De winter is er want alles ziet groen - zo zei een van onze verpleegsters het.
En ze heeft gelijk. Na enkele weken van regelmatig regen ziet alles er een stuk groener uit. Ik was twee weken niet Cobbler Creek geweest en toen ik er terug ging lopen, was er een soort explosie gebeurd van klaver en gras. Soms kun je de trails nog amper zien.
Verder is hier een minderheid van bomen die zijn blaadjes verliest in de herfst, dus de meeste bomen en struiken zijn ook gewoon groen.
Sinds vorige week zetten we af en toen de verwarming op 's avonds - ook een typisch winterteken.
De temperaturen schommelen tussen de vijftien en twintig graden. Voor ons is dat erg koud. :-P
In 2018, het eerste jaar dat we hier waren, hadden we geen winter.
Ik herinner me hoe ik maar heel de tijd op die winter zat te wachten, maar verder dan 'de eerste herfstkoude' kwam het nooit. Plots was het alweer lente!
Jaar na jaar werd het hier kouder en kouder en ja, intussen hebben we hier echte, ijskoude winters.
Even doorbijten, zullen we maar denken, dan voelt de lente des te fijner. En als het echt gortig wordt, kan ik nog altijd ergens mijn sjaal gaan zoeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten