De laatste maanden (? jaren) is het een hele uitdaging geworden ons mannen op een foto te krijgen.
Het interesseert hun totaal niet.
De meeste foto's die ik heb zijn dus van een stiekem moment. Of langs achter. Of ze staan er onnozel op. Helaas, helaas! Het hoort bij het opgroeien zeker?? Een fotomoment van mijn drie zonen samen is zo zeldzaam als Pasen op een maandag.
Hierop is echter een uitzondering.
De jaarlijkse groeifoto.
"Wanneer doen we nu de groeifoto?"
"Het is al juli hoor."
"We hebben de groeifoto nog steeds niet gedaan!"
"Ja, maar, de familie moet het zien he."
"Mama, nu hebben we nog steeds geen foto!!"
Ik kan alleen concluderen dat de mannen mij graag zien krimpen...
Maar soit - hier is ie dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten