgen, maar hij had zijn eigen t-shirts nodig. En Jonathan moest dan natuurlijk nieuwe truien hebben.
Voor de middelbare school kun je uniformkledij online bestellen of je gaat naar een speciale winkel. Omdat we de maten niet zeker wisten, gingen we naar de winkel. Een heel bijzonder winkeltje, met een hoop uniformen van vele scholen in de buurt. Je moet dan een afspraak maken, want je kunt niet zomaar iets van het rek halen. Er hangt van alle opties maar gewoon een paar voorbeelden (dagdagelijks t-shirt, sport t-shirt, trui, jas, broek, short, etc etc). Je moet uitleggen wat je wilt en dan loopt zo'n verkoper naar achter en gaat het voor je halen zodat je het kunt passen. Heel bijzonder systeem!

We waren er vorig jaar met Jonathan ook geweest - en deze keer heb ik foto's! (wel geen geweldige, want er waren nog meer mensen in de winkel).

Nieuwjaarsduik 2024

 De beste wensen uit het land van Oz!

foto's Belair

 Vandaag zijn we gaan wandelen in Belair National Park. Een toertje van 7km dat ondanks de hoogteverschillen verrassend snel voorbij was.
Het was er zeer mooi. Geweldig groene heuvels en soms een blik op de oceaan in de verte.
De natuur hier blijft bijzonder!

Normaal waren er onderweg twee watervallen te zien, maar die waren kurkdroog. Anderzijds was er een tunnel onder een spoorweg waarvan het goed was dat die redelijk droog stond.

Wat ik zeker nog wilde delen - behalve de foto's van vandaag - was een grap van Benjamin.
Hij was aan het chatten met zijn vrienden en zat maar te lachen, dus ik vroeg wat er was. "Ik heb uitgelegd dat een chef in het Nederlands een kok is," grinnikte hij.
Tweetalige puberhumor!

kerstweekend

 We hebben een gezellig kerstweekend gehad!
Het weer was slecht, echt heel slecht. Amper 21 graden en regen, wat zowat 15 graden kouder is dan normaal. We mogen nog niet eens klagen, want aan de Oostkust hebben ze zware stormen gehad. In Victoria hadden ze lokaal flinke hagel en dat leverde dan bijzondere foto's op: een witte kerst in Oz!

Normaal gaan we naar het strand met kerst, maar dat hebben we op zaterdag gedaan toen het weer nog zonnig was. Zondag zijn we naar de speeltuin hier vlakbij geweest en maandag hebben we samen spelletjes gespeeld op de Xbox. Natuurlijk was de kerstman intussen ook geweest. :-)

Dinsdag hebben we een flinke wandeling gedaan!
We zijn naar Henley Beach gereden, namen daar de bus naar 't stad en dan zijn we helemaal terug gewandeld langs de Torrens River. Dat is de rivier die doorheen Adelaide stroomt. Een mooie 11.5km hebben we zo gewandeld helemaal tot aan de monding in de oceaan.
Het was fijn wandelen, altijd in het groen. Toch wel bijzonder als je weet dat het eigenlijk stikdruk is daar. Er was een breed fietspad, maar ook vaak zanderige wandelwegen. We kwamen meerdere speeltuinen tegen onderweg en natuurlijk lagen er meer dan genoeg caches om te vinden!

10 paspoorten

 Ik ga op reis en ik neem mee... 10 paspoorten!

Hoe cool is dat??

Het is niet van een leien dakje gegaan - natuurlijk niet.
We konden de paspoorten pas aanvragen ten vroegste tien dagen na de citizenship ceremony. De aanvraag gebeurt hier niet via de gemeente, maar via een postkantoor. Na wat rondzoeken kon ik vijf afspraken inboeken op een zaterdagvoormiddag, twee weken na de ceremonie.

De aanvraag kon dan op papier of online en ik dacht dat online het makkelijkste ging zijn, maar achteraf bekeken heeft ons dat geen hoofdbrekers bespaard.
Er waren online een miljoen vragen in te vullen waarvan honderdduizend keer hetzelfde. Je kunt natuurlijk niet zomaar een vinkje aanklikken 'idem', nee je moet alles opnieuw invullen. Zeker voor de kinderen was het slopend, want behalve hun gegevens moesten ze ook ELKE keer opnieuw ALLE gegevens van Wouter en mezelf hebben.
Waarom kunnen ze dat niet linken aan de nummer van ons citizenship? Ze weten nu toch wie we zijn??

Dan hadden we ook nog een 'referee' nodig. Een meerderjarige Aussie die ons al minstens een jaar kende en garant kon staan voor onze identiteit. Een verpleegkundige op het werk, Shelly, had het al voor onze citizenship aanvraag gedaan, dus vroeg ik het haar opnieuw.
Ik had een hoop gegevens van haar nodig en ze moest de achterkant van onze pasfoto's ondertekenen. Wat een gedoe!!

Donderdagavond dacht ik om de aanvragen online al in te dienen, voordat we zaterdagochtend  naar het postkantoor gingen.

Het systeem vond dat mijn aanvraag (de eerste die ik was begonnen) te lang inactief was en had deze dan maar gedeletet. Echt...!

Ik begin maar opnieuw, print mijn aanvraag, print Wouters aanvraag. Ik krijg eenvoudig een papier met een QR code die ze dan in het postkantoor kunnen scannen.

Ik print Jonathans aanvraag en ik krijg zonder overdrijven 12 papieren uit de printer gerold!! Hoe belachelijk is dat??
Je kunt dus weinig online doen voor minderjarigen, zo blijkt. Er volgen gewoon NOG MEER papieren om in te vullen. Wouter en ik moesten nog handtekenen - met een getuige erbij...!! Shelly moest als referee nog iets tekenen!!
AAARGH!!!

Shelly werkt niet op vrijdag maar ze kwam dus speciaal voor mij naar de kliniek. Die belachelijke papieren ondertekenen. Kijken hoe ik mijn handtekening zette. Ze was zo lief om voor Wouter garant te staan dat ze getuige was, al had Wouter de dag voordien getekend. 
Wat een idioot gedoe.

De volgende dag stonden we dan mooi op tijd op het postkantoor.
Ik weet niet waarom we een afspraak hadden moeten boeken, want we moesten gewoon in de rij staan en nadien hebben we de hele boel opgehouden. Gelukkig waren er andere postbediendes aan het werk.
Ze hadden al onze papieren nodig (papieren van het citizenship, identiteitsbewijzen, geboorteaktes...), alles moest dan gecopieerd worden, afgestempeld, gehandtekend. Veertig minuten heeft dat grapje geduurd!
Ik ben al vaak dankbaar geweest dat de Belgische staat geboorteaktes in vier talen opstelt. Dat heeft ons al veel kopzorgen bespaard.
De geboorteaktes van Wouter en mezelf zien er anders uit dan die van de kinderen en daar moest de dame van het postkantoor wel vijf keer naar kijken, maar ze dacht wel dat alles aanvaard zou worden.

Er was nog wel een spannend (genant) moment...
Joachim en Benjamin zaten op de grond met m'n telefoon te spelen en Jonathan stond erbij toen zijn aanvraag werd behandeld. Hij moest immers zelf tekenen!
De dame van de post las de hele aanvraag en vroeg toen: "This referee, Michelle. She is not a relative of yours?"
Dus ik zei nee - want dat mocht niet.
Zegt Jonathan plompverloren: "Who is Michelle?"
Noooo...!! Ze heeft net getekend dat ze ons al jaren kent en garant gestaan voor Jonathans identiteit!!
Dus ik zeg gauw: "That's Shelly's official name." En dan in het Nederlands: "Ge moogt daar niks over vragen. Ge moet doen alsof ge die kent!!"
Waarop Jonathan een beetje raar kijkt, maar gelukkig verder zwijgt.
Hahahaha! Afgang...

Gelukkig ging het verder vlot. De twee ander vroegen niks over Michelle/Shelly, haha.
Normale wachttijd is ongeveer zes weken, maar wij vliegen 11 januari naar Belgenland, dus zes weken hebben we niet. Een smak geld erbovenop dus om er spoedprocedures van te maken.

Maar snel ging het wel. Maandag had ik een email dat er een paspoort klaar was. Dinsdag een ander. Woensdag nog drie.
Hoera!!

Volgende hindernis: de paspoorten ophalen.
Normaal kun je ze thuis laten komen met de post, of afhalen op een postkantoor, maar paspoorten via spoedprocedure kun je alleen gaan afhalen in een overheidsgebouw in de stad. Lekker handig (niet).

Toevallig was Wouter vandaag in de stad en had hij tijd de paspoorten op te halen.
Het was naar het schijnt nog een gedoe om dat van mij mee te krijgen omdat ik een andere achternaam heb (dat willen ze hier maar niet verstaan he, dat vrouwen trouwen maar hun meisjesnaam houden), maar 'de supervisor' had op de aanvraag gezien dat we alle vijf hetzelfde adres hadden, dus was het uiteindelijk toch goed.

OEF!!

Oz is niet zoals Europa waarin je kunt rondreizen van land naar land met een identiteitskaart. Je hebt hier altijd een paspoort nodig als je het land in of uit wil.
Maar dat is nu in orde...!
En ze zijn mooi ook. Blauw en met kleurenprentjes van Australische landschappen binnenin. 

Het is heel vreemd om bij nationaliteit 'Australian' te zien staan...

Nu moeten we al die uitzichten ook in het echt gaan zien he. ;-)

20 december

 Precies 6 jaar geleden aangekomen in Oz!

(De enige presentabele foto van 22 pogingen - lol!)

verlof

 We hebben het hier nog druk gehad zo het einde van het schooljaar!

Elk weekend heb ik nog opgetreden met de Redbacks. Norwood parade (te veel doedelzakken), Mount Barker parade (regen), Playford parade (heel klein), Lobethal parade (regen en mist en koud), Two Wells parade (nog een keer goed weer!) en Civic Park Chrismas Carols (keiveel volk!! was echt heel zenuwachtig). We hebben veel plezier gehad! :-)

Benjamin en Joachim hadden hun eindejaarsshow met de theatergroep. Ze waren pokkezenuwachtig, ons mannen. Zo had ik ze nog nooit gezien!
Het was een heel leuke show, in een cruise thema. Dat doen die Aussies graag en veel, cruisen. Dat heb je natuurlijk als je op een eiland woont.

Het kerstetentje van ons werk viel natuurlijk op knal dezelfde zaterdagavond, moet weeral lukken. We zijn naar dat van Wouters werk geweest want dat leek ons gezelliger. :)

Ons mannen hadden alle drie een heel goed rapport! Dat van Jonathan komt dan elektronisch door en daar moesten we dan nog het langste op wachten. Die letters van A tot E, daar zal ik nooit aan wennen. Heel raar zo'n rapport.
Maar ze waren (? leken) goed en dat hebben we zondag gevierd in Civic Park met ijsjes, wafels en frietjes.

Gisterenavond was dan de laatste uitstap in een lange reeks, met het kerstetentje van de Redbacks. Een typische Aussie barbecue (worst en brood) met wat slaatjes en brownies in een park. Het was nog best druk want er waren ook twee verjaardagsfeestjes aan de gang. Gelukkig waren er genoeg barbecues!

Nu vallen alle hobby's stil (behalve het zwemmen) tot eind januari. Zomervakantie!

afscheid lagere school

 Ons mannen zijn bezig aan hun laatste schoolweek voor de zomervakantie en gisteren had Benjamin zijn afstudeeravond. Hij is immers klaar met de lagere school!!

Hij is zijn carrière nog net in Belgenland gestart, met bijna drie maanden in het eerste leerjaar. Dan was het al richting Oz! Een jaar Inglefarm Primary School en dan vijf jaar Karrendi Primary School - daar komt nu een einde aan.

Vorige week heeft hij al twee dagen doorgebracht in het middelbaar ('gewenningsdagen') om al enkele leerkrachten te leren kennen en zijn nieuwe klasgenoten te ontmoeten. Hij is toen ook getest op zijn leesvaardigheden en als ze daar nu een punt van gaan maken, zijn ze niet goed wijs. Onze Benjamin doet niks anders dan lezen.

Gisteren was het dan groot afscheid met speeches van een hoop leerkrachten EN ook speeches van de leerlingen zelf - in variabele gradaties van zenuwachtigheid hebben ze dat allemaal goed gedaan.
Een certificaat, een officiële foto en dan nog een feestje! (geen ouders uitgenodigd)
Vorig jaar had de klas van Jonathan een feestje in de sporthal, maar de klas van Benjamin had andere plannen. Ze hadden een feest gevraagd (en gekregen) in de leerkrachtenkamer!! Heerlijk idee.

Weeral een afscheid van een tijdperk.

Aussie aussie ausie, oi oi oi

 23 november '23 is een dag voor de persoonlijke geschiedenisboeken.

We hebben ons citizenship gehaald!

Twee weken geleden kregen we een nieuwe uitnodiging voor onze ceremonie (nadat we de vorige eind augustus hadden moeten laten passeren), wat een meevaller was want we hadden gevreesd dat het allemaal nog langer ging duren.
Mawson Lakes is onderdeel van de gemeente Salisbury en dus werden we uitgenodigd in een klein gemeentezaaltje in Salisbury zelf, boven de bibliotheek. Om 2u in de namiddag, de kinderen waren dolenthousiast dat ze een paar uren school zouden missen. We hadden hen in de auto laten omkleden van hun schooluniform in hun chique plunje en maar goed ook, want iedereen kwam op z'n paasbest.
Er waren zeventig kandidaten en dan nog een hoop familieleden/supporters. We moesten eerst onze identiteit bewijzen (daar gebruiken ze hier het rijbewijs voor) en daarna bracht iemand ons naar de juiste stoelen. Onze begeleidster was er in geslaagd ons nog helemaal verkeerd te wijzen ook.

Iedereen had z'n persoonlijke stoel!
Nu ben ik nog NOOIT naar een evenement geweest waar mijn stoel was voorbehouden MET mijn naam erop, dus waw. Ik was al gelijk onder de indruk.
Er lag een Australisch vlaggetje klaar (natuurlijk) en papierwerk (allicht).

Toen iedereen z'n plaats gevonden had (ondanks de 'hulp') ging de ceremonie mooi op tijd van start.
Er werd gevraagd recht te staan toen drie politici de zaal binnenkwamen, de burgemeester en nog twee parlementsleden. Dat is ook weer een nieuwe. Ik dacht dat rechtstaan alleen voor rechters moest, de gesneuvelden en het volkslied, maar dus ook voor de burgemeester.
Zo leren we altijd maar bij.

Natuurlijk moest er gespeecht worden, maar al bij al viel dat goed mee.
Het was de typische mentaliteit van 'wij zijn trots op onze multiculturele samenleving' en 'we zijn blij dat jullie hier willen komen wonen'. Toch altijd fijn als je ergens welkom bent.

Dan moesten we de eed afleggen en we hadden van te voren mogen kiezen of het met of zonder god was. Met god was het een 'oath' en zonder een 'affirmation'.
Eerst ging iedereen met een oath rechtstaan (toch wel 90% schat ik zo), en nadien alle goddelozen. Je kon de tekst nazeggen of aflezen van een papiertje dus veel kon er niet fout gaan.
Proficiat aan onszelf - nu zijn we Aussies!!

Ter afsluiting nog het volkslied meezingen (tekst was ook beschikbaar) en het zat erop. Het duurde maar twintig minuten! Wat een meevaller.
De burgemeester en de politici waren nog beschikbaar voor een foto en een babbel, dus dat hebben we dan maar gedaan. Eerste vraag van die mens was waar we woonden, want wie van het juiste stemdistrict was, kreeg natuurlijk een kaartje mee.
Verder kregen we ook een kortingsbon voor gratis toegang tot de Adelaide Show volgende jaar. Dat is pas een meevaller, want de show is pokkeduur. Daar gaan we dus volgend jaar september graag gratis naar toe. :-)

Nadien gingen we naar het shoppingcenter vlakbij want de kinderen moesten hoogdringend naar de kapper. En daarna gingen we pasfoto's laten trekken voor onze paspoorten. We kunnen die pas over tien werkdagen aanvragen, maar tegen dan wordt het dringend, dus maken we alles nu al maar zo veel mogelijk in orde.
Pasfoto's worden hier getrokken in een postkantoor en die hebben onmogelijke openingsuren, dus het was handig dat we dat nu ineens konden doen.

Om te vieren dat we Aussies zijn, gingen we nog uit eten 's avonds.
Feesten doen Aussies ofwel buiten met worst op de barbecue ofwel binnen met een hamburger in een hotel. Het was rotslecht en ijskoud regenweer vandaag, dus het werd een hamburger in een hotel.

En nu ik dan officieel Aussie ben, kan ik ook zonder verpinken de waarheid zeggen.

Twintig graden is verdomme koud.

Happy Birthday Benjamin

 Toen en nu. Zoek de 12 verschillen. :-)

al aftellen tot kerst

 Gisteren was onze eerste echte, hete dag hier. De voorbije weken zaten we rond de 23-25 graden, donderdag was het plots warm en vrijdag echt heet. We gingen los over de 40 graden plots! Nu is het weer afgekoeld naar 23.

Donderdag was een raar dagje hier want de leerkrachten gingen staken (of toch de leerkrachten van de publieke scholen).
Staken wordt hier heel weinig gedaan, je hoort het bijna nooit. Het werd hier ook beschouwd als een halve schande dat die leerkrachten niet gingen werken.
We wisten het pas dinsdag en de school stuurde nog bericht dat ze zouden proberen opvang te regelen, maar een paar uur later volgde een bericht dat 'twee dagen te kort was om nog iets te regelen'.
En al die werkende ouders dan? Hun agenda moet maar twee dagen van te voren omgegooid kunnen worden.
Ach ja. De kinderen hadden een dagje vrij dus die waren gelukkig!

Het kerstseizoen is van start gegaan!

Vorige week is de kerstman aangekomen in Adelaide, zoals gewoonlijk met een grote parade. Een stuk vroeger dan Sinterklaas. Die mens zal wat meer tijd nodig hebben zeker?
Ons harmonieorkest heeft weer in de parade gemarcheerd. Ik vond het enorm stresserend, ik heb er echt een nacht van wakker gelegen! We hebben een nieuwe dirigent (eigenlijk 'ad interim' want het is nog niet zeker of hij blijft) en hij had dan allerlei dingen bedacht om te doen tijdens het marcheren. Want ja, netjes in de rij lopen en dan uit het hoofd muziek spelen is NIET voldoende. We moeten ook starten/stoppen, links/rechts kijken, van plaats wisselen, achteruit lopen, etc etc. Mijn hoofd liep helemaal over. Achteruit marcheren - wie verzint dat nu??
En de parade in Adelaide is een Groot Evenement met een paar honderdduizend mensen. Er zijn mensen die de avond voordien al een plaatsje uitzoeken langs de kant van de weg. Alles wordt gefilmd, er is live TV. Je wil niet de enige in de groep zijn die plots een andere kant opkijkt of - nog erger - in plots in z'n eentje achteruit begint te lopen.
Gelukkig hebben we het zonder grote affronten overleefd!

Vanaf nu lopen we elk weekend wel in een of andere kerstparade. Tot kerst, dan is The Silly Season voorbij en herneemt het gewone leven. :-)
In ieder geval nog kansen genoeg om dwaze fouten te maken, gelukkig zonder TV-cameras.

Nieuwsartikel over de parade.