woensdag 5 augustus 2026

onverwachte nostalgie

 Gisterenavond was er op Joachim zijn school een 'instrumental music evening'. Ik weet niet waarom ze het zo noemden want er werd ook gezongen, maar soit.

De school biedt muzieklessen aan als een soort extra vak. Een externe organisatie stuurt leerkrachten op pad die de lessen geven, gewoon tijdens de uren. Joachim mist dus elke woensdag een uur gewone les, maar ik heb hem daarover nog nooit horen klagen.

Gisterenavond was er dus een soort 'klasconcert'.
Joachim was best zenuwachtig "I'm so cooked," bleef hij maar zeggen, maar in vergelijking met sommige andere kinderen viel het volgens mij best mee. Sommigen stonden letterlijk te trillen op hun benen.
Joachim heeft het heel erg goed gedaan. Volgens mij had hij ook het moeilijkste stuk op piano, met veel wisselende akkoorden en ook verschillende ritmes in beide handen. Meestal oefent hij weinig, maar de laatste twee weken had hij echt een inspanning geleverd en het loonde ook.

Achteraf zei hij dat het zo goed ging omdat het keyboard zo goed was, haha. Al had hij liever de echte, echte piano van het muzieklokaal zelf.

Piano was populair, maar ook gitaar en de drums. Ik heb nog nooit zoveel drummers uit de maat horen spelen. Volgens mij is het een gave op zichzelf.
Er waren twee meisjes op viool wat - zoals te verwachten - verschrikkelijk vals was. En ook een aantal meisjes die zongen wat al net zo vals was. Het repertoire dat ze brachten was ook niet te begrijpen. Waarom laat je een achtjarige spriet nu een nummer van Adele zingen? Ik heb me regelmatig zitten afvragen wiens idee dat was.

Eender hoe, de verrassing van de avond was een jongen op euphonium.
Hij was de enige koperblazer (van houtblazers geen spoor trouwens) dus dat was al een leuke afwisseling. En hij speelde samen met zijn leerkracht "German Waltz".
Dat kon natuurlijk vanalles zijn.
Nu moet je eens raden wat het was.
Nee laat maar, want dit kun je niet raden...!

De 'German Waltz' was 'Daar wordt aan de deur geklopt'!!

Wouter en ik keken elkaar met grote ogen aan - wat krijgen we nu??
Joachim had geen flauw benul, want hij kent geen enkel sinterklaasliedje. Maar zelf vond ik het heel bijzonder en plots nostalgisch. Ik had er ook geen weet van dat het een Duits melodietje was! 

In ieder geval een grappige verrassing!
En ik zat er de rest van de avond mee in m'n hoofd...



Nog een officieel certificaat als herinnering. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten