groetjes uit de Flinders Ranges

Vanmorgen toen we om zeven uur uit de motorhome strompelden, was het al duidelijk dat vandaag een erg warme dag zou worden.
We hadden thuis niets gevonden om te doen tussen Rawnsley en onze volgende camping en omdat we geen internet meer hadden, was de kans klein dat we nu plots wel iets zouden vinden. De camping in Rawnsley had wel enkele wandelingen uitgestippeld en dus deden we er daar eentje van. Meteen na het ontbijt deden we een lus van 4,6km zodat we hopelijk om 10u terug zouden zijn want dan moesten we van de camping weg.

Het was een heel erg mooie wandeling.
Het eerste deel liep door het gedeelte van de bush camping. Dat verklaarde al meteen het hoog aantal jeeps dat altijd bij de WC-blok stond geparkeerd. Bush camping heet dat, maar wel 's morgens met de 4x4 naar een warme douche rijden!
Daarna was het soms een beetje zoeken naar de juiste wandelweg want deze was niet altijd goed zichtbaar tussen de rotsen en boompjes. Soms was het even piekeren en gokken en dan opgelucht ademhalen als er terug een bordje te zien was.
We hebben wel een paar heel mooie uitzichten gehad! Het is zeker de moeite in de Flinders Ranges!

Iets na tienen waren we terug dus dat viel goed mee van timing. We reden dan door naar onze volgende camping, een natuurcamping deze keer. Onderweg deden we nog een lookout, maar dat was dan ook alles. Er zijn wel een aantal 'scenic drives' te doen hier, maar dat is allemaal enkel met 4x4 en niet te doen met een logge motorhome. De verzekering heeft er alleszins niks mee te maken als je het ding kapot rammelt op zo'n weg - ik zal het zo formuleren.

Vrij vroeg waren we op onze camping en het viel een beetje tegen. Eigenlijk is het niet meer dan een grote grindplaats met bordjes aan de kant. Zelfs maar amper bomen en dus ook amper schaduw - wat we wel hadden kunnen gebruiken op deze snikhete dag. Ik had me precies iets meer voorgesteld van een natuurcamping in de Flinders Ranges. Pas op, het uitzicht is wel de moeite hoor.

We wisten dat hier ergens een culturele site moest zijn, met tekeningen van de Aboriginals. We vonden niet juist waar en we hadden ook geen enkele manier om het uit te vissen, maar uiteindelijk maakte een korte wandeling ons al wijzer en bleek het inderdaad vlakbij de kampplaats te zijn.

 

Er was een korte wandellus en in het midden lagen dan meerdere stenen met inkervingen die al tienduizenden (!) jaren oud zouden zijn. Een bord bij de ingang legde uit welke tekeningen we konden vinden en wat ze zouden betekenen. Het was in het begin even zoeken, maar uiteindelijk vonden we de typische tekeningen en verhalen in enkele steken gekerft.
Heel bijzonder!!
Het gebrek aan afzettingen, bordjes met "geen flitsfotografie!" en een bijbehorende securityman vond ik wel bevreemdend. Aan de ingang had een bord gestaan met 'gelieve de stenen niet aan te raken' maar uiteindelijk lagen ze daar maar gewoon. Zo'n vertrouwen in de mensheid. Rare Aussies.

De jongens speelden op de camping nog met hun spullen in het zand en de stenen, terwijl Wouter kookte. Buiten eten lukte helaas niet want er stond 1 bord met eten op tafel en het zat al meteen vol vliegen. Binnen eten dan maar!
En nu liggen de kinderen in bed en zitten Wouter en ik braaf buiten, belaagd door muggen deze keer. Het gezellige kampeerleven!
We hebben een mooie maansopkomst gezien, maar nu is die maan natuurlijk opnieuw te fel voor een echte sterrenhemel. Het lijkt wel daglicht...! Helaas!

groetjes uit Rawnsley

Burra is een dorpje met een mijnwerkersgeschiedenis. In Australie zijn mijnen nog steeds een belangrijke bron van inkomsten (ik heb meerdere patienten die in een mijn werken, die nemen het vliegtuig naar hun werk, best grappig), maar niet meer in Burra want daar vonden ze alleen koper in de grond en dat was financieel op den duur niet meer interessant.
Bij de toeristische dienst van Burra kun je een sleutel in bruikleen halen en daarmee kun je dan meerdere historische sites gaan bezoeken. Wij hadden daar geen tijd voor omdat we ver moesten rijden vandaag, maar geo caching heeft ons gered.

Terwijl Wouter naar de winkel was, hebben de jongens en ik nog een geo cache gevonden in een parkje (vondst door Benjamin) en toen bleek er tweehonderd meter verder nog een te liggen, dus die gingen we dan ook maar eens zoeken.
Dat bleek dan bij een oude mijn te zijn en uiteindelijk kon je daar best een groot stuk van bezoeken zonder sleutel. Een meevaller dus!
We hebben er wat rondgekuierd tussen de ruines en wat bordjes gelezen en ons vergaapt aan de diepe put. De geo cache hebben ook nog gevonden.

Daarna gingen we toch maar eens op pad. Het rijden was heel, heel saai. Echt niks te zien onderweg.
 

's Middags zijn we nog gestopt voor een lunch in Peterborough en dat bleek dan een oud spoorwegdorpje te zijn. Natuurlijk ligt er nog steeds een spoorweg, maar de industrie is er wel wat stilgevallen. Je kon echter nog een gerestaureerde locomotief bewonderen en van een wagon hadden ze een klein museum gemaakt. Daarin kon je dan alles nalezen over het ontstaan van het dorp en dat is best bijzonder. Ze hadden namen en foto's van de eerste (Westerse) families en hele verhalen over hoe die het dorp hebben uitgebreid. Dat is toch een uniek stuk geschiedenis dat je in Europa niet vaak hebt, gok ik.

We hebben er opnieuw twee geo caches gevonden en die waren echt verschrikkelijk klein. Dus ik was er wel trots op dat we die hadden.

Verder was het vandaag een erg warme dag dus bij een stop in Hawker bij een tankstation, hebben we ineens een ijsje gegeten.

Nu zijn we dus in de Flinders Ranges en het is hier erg mooi - al vind ik het maar zelf.

Jammer dat de maan zo vol staat, anders was de sterrenhemel helemaal prachtig geweest. Je kunt niet alles hebben. :-)

groetjes uit Burra

 Na een flinke plonsbui 's avonds werd het over verloop van de nacht weer droog. Tegen de ochtend waren onze handdoeken weer 'gewoon' even nat als we ze de avond voordien opgehangen hadden.

Eerste bestemming van de dag was een supermarktje in 'het centrum' om nog wat vers eten in te slaan (er was welgeteld 1 supermarkt). Tot mijn plezier lag er daar in de buurt een geo cache en die hebben we dan ook nog gezocht en gevonden. Het was zoeken en zoeken en toen de kinderen het opgaven, begon ik me te bemoeien en ik had 'm in vijf minuten (even opscheppen hier).

Daarna reden we door naar Banrock station. Daar hebben ze wetlands waar je in kunt wandelen (en wijnproeven - maar Wouter en ik zijn niet zo'n wijnmensen). Toen we een paar weken terug in the Riverland waren, wilden we hier ook gaan wandelen, maar toen waren we te laat. Nu waren we 's morgens natuurlijk ruim op tijd, alleen stond er plots een bord dat de wandeling 10 dollar per (volwassen) persoon kostte. Hm.
Voor die tien dollar kreeg je dan een eenvoudig papieren plannetje en als je de grote wandeling van 8km wilde doen, ook een satelliettelefoon.
Wij gingen een korte wandeling (4,5km) doen, dus wij moesten het stellen met enkel een plannetje.

Het eerste deel van de wandeling viel me een beetje tegen. Het is daar een unieke vegetatie, de wetlands, omdat de Murray het ene moment kurkdroog staat en het volgende moment overstroomt. Die grote schommelingen bestaan nu echter niet meer door de aanleg van meerdere dammen en sluizen. Nu proberen ze daar de oorspronkelijke wetlands te herstellen en ze zetten het gebied daar soms kunstmatig droog. Het staat er nu vol nieuwe aanplantingen en ze zijn er nog volop weggetjes aan het maken en dat voelt allemaal erg kunstmatig.
Helaas zijn wij ongereptere natuur gewend, haha, zo kritisch.

Meestal stonden er nog bordjes bij ook "kinderen van jaar X uit basisschool Y hebben deze boompjes geplant" of "kinderen van jaar W uit school Z hebben deze struiken gezet". Overal. Ik kreeg al te doen met de kinderen. Ze zuchten waarschijnlijk al bij het woord wetlands. Net zoals wij vroeger steeds opnieuw naar de haven van Antwerpen op excursie gingen!

Het tweede deel van de wandeling was een boardwalk over het water en dit was kort, maar wel heel mooi!

Na onze zo-hard-geen-tien-dollar-waard-wandeling waren we dan terug ter plaatse en besloten we om in het bijhorende restaurant iets te eten. Tenminste tot we de menukaart zagen. Er was helemaal niks dat onze kinderen zouden lusten, behalve de 'extra portie frietjes' en de prijzen waren duidelijk gericht op wijnmensen.
Dan werd het maar een frisdrank/warme choco en nadien gewoon boterhammetjes in onze motorhome.

Na de lunch vertrokken we dan richting Burra en het was duidelijk dat dit meer outback werd. Een eindeloze weg, amper verkeer, struiken zover het oog kon reiken.
Halverwege stopten we nog in Morgan, een toch wel behoorlijke nederzetting. We deden een nodige stop bij een tankstation en aten iets lekkers bij een uitkijkpunt. Een paar honderd meter verder lag een geo cache en die moesten we toch ook hebben!
De kinderen waren aanvankelijk niet bijster enthousiast, totdat ik bij de beschrijving vond "tree climbing required". Toen zaten ze in een mum van tijd alle drie (Jonathan, Benjamin en Wouter) hoog in een boom.
En ik vond de cache vanop de grond *lol*

Dan nog het laatste stuk doodsaai rijden en we arriveerden in Burra. Het is hier een kleine camping, geen zwembad of speeltuin deze keer. Het heeft vandaag niet meer geregend, maar het is wel ijskoud.
We zijn nog niet helemaal zeker wat we morgen gaan doen, alleszins een eindje rijden want we gaan naar de Flinders Ranges. Internet zou wel eens beperkt kunnen zijn, we zullen zien.

(Vanavond is het ook te miserabel voor foto's)

groetjes uit Barmera

 Vanmorgen zijn we netjes op tijd uit onze ge-improviseerde bedjes gekomen zodat we op tijd ter plaatse waren voor ons boottochtje.
De GPS had natuurlijk nog nooit van de betreffende straatnaam gehoord, maar onze bestemming - Kingston on Murray - was maar een scheet groot en er lagen maar een paar bootjes aangemeerd, dus echt moeilijk was het uiteindelijk niet.
Een ouder koppel zat al te wachten in het bootje en we werden heel vriendelijk begroet door Captain Carl, de gids van dienst.

Ik had wat schrik voor de kou en de wind en dus had ik de kinderen maar fatsoenlijke kleren laten aantrekken. Carl had in de boot meerdere dekentjes voorzien, dus dat viel ook weeral mee. Uiteindelijk was het de hele ochtend wel bewolkt en iets of wat winderig, maar de koude zelf viel goed mee (durf hier geen temperatuur te vermelden). 
Het was eigenlijk prima weer om te varen!

We deden een toer op de Murray River en vaarden weer terug langs enkele kreekjes in het moerasland erachter. Het was er heel erg rustig en vredevol.

Captain Carl amuseerde ons allen met een hoop weetjes en verhalen, maar vooral met een eindeloze reeks dad jokes. Flauwe moppen, maar hoe meer je er hoort, hoe grappiger ze worden.
Het tochtje duurde drie uur en na twee uur had Joachim er duidelijk genoeg van en ik vreesde juist dat ik mijn telefoon moest bovenhalen als entertainment, toen Carl nog een tractatie uit zijn hoed toverde. Hij had een ketel warm water en een doos vol thee, oploskoffie... en chocolademelk! Zelfs in meerdere smaken! Gewone chocomelk, witte chocomelk, chocomelk met cookies, witte chocolade met frambozen....! En alsof dat nog niet genoeg was, was er nog hele doos met koekjes. "Jullie mogen er zoveel als mag van jullie mama!" Haha.
Met zoveel lekkers beschikbaar ging alles weer vlot en eer dat Joachim het opnieuw beu was, was de bestemming al in zicht.

Ik vond het een fijne cruise! Heerlijk rusig, kleinschalig, geweldige natuur rond de Murray... Je ziet nog eens plekjes waar je met de auto nooit geraakt.

Terug in de motorhome aten we wat boterhammetjes en daarna reden we verder (eigenlijk terug) naar Barmera. Een kleine nederzetting aan Lake Bonney en de camping is hier dan ook knal aan het strand. We hadden speciaal een plekje gereserveerd aan het water! 

De camping hier is best groot en behalve een speeltuin hebben ze ook een soort waterpark. Joachim wilde er per se heen, maar het mocht dan niet koud zijn, ZO warm was het nu ook weer niet. Gelukkig was Jonathan heel erg tevreden met het zand en het meer (die zal al levenservaring genoeg hebben om te weten dat kletsnat zijn niet altijd even interessant is) en zo is Joachim dan ook maar gewoon gaan spelen. 

Hier vlak aan de camping was er nog een cache te vinden! Jonathan en ik zijn even gaan kijken, maar helaas was het ding onbereikbaar. Het zit ergens in een holle boom zoals er hier veel in het water staan en je moet er met een kayak of iets dergelijks heen. Ze verhuren er hier wel, maar om nu speciaal een kayak te huren voor die cache vond ik toch iets te veel van het goede. :-)
Het waaide bovendien te hard :-D

In de late namiddag is het hier beginnen regenen en het houdt voorlopig niet op. Dat is lastig, want iedereen is daarstraks in de douche geweest en nu hebben we dus een stapel handdoeken die we niet droog krijgen. Een paar hangen binnen, maar de rest hangt buiten in de regen. Dat helpt niet echt, denk ik.

Morgen rijden we eens wat verder en onderweg gaan we nog wandelen. Misschien gaan we hier en daar nog een cache zoeken om onze statistieken wat op te krikken.

groetjes uit Berri

 Vandaag zijn Benjamin en ik 's morgens de motorhome gaan ophalen. Met de bus! Waarom ook niet?
Om een of andere reden reden er geen treinen richting Stad en dus werden het twee bussen. We geraakten zonder zorgen ter plaatsen, kregen heel snel de motorhome mee ("Hebben jullie al eens met een motorhome gereden?" - "Jep." - "Ok, dan zet ik hem vooraan en kunnen jullie vertrekken.") en reden met het ding naar huis.
Daar hebben we de hele motorhome vol spullen gegooid en reden we naar onze eerste bestemming: Berri.

We hebben al een paar merken van motorhome gehad, maar deze vakantie hebben we een Apollo en dat is de eerste keer. Het was dus toch een beetje uitvogelen hoe we de bedden moesten maken, de zonwering uitklappen, de lichten aan/uit krijgen.... Sommige dingen zijn beter (erg veel kastruimte), sommige dingen zijn lastiger (geen achteruitkijkspiegel).
Een beetje avontuur is natuulijk altijd leuk. :-)

Wat eten betreft, hebben we vandaag heel lui gedaan. We hebben 's middags broodjes gehaald bij een bakker (echt in zo'n typisch dorp: een snelweg, twee straten, drie winkeltjes, een handvol huizen en dat was het wel weer) en 's avonds zijn we hier in Berri gaan eten.

In de namiddag hebben de kinderen hier nog op de camping gespeeld. Er staat hier een reuzenschaakbord en Wouter en Joachim hebben een combi schaken/dammen/vrij spel gespeeld. Jonathan heeft veel tijd op het springkussen gespendeerd en Benjamin zat vooral met zijn neus in een boek. Echt vakantie dus.
Het is best druk op de camping maar naar het schijnt is er ook iets te doen, een of ander tennistoernooi.

Morgen rijden we helemaal niet zo ver, maar gaan we wel iets leuks doen (hopelijk), namelijk een boottochtje op de Murray!

op trot!

 Vakantie!!!

Term 3 zit erop en dus hebben de mannen (en wij allen) twee weken verlof! 
Tijden en tijden geleden hadden we al een motorhome geboekt voor deze twee weken, oorspronkelijk voor een trip van Darwin naar Adelaide. Met het sluiten van de binnengrenzen hadden we uiteindelijk op zeker gespeeld en de boeking veranderd voor een pick up in Adelaide en een drop off in Adelaide. We gaan dus rondtrekken hier in South Australia!

SA is groot genoeg. Ik heb het eens nagekeken en het is ongeveer de oppervlakte van Belgique, Frankrijk en Duitsland gecombineerd. Genoeg oppervlakte om in rond te toeren dus!

Morgen zijn we weg! Eerste stop is in de Riverland terug naar Berri (op algemeen verzoek van Joachim), de dagen daarna rijden we noordwaards naar de Flinders Ranges en daar blijven we dan een paar dagen. Dan gaan we via Port Augusta naar het zuiden naar Innes National Park. Tenslotte via Port Wakefield terug naar Adelaide. Google maps is your friend.

Blogjes volgen natuurlijk, maar ze online krijgen wordt misschien een ander paar mouwen.

To be continued! :-)

Gele gordel!

 

wel wis en waarachtig - werk voor Wouter!

Na zo'n twee jaar vruchteloos zoeken, na talloze "u komt niet in aanmerking voor deze job zonder permanent visum" , na ongeveer 400 sollicitaties (jawel, Wouter beheerst de kunst van het overdrijven, maar dit lijkt een schatting dicht bij de waarheid)…. heeft Wouter werk!!

Een grote mijlpaal in ons buitenlands avontuur!!

discipline op school

Vanavond aan tafel vroeg Joachim doodserieus aan Jonathan: "Heb jij vandaag veel B choices gemaakt?"

En dat blijkt dus schooltaal te zijn voor: Ben je flink geweest?

Ik wist niet dat het zo in de haak zat, maar kennelijk leren ze op school over A choices en B choices. Netjes naar de juf luisteren is een A choice. Roepen en gillen is een B choice.

Een beetje een vreemd concept, maar het zal wel een cultuurverschil zijn zeker? Stout zijn als keuze.

(verder dan een B gaat het trouwens niet, hoewel ik zelf wel gedrag kan verzinnen dat een C, D of erger zou rechtvaardigen)

Wat straffen op school betreft, is een suspension het allerergste dat er kan gebeuren…!

Te veel B choices eindigt met een pauze op de Time Out Chair.

Een trapje erger is de Reflection Table waar je een speeltijd zult missen.

En als het echt te gortig wordt, dan wordt het een bezoekje aan The Office.

Hier en daar doen verhalen de ronde over kinderen die al Suspended zijn geweest en dat zijn dus de ECHTE criminelen.

Elke school z'n eigen systeem zeker? Ik vond het wel een grappig concept. :-) Let's go for plenty of A's!

show? bags!

De kinderen hebben dit weekend een verlengd weekend: vrijdag en maandag hebben ze een dagje verlof. Zomaar. Nu ja, niet helemaal zomaar, want normaal gezien was dit weekend The Adelaide Show begonnen. Daar zijn we vorig jaar en het jaar voordien geweest, maar is dit jaar - zoals zoveel grote evenementen - afgelast. Jammer natuurlijk, want er is hier SA helemaal geen covid, maar het is wat het is.

Nu vond ik het de vorige jaren altijd leuk om met ons gezinnetje op uitstap te gaan. Diertjes aaien, wedstrijden volgen, shows kijken, iets lekkers eten, een paar kermisattracties doen en dan op het eind van de dag een showbag kiezen als souvenir. 

Zo'n showbag is een zak vol speeltjes en/of snoep altijd in een bepaald thema. (auto's, dino's, sportteam…)

Nu dacht ik dat het in de eerste plaats een gezinsuitstapje was, maar voor ons jongens blijkt de prioriteit helemaal anders te liggen. Verhalen doen de ronde (op school) dat de Show misschien is afgelast, maar dat de showbags online te koop zijn. "Mamaaaa, je kunt showbags online kopen!" - "Mamaaaaa, X, Y en Z van mijn klas hebben een showbag gekregen he. Op internet gekocht." - "Mamaaaa, heb je al gehoord van de showbags op internet??"

Dus voor onze kinderen is de Show de hele dag meegenomen worden op sleeptouw, saaie dingen doen en dan op het eind van de dag EINDELIJK een showbag krijgen.

Het zou nu niet in mijn hoofd opkomen om GEEN showbags te kopen want dat lijkt te grenzen aan kindermishandeling. Of misschien is het zelfs wel over de grens.

Dus dit weekend zijn we niet naar de Show gegaan, maar heb ik wel de laptop ter hand genomen en de kinderen een showbag laten kiezen online (een zeer moeilijke opgave trouwens - er was te veel keus). Nu zijn ze in blijde verwachting van een pakketje per post en dan maakt de afgelast Show zelf niet uit. :-)

tien voor taal

Waar is de tijd dat we ons jongens moesten helpen met hun Engels?

Zeker wat Benjamin betreft (die echt een talenknobbel heeft) ligt die tijd al ver, ver achter ons.

Benjamin: "Mama, weet je wat mijn favoriete woord is?"

Ik: "Allee, zeg het eens."

Benjamin: "Discombobulated!"

Euh ja… natuurlijk.

Dat was drie dagen geleden. En vandaag moesten we even wachten op restaurant en waren we 'hangman' aan het spelen. Dat is nu sowieso wel een uitdaging met tweetalige kinderen die soms hun spelling wat verwarren (vooral Nederlandse spelling staat natuurlijk niet op punt) en op een gegeven moment had Benjamin een woord om te raden waar Wouter en ik geen benul van hadden. _EI_IE. En het was Engels...? Ons manneke hing te bengelen!

Bleek het antwoord heinie te zijn dus moesten we er weeral google translate bij halen om onze zoon te verstaan. We waren helemaal discombobulated. Geen Aussie woord, maar hij had het opgeraapt uit een boek dat hij aan het lezen was.

We troosten ons met de gedachte dat we nog wel kunnen helpen met Nederlands.

terug toeteren

De repetities van de Redbacks (harmonieorkest) zijn maandag terug gestart!

De week voordien kreeg ik een lange mail met een nog langere bijlage over alle nieuwe veiligheidsvoorschriften en voorwaarden. Die waren dan onlangs goedgekeurd door de overheid en daarmee mochten de repetities terug van start gaan.

Een greep uit het aanbod: 1,5 meter afstand houden, handen ontsmetten bij binnenkomen, aanwezigheidslijst ondertekenen, max 2 uur spelen, etc etc etc.

Iets meer gesleur: eigen pupiter meebrengen.

Nog meer gesleur: 'spitmat' meebrengen.

De Redbacks hebben geen eigen lokaal, ze repeteren in een groot klaslokaal dat wordt gebruikt voor muzieklessen en ook voor voor- en naschoolse opvang. Het staat er dus vol boeken, speelgoed en algemene rommel en vroeger is ook iemand op het schitterende idee gekomen om er vast tapijt op de vloer te leggen. Dat betekent dat de vloer niet zomaar gekuist kan worden. Dus dat betekent ook dat alle condens van de blaasinstrumenten gewoon het tapijt nat maakt en alle vieze beestjes de kinderen kunnen besmetten die er de volgende dag op spelen. Dus dat betekent nu dat iedereen een picknickdeken/mat/dikke handdoek moet meenemen om z'n eigen vieze beestjes op te vangen.

Ik had een oude speelmat van de kinderen mee waarop autowegen getekend zijn, hihi.

Nog iets anders: we mogen niet meer de stoelen van de school gebruiken, maar wel de stoelen van de Redbacks zelf.

En de snuggere oudgedienden hadden dus allemaal een kussentje mee om op te zitten en ik begreep aanvankelijk niet waarom, maar na twee seconden op zo'n stoel wist ik het wel.

Volgende keer dus ook een kussen meesleuren.

Er was vreemd genoeg niet zoveel volk aanwezig, wat eigenlijk wel jammer was. De dirigent was er ook niet, wat eigenlijk een meevaller was, haha. Na een pauze van vier weken in de zomer heeft die man ons urenlang ademhalingsoefeningen laten doen - breathing gym - en die kwamen op den duur echt m'n oren uit. Hoeveel van die oefeningen zouden we wel niet moeten doen na een pauze van een paar maanden??

We zullen het volgende week weten, haha.

De Redbacks zijn al gevraagd om deel te nemen aan een aantal kerstparades. We hopen nu allemaal dat die zullen doorgaan, we zullen zien hoe het loopt. We zijn in ieder geval terug aan het toeteren!!

het went rap

Ik volg het Belgisch nieuws via de VRT NWS app online.
Ik zag er van de week een nieuwsitem "36 graden voorspeld!"

Mijn spontane reactie: "Is dat nu nieuws? Het is daar toch gewoon zomer??"