nog meer belgieavonturen

 Ik had nooit gedacht dat ik kinderen zou hebben die niet naar de Efteling wilden gaan, maar het leven loopt soms raar. Ons mannen kennen de Belgische pretparken niet, dus toen we vertelden dat we een dag naar de Efteling zouden gaan met de familie, kreeg ik lege blikken, een totaal gebrek aan interesse en een vage "Kun je daar lekker eten?"
Ze werden van te voren gebriefd door hun nichtje en neefje en daarna waren ze toch matig enthousiast.

Uiteindelijk hadden ze een geweldige dag, gelukkig!

Verder hebben we de voorbije dagen nog meer familiebezoekjes afgelegd, een escaperoom gedaan, een barbecue gehouden, naar Cirque du Soleil geweest (zo indrukwekkend!) en vandaag nog gaan geocachen.
Het programma staat hier propvol leuke dingen. :-)
Culinaire geneugten genoeg ook! Belgische chocolade, gehakt met kriekjes of stoofvlees met frietjes. We halen ons hart hier op!!

We deden vandaag een multicache en een van de opdrachten was een dier te zoeken, hiervan de eerste letter te nemen en uit te tellen waar die in het alfabet zat. Het dier bleek een koe te zijn, dus we hadden het cijfer 11. Joachim riep uit dat het niet waar was, het was duidelijk de 3e letter... in het Engels had hij gelijk gehad! :-)

Jonathan wilde deze foto voor zijn vrienden om te laten zien 'hoe oud alles hier was'.
(stadhuis van Herentals)

Als dit nu geen Belgische foto is...!!

Vanuit de pagode!

Barbecue!
Wij hebben hier echt zo'n chance met het weer. :-)

Caches zoeken...

... en vinden!

belgieavonturen

 Kijk wat een foto wij van de week getrokken hebben!



Is het een gevaarlijke Aussie slang??
Nope, een hazelworm van de Kempen. lol

Vorige week zijn wij aangekomen in Belgenland, speciaal voor de trouw van Jan en Veerle. Natuurlijk breien wij er een vakantie aan, want het is toch een hele trip.

En wat voor trip was het om hier te geraken...!
Ik heb het uitgerekend en van voordeur tot voordeur zijn wij 65 uur onderweg geweest. Vijf. En. Zestig. Uur.
Daarin zit dan:
- een vliegtuig met een technisch defect
- en dus een landing waarbij de landingsbaan geflankeerd wordt door hulpdiensten
- een hotelovernachting in Melbourne
- een luchthavenovernachting in Doha

Het is een heerlijk dramatisch verhaal om te vertellen, maar verder is het toch niet voor herhaling vatbaar. Enige voordeel was dat onze jetlag heel beperkt was. Door drie dagen te reizen met dan hier en daar een hazenslaapje, was ons ritme volledig weggevaagd. We waren dus snel aangepast.

Vrijdag was dan de Grote Dag met natuurlijk de typische stressmomenten met Joachim die zijn deftige kleren vuil maakt nog voor hij een stap buiten de deur heeft gezet of Wouter die het verkeerde kostuum heeft ingepakt of file op de Turnhoutse ring waardoor we te laat zijn (maar we rijden achter het bruidspaar, dus in die zin zijn we gewoon op tijd). Maar het weer was prachtig en het feest geweldig, dus we hebben er echt van genoten.

Verder zijn we naar Leuven kermis geweest, gaan zwemmen in de Vossemeren en al met heel wat mensen afgesproken. We hebben - zoals meestal - een lange lijst met mensen die we willen zien en er is - zoals meestal - weer te weinig tijd.

Enkele dwaze momentjes tot nu toe...

... ik die in volle overtuiging aan de linkerkant van de weg begin te fietsen.

... of ik die me afvraag waarom alle auto's zo raar geparkeerd staan totdat ik me realiseer dat ik tegen de richting rij op de parking.

... Joachim die een flesje drinken krijgt in een brasserie en het meteen van het bierviltje haalt want 'dat wordt anders nat'.

... ik die verbaasd en gefrustreerd ben dat ze hier echt op elk belegd broodje mayonaise gooien.

... Wouter die iedereen in het Engels wil aanspreken.

... Benjamin die bijna omvalt van verbazing als we voorbij een molen rijden waarop staat dat die gebouwd is in 1837. "That's even before the last century!"

... of ik die verbaasd ben dat het licht al groen is om over te steken als voetganger. Elke keer opnieuw... "Oh is het al groen!" Want ja, in Adelaide maken die voetgangerslichten een geluid als ze op groen springen. Dus ik sta daar maar te dromen en te wachten op dat geluid.

... de bankbediende aan de telefoon als we proberen een afspraak te maken in een kantoor. "Maar jullie zijn precies niet van hier he?"

... Wouter die vergeet zijn linkervoet te gebruiken tijdens het rijden en constant stilvalt.

... de wederkerende verbazing die we hier elke keer hebben als we ons realiseren dat iedereen hier Nederlands verstaat. :-) En Nederlands praten over de telefoon, dat is een uitdaging hoor!

Het zijn echt een hele belevenis om hier weer te zijn!

Wouter en ik op ons paasbest.

De kinderen (met familie) op hun paasbest.

In een spiegelpaleis op de kermis (hadden ze nog nooit gezien of gedaan).

Fruit met chocolade, ook een eerste keer.

Een echte Belgische (Luikse) wafel!!!

In Antwerpen.
Zie me blij zijn. :-D

vakantiepret

 Ook de laatste paar vakantiedagen zijn we hier nog druk bezig geweest.

Donderdag ging Jonathan bij een kameraad logeren. Hij had een rugzak met zijn telefoon, nintendo, spelletjes, opladers, etc. Tandenpoetsgerief? Oh ja, bijna vergeten!

In de namiddag hebben Benjamin, Joachim en ikzelf een brownie gemaakt. Bakken hoort bij een vakantie!

Vrijdag zijn we met z'n drietjes naar Bounce gegaan. Jonathan komt er niet graag, dus dat kwam mooi uit. Het staat er vol trampolines, er is een hoogteparcours en Joachim stelde mijn moederhart zwaar op de proef bij de klimmuren.
In de namiddag was het tijd voor koekjes bakken - we blijven bezig.

Trouwens, ik had vrijdag buiten de Belgische vlag gehangen!!

Dat was een van mijn nieuwjaarsvoornemens, iets nuttigs met die vlag doen, en ik was het niet vergeten. (trots) Het was wel pas middag toen ik eraan dacht, maar toen was het ochtend in Belgenland dus dat komt goed uit dan.

Vandaag was het dan Wouter zijn beurt om op uitstap te gaan met de kinderen. :-) Hij trok met Jonathan en Benjamin naar AVCon, een gamingbeurs.
Joachim en ik hadden er niks verloren en om Joachim bezig te houden, had ik een van zijn vriendjes uitgenodigd, dan had hij ook een speciale dag. :-)

water en diertjes

 We zijn hier nog druk bezig geweest gisteren en vandaag. :-)

Gisteren zijn we naar Adelaide Aquatics geweest waar ze behalve zwembaden, ook een soort pretbad hebben met fonteintjes en emmers en twee glijbanen, etc.
We gingen erheen met het openbaar vervoer tot groot ongenoegen van de kinderen. Generatie alfa is misschien niet zo begaan met het klimaat? lol

Ze hadden in ieder geval genoeg plezier in het water en hebben er uren in rondgespetterd.

Vandaag zijn we dan naar Gorge Wildlife Park gegaan (gelukkig met de auto). We zijn er ooit geweest, maar echt een hele tijd geleden toen we nog maar pas in Oz waren.
We hadden een stralende zon vandaag en 18 graden, een heerlijke winterdag. We hebben veel beestjes eten gegeven, nog meer beestjes bewonderd en ook twee koala's kunnen aaien.
Het was zeker de moeite!!

van lego tot lichtjes

 Gisteren zijn we naar Brixpo geweest, een tentoonstelling van legocreaties, gemaakt door legofans.
Het was te doen in 'een sporthal', maar eenmaal ter plaatse bleek het recreatiecentrum zo groot dat er wel drie sporthallen in konden passen!
Er stonden tafels en tafels vol bouwwerken in lego, het ene nog spectaculairder dan het andere. Gigantische kunstwerken, of landschappen vol details, je kon je ogen uitkijken. 
Er waren ook een paar deelnemers van het programma 'legomasters' - ik weet niet of dat gekend is in Belgenland - en dat vonden de kinderen ook indrukwekkend, want dat waren Echte Mensen Van De TV!

Ik had het na een half uur wel helemaal gehad met die lego. Ik zette mij op wat supporterstoeltjes en liet de boel de boel.
Wouter en de kinderen bleven maar doorgaan met alles te bekijken en bewonderen en zelfs twee uur later was Joachim nog dolenthousiast!
Stiekem was ik blij dat de kinderen honger hadden en we konden vertrekken, dan moesten we geen geld uitgeven aan de verkoopstandjes, haha.

's Avonds zijn we nog een toertje gaan wandelen rond de grote vijver hier in Mawson Lakes.
Dit jaar hebben ze iets nieuws en voor twee weekends zijn er lichtcreaties te zien.
Het was maar een bescheiden wandeling, maar het was wel mooi en de kinderen vonden het leuk.

Vandaag moest de auto binnen voor een kleine reparatie en dus zijn we met de trein op uitstap geweest.
We gingen naar TimeZone, een gigantische gaming room. Ruim een half uur op knopjes rammen of racen of ballen gooien en intussen punten verdienen waarmee je snoep kunt kopen - het leven kan mooi zijn!

Verder was het vandaag een zonnige en bijna warme dag en heb ik ook nog lichtjes buiten gehangen aan de achtertuin!
Tenslotte is het hier nu 'Christmas in July'. In december is het veel te licht en veel te warm voor dat 'echte' kerstgevoel en dus vieren de Ozzies nog een keer kerst in juli. Dan is het ... ook licht en warm, maar toch al wat minder.
Veel mensen hangen lichtjes buiten, net als in december, en wij nu ook! Kwestie van integratie, zullen we maar zeggen.

chillen@home

 De mannen zijn een paar dagen naar de naschoolse opvang geweest en nu kan hun vakantie ECHT beginnen. Elke dag organiseren ze wel iets met de opvang, vrijdag gingen ze zelfs naar de film met de hele bende, maar voor onze twee groten is het allemaal saai en vervelend en ze zijn blij dat ze komende week thuis kunnen chillen.
Jonathan zijn rapport was dinsdag beschikbaar en heel goed!

Vandaag is hij naar een verjaardagsfeestje van een klasgenoot geweest en ik ben blij dat hij intussen vrienden heeft gemaakt in de klas.

Ik ben in de namiddag nog gaan spelen met een harmonieorkest. Er was een oproep gelanceerd bij onze eigen harmonie dat een ander orkest dringend een eerste klarinettist nodig had om te helpen bij een concertje en ik had mezelf met veel plezier kandidaat gesteld.
Ik had een repetitie meegedaan en dan dus vandaag het concert. Ging best, het niveau lag niet te hoog. Behalve 1 spectaculair verkeerde inzet die me een scheef oog van de dirigent opleverde, lukte het prima, haha.
Ik vond het wel stoer om zo een 'helpende muzikant' te zijn. Beetje de redder in nood spelen, altijd tof.

In de namiddag hebben we nog koekjes gebakken en ik heb ook een lijstje gemaakt met alles wat ik de komende week wil/moet doen.
We gaan niet weg deze vakantie. Ik heb er eigenlijk spijt van dat we niks geboekt hebben, al was het maar een nachtje. We zullen gewoon thuis rondhangen en als het weer het toelaat, kleine uitstapjes doen. :-)

wintervakantie

 De wintervakantie is begonnen voor ons mannen!
En het is echt winter hier, met maxima rond de 15 graden en regen.

Ze hebben twee weken verlof en de eerste week moeten ze wel vier dagen naar de opvang, maar de tweede week kunnen ze thuis rondhangen.
De muzieklessen en theaterlessen stoppen, maar de zwemlessen blijven doorgaan.
Gisteren hadden Joachim en Benjamin hun 'halverwege het jaar'-show met de theatergroep. Joachim was heel erg zenuwachtig. De nacht voordien, om half vier 's nachts, moest hij nog iets bekijken in zijn papieren... Uiteindelijk heeft hij het heel goed gedaan. Hij kende al zijn tekst en wist ook wanneer hij iets moest zeggen, wat van veel kinderen niet gezegd kon worden. :-)

Benjamin en Joachim hadden ook een heel goed rapport mee naar huis!

Ik was vooral benieuwd naar het rapport van Jonathan, zijn eerste van de middelbare school, maar we hebben het nog niet. Het zou vrijdag online beschikbaar zijn, maar vrijdagnamiddag kregen we een SMS van de school "met onze excuses, maar het systeem is gecrasht"...!!
Ja, want het is natuurlijk totaaaaaal onvoorspelbaar wanneer alle leerkrachten iets moeten uploaden en alle ouders iets willen downloaden!!

De IT-dienst werkt niet in het weekend en dus weten we nog steeds van niks. Afwachten of ze morgen maandag werken, of dat ze misschien ook twee weken verlof nemen...!

Wij hebben al resultaten gezien van toetsen en opdrachten en we twijfelen er niet aan dat Jonathan op goede weg is, maar toch hadden we graag dat rapport gezien!
Gisteren zijn we gaan eten bij St Louis, een decadent dessertenrestaurant, om de harde inspanningen van de kinderen te vieren. Nu hopen we maar dat op Jonathan zijn rapport niet staat dat hij zijn kas eraan veegt! ;-)

Wordt vervolgd...!

groeien en groeien

We hebben weer een groeifoto getrokken, een jaar en twee dagen na de vorige - Jonathan in PJs.
Ze blijven maar groeien, die kinders van ons!

(De oranje trui van de eerste foto, draagt Joachim nu soms :-)  )

niets gaat vanzelf

 Het ging allemaal net iets te vlot, we hadden het moeten weten...

We zijn dus bijna Aussies. Na ons interview en examen moeten we nog een eed afleggen op een 'citizenship ceremony' en dan zijn we volwaardige burgers. Ik was dus vol spanning aan het wachten op een brief of email met een uitnodiging en maandag was hij daar: we zijn uitgenodigd voor een ceremonie!!
Ik was zo blij...!.... tot ik de datum zag. 

De ceremonie wordt georganiseerd door de gemeente, in ons geval Salisbury, een keer per maand.
Zodra we echte burgers zijn, vervalt ons permanent visum. Dat betekent dat we Australische paspoorten nodig hebben om naar het buitenland te reizen. Anders geraken we het land niet meer in.

Onze ceremonie is 31 augustus.
In de uitnodiging staat dat het vervolgens nog 10 dagen duurt vooraleer het burgerschap werkelijk in orde is.
Op 11 september vliegen we naar Belgenland.

Als er problemen zijn met de datum heeft Salisbury er niks mee te maken, je moet het Department of Home Affairs contacteren. Nou, probeer dat maar eens. Na vijf verschillende menus hang je nog een uur aan de lijn.

Vandaag stopte ik toevallig vroeger met werken, dus had ik tijd om een uur naar wachtmuziek te luisteren. Uiteindelijk kreeg ik een heel vriendelijke kerel aan de lijn.

Naar het buitenland vertrekken 11 dagen na de ceremonie? Nee, dat zou hij niet aanraden. Die paspoorten waren nooit op tijd in orde, zelfs niet met een spoedprocedure. En als we als burgers op de luchthaven stonden zonder paspoorten 'that could lead to a whole lot of trouble'.
Weet je wat, ik heb dus geen goesting in 'a whole lot of trouble'. Ik vroeg of wij op een andere datum een ceremonie konden bijwonen, eind oktober misschien. Daar kon hij niks aan veranderen, zei hij, dat was aan Salisbury om te regelen. Hij zou een nota maken in ons dossier en hij raadde aan om gewoon niet op te dagen op de ceremonie... (?) Dan zouden we een brief krijgen dat we niet waren komen opdagen met een waarschuwing erbij dat we een ceremonie moeten bijwonen voor mei 2024 (of onze aanvraag vervalt totaal) en dan zou Salisbury later wel weer een nieuwe uitnodiging sturen.

Dat klinkt heel professioneel allemaal.

En weet je wat? Als we weer 3 maanden moeten wachten op een ceremonie, en eind december zal er natuurlijk geen zijn, wordt de volgende uitnodiging er eentje voor eind januari.... en dan reizen we weer naar Belgenland!!

Het bedrijf waar Wouter werkt doet alle security voor de stad Salisbury. Hij 'kent daar wat volk' en 'zal eens met mensen praten'.
Ik ben benieuwd. Ik vrees dat aan touwtjes trekken misschien niet gaat werken, en dat het er straks nog om gaat spannen of we dat voor mei volgend jaar in orde krijgen. Niets gaat vanzelf!!!

verkleed naar school

 Op alle scholen hier dragen kinderen een uniform. Lager of middelbaar, publiek of prive, een uniform hebben ze allemaal. Alleen op sommige 'speciale dagen' wordt een uitzondering gemaakt.

Onze lagere school heeft een wijd gamma aan speciale dagen waarop kinderen iets anders mogen dragen. Oranje voor Harmony Day, blauw voor Autism Awareness Day, blauw/roze voor World Clubfoot Day, etc etc. Ik kan soms amper volgen.
Gisteren was het Rainbow Day om te vieren dat elk kind bijzonder is en ze mochten eender wat aantrekken.

Benjamins interesse was maar matig en hij droeg gewoon zijn uniform.

Joachim was heel enthousiast en trok de helft van zijn kleren uit de kast om iets te kiezen. Uiteindelijk ging hij voor een casual jeans en een grijze trui vol figuurtjes.
"Nobody will recognise me!" zei hij uitgelaten.
"Waarom niet?"
"Because I'm not wearing my uniform!"

Het leek me eerder omgekeerd, dat je minder herkenbaar bent in een uniform dat iedereen draagt, maar soit. Ik zei er niks van.

Wouter ging hem 's avonds halen bij de naschoolse opvang.
"Ik kon hem al niet vinden," zei hij later. "Hij liep buiten rond, maar ik herkende hem niet zonder zijn uniform."
Waarop Joachim heel blij: "I told you so!!"
Hahaha, had hij toch gelijk! :-)

Helemaal incognito zonder uniform. :-)

weergeklaag

 Gisteren hadden we hier in South Australia 'de vijfde natste dag van de laatste tien jaar'.
Een beetje vreemde formulering om maar te zeggen dat het erg veel geregend heeft. Meestal regent het hier niet veel, of het regent maar eventjes. Zo'n hele dag geplens hebben we nog niet vaak meegemaakt!

Ik heb een beetje proberen te zoeken naar de neerslag hier in SA versus Belgenland, maar het is moeilijk vergelijken. Uiteindelijk vond ik statistieken voor Parafield Airport, dat ligt hier naast Mawson Lakes, en er zou gemiddeld 448mm neerslag per jaar vallen. Voor Turnhout vind ik een cijfer van 800 tot 850mm.
Mogen we dus niet klagen over regen?
Juist wel, want het regent weinig, dus als het een keer regent, dan is dat een reden tot klagen!!

Ik voeg nog een foto toe van de boom voor ons huis. Er hangt nog 1 moedig, groen blaadje aan dat ons herinnert aan betere (en warmere) tijden...!

dertien

 Vandaag 13 jaar geleden - 12 dagen 'te laat' - besloot Jonathan geboren te worden.
En dat hebben we vandaag gevierd!

Toevallig hadden we in SA vandaag een vrije dag wegens... 'the King's birthday'! (onze thuiskalender is nog wat ouder en sprak over the Queen's birthday)
Niet dat Charles vandaag ook verjaart, maar dat is een feestdag vrij te kiezen door de deelstaten en in SA was het vandaag. Dat komt natuurlijk prima uit voor onze Jonathan!

Een uitgebreid ontbijt (zo uitgebreid dat we er 's middags nogmaals van konden eten), een berg cadeautjes, een namiddag Mario Kart spelen met vieren, taart eten EN dan 's avonds nog eens uit eten gaan.
De magen zaten vol, de suikerspiegels torenhoog en Jonathan kon tevreden gaan slapen in zijn warme nestje, want ja... zijn 'grote cadeau' was een elektrisch deken! :-)

VR!

 Als een van ons mannen jarig is, mogen ze kiezen tussen een verjaardagsfeestje voor klasgenoten of een speciale uitstap met ons vijfjes.
Jonathan heeft morgen zijn verjaardag en daarom zijn we vandaag op uitstap geweest. Hij wilde graag VR spelen, virtual reality, en er was niet zoveel keuze, maar ik vond wel een bescheiden organisatie in Adelaide. We waren er veel te vroeg en alles was volgeboekt voor ons, dus gingen we eerst maar ergens een dessertje eten.

Toen we dan terugkwamen, was het meteen onze beurt!
Je krijgt eerst wat uitleg over de hand controllers en daarna krijg je een helm opgezet die vasthangt aan het plafond. Iedereen heeft zijn vierkant om in te spelen. Er is een hele resem spelletjes, maar het is natuurlijk uitzoeken wat er leuk is en hoe het werkt.
Mijn eerste keuze was iets met rollercoasters, wat een dwaas idee was, want ik werd er acuut zeeziek van. Fruit neersabelen als een ninja was nog leuk, of vijandelijke ruimteschepen kapotschieten. Wouter bezocht plekjes in Vlaanderen met google earth en de kinderen hadden veel lol met een spel waarbij ze bepaalde beroepen moesten naspelen. Ze hebben zich goed geamuseerd!
Na een uur begon de helm door te wegen en was het wel weer genoeg geweest. :-)

Nadien gingen we ergens anders nog wat lekkers eten. Tenslotte ben je maar een keer per jaar ... net niet jarig.