naar hier en daar

Wouter en ik zijn nog steeds de zooi in ons oud huisje aan het wegwerken, maar we zijn er nu bijna doorheen!

Gelukkig hebben we intussen ook nog leuke dingen gedaan, zoals nog wat geocaches gaan zoeken in Beerse. We hadden hierbij gezelschap van Blacky en zijn baasje (en ex-baasje van Wouter) Hugo. Hugo scoorde punten bij de kinderen door chocomelk en koffiekoeken mee te nemen, maar Blacky bleef de populairste.
Joachim lustte de pudding van de koffiekoek niet! Onvoorstelbaar - het was duidelijk hoog tijd nog wat Belgische cuisine aan de mannen aan te bieden.
We vonden met z'n allen de hele serie caches, Wouter was zelfs zo gedreven dat hij ervoor in het water sukkelde...

De dag later deden we nog een toeristending en bezochten we de Zoo van Antwerpen met de trein.
De Belgische trein was weer een hele belevenis voor de kinderen en ze plakten tegen het venster, kijkend naar de Vlaamse landschappen.
In de Zoo zelf wilden ze vooral de Australische dieren zien, waarom is me een raadsel. Misschien om nog iets bekends van thuis te zien, haha.

Verder hebben we intussen ook een contract getekend met een makelaar, zodat ons oude huisje binnenkort te koop kan staan!
Spannende tijden. :-)

op stap in een vreemd land

 We zijn toeristen in ons vaderland.

Wouter en ik zijn al uren bezig geweest met het ontruimen van ons huis in Arendonk. Het staat nog vol zooi, rommel, spul en prullen en dat moet eruit voor we het kunnen verkopen. Het tuintje is veranderd in een woud.
Tussendoor proberen we dan zoveel mogelijk volk te zien dat we al drie jaar (of langer) niet meer gezien hebben. We hebben een kalender die uitpuilt van de afspraken.

Rechts rijden is raar. Ik ben al twee keer aan de verkeerde kant van de weg terecht gekomen, maar slechts heel eventjes en in een verwaarloosbare (al zeg ik het maar zelf) context. Dus dat valt allemaal mee! :-)

Het Vlaams is een heerlijke taal!!!!
Ik had niet verwacht dat het zo'n impact zou hebben, maar die eerste week hier moest ik met iedereen lachen met hun Vlaamse gepraat. Die overdreven intentie elke letter uit te spreken. Die prachtige rollende R. De zingende zinnen. Wat bijzonder allemaal!!
Ik geraakte niet uitgelachen met dat gekke taaltje! :-D

We hebben al gehoord dat ons jongens niet altijd zo verstaanbaar zijn en een duidelijk Engels accent hebben. Het zal wel zijn, maar dat hoor ik dan weer niet. :)

De kinderen doen echt hun best hier in het Nederlands, maar soms is het een inspanning en soms begrijpen ze het allemaal ook niet.
Een slaatje kip Andalouse stond hier op tafel. Waarop Benjamin: "W(h)at? Kip on the loose?" lol

Joachim zijn breintje draait op volle toeren en hij zei ons vanmorgen dat hij er zelfs over gedroomd had. Dat hij na drie weeks Belgium wel excellent Dutch kon praten, maar dat hij dan al het English was vergeten. De duts.

Voor de kinderen is (bijna) alles nieuw. Nieuwe mensen leren kennen, op nieuwe plaatsen komen, nieuw eten uitproberen (gehakt en kriekjes: goedgekeurd - witloof en hesp in de oven: afgekeurd). Als we voorbij oude plaatsen komen zoals ons huis in Arendonk of hun oude school in Arendonk, zijn de blikken leeg en is de interesse matig.
Verwend worden door iedereen is de topprioriteit voor de kinderen. :-) 

Vandaag zijn we nog wat Belgische caches gaan zoeken en nadien een frietje gehaald bij de frituur. Een hele belevenis voor ons, toeristen!

Met onze aapjes in Apenland!!

(c) Benjamin
 

(c) Sanne

Effe wennen aan de ijzige koude.

Culinaire geneugten! :)

 

Bijna

 Vandaag hebben we enkele dingen gedaan die niet zo gebruikelijk zijn voor een typische zondag.

Zoals vijftien attesten opzoeken en afprinten in viervoud.

Zoals grote koffers na drie jaar uit de garage halen en stofzuigen (zodat niemand straks een dode kakkerlak in z'n ondergoed vindt).

Zoals gigantisch veel geld uitgeven aan winterkleding (ik zeg steeds maar dat Jonathan moet stoppen met groeien, maar hij luistert niet) en aan Aussie snoep (we eten het weer met plezier zelf op als we er weer niet geraken).

Spannende tijden!!!!

Seven!

 Onze jongste held is zeven geworden!!

Hij verjaarde op woensdag, een gewone doordeweekse schooldag. 's Avonds zijn we wel uit eten geweest, naar een restaurant dat hijzelf gekozen had. Natuurlijk waren er ook cadeautjes en gelukkig vielen die in de smaak, want op de vraag "Wat krijg je graag?" had hij geantwoord: "Veel."

Kwantiteit boven kwaliteit zal voor veel zevenjarigen nog wel een ding zijn.

Vandaag, zaterdag, zijn we het dan "echt" gaan vieren.

We zijn gaan laser shoten!

Ik had het nog nooit gedaan en de plaats waar we geweest zijn, was nog niemand geweest, maar het was er tof!

Het was best een grote ruimte met twee verdiepingen en tijdens onze laatste ronde was het hele spel voor ons! :-)

Tussendoor was er tijd voor snoep en later thuis hadden we taart, dus de dag was helemaal geslaagd!!

controle!!

 We zijn bijna doorheen onze iso. Iedereen is vrij, behalve ik.
Wie besmet is, moet zeven dagen thuis blijven. Iemand van hetzelfde huishouden die negatief test, veertien.
Logica? Die is zoek.
De kinderen zijn naar school, Wouter kan terug naar het werk en ik zit hier dan nog steeds thuis. Mijn kranig immuunsysteem wordt beloond met verveling. Gelukkig is tijd verlummelen een kunst die ik steeds beter onder de knie krijg en gelukkig ben ik altijd bereid om regels met ruimte te interpreteren.

De overheid weet uiteindelijk helemaal niet dat ik moet isoleren, in tegenstelling tot wie zich positief gemeld heeft - zoals Wouter!
De laatste dag van zijn isolatie was er 's middags telefoon voor Wouter. Om te horen hoe het was. Om te vragen waar hij was. En of hij dan ook even naar buiten wilde komen zwaaien. En het was niet te schatten, maar buiten stond een witte wagen met daarop "SA State Protection" en die mannen kwamen dus kijken of Wouter inderdaad thuis was!!!
Ontsnappen we mooi aan een boete van duizend dollar! (zo'n 660 euro) Geen wonder dat de meeste Aussies zo braaf zijn...!

Terug naar school

 Het lijkt erop dat we het ergste gehad hebben.... (duimen maar!).
Een paar dagen terug zijn de regels voor isolatie versoepeld van tien naar zeven dagen (voor wie besmet is). Vanaf morgen mogen de kinderen dus naar school en daar zijn ze dolblij om. Zo thuisonderwijs met mama of papa is toch niet zo tof, zo blijkt. Normaal hadden ze maandag al kunnen gaan, maar dat was nu toevallig een feestdag en vandaag - dinsdag - was een pedagogische studiedag. Het zal dus voor morgen zijn.

Ik kan niet zeggen dat we ons zo superstrikt aan de isolatie houden, maar eerlijk gezegd zag ik er ook geen kwaad in om met z'n allen te gaan fietsen of wandelen. Daaruit blijkt dat ik nog veel meer Belg dan Aussie ben - regels zijn richtlijnen, haha.
We zijn dus de voorbije dagen nog wat geo caches gaan zoeken (hebben er nadien wel ontsmettingsmiddel overheen gespoten, je weet maar nooit) en zaterdag zijn we nog gaan wandelen in Para Wirra waar we emoes gezien hebben en een zieke kangoeroe. De kinderen stonden al luidop te denken hoe we het beest in de koffer van de auto konden tillen en naar het ziekenhuis vervoeren, maar we hebben toch maar besloten om gewoon het nummer voor 'wildlife emergencies' te bellen.

Verder hebben we nog een hoop zwemlessen om in te halen. Zaterdag was Benjamin zijn eerste dag uit isolatie dus had ik hem meteen ingeboekt voor een zwemles. Maandag kreeg ik al een dringende oproep van de zwemschool "Er was een besmet kindje in de groep dus Benjamin is een 'close contact'!" Zo typisch!! Nu gelukkig hoeven we ons de komende acht weken geen zorgen meer te maken over dat soort gezever. We kunnen anders wel bezig blijven!!

iso 0

 Een weekje verder en we staan weeral aan het prille begin van onze iso. Geleidelijk aan zijn we aan een score van 4/5 gekomen en omdat de positieve testen maar om de zoveel dagen uit de bus vallen, moeten we telkens weer opnieuw beginnen tellen en zitten we dus na een week weeral op dag nul.

Gelukkig zijn de zieken maar kortdurend ziek, dus tegen dat de ene positief test, is de andere alweer beter.

De overheid heeft hier een nuttige website voor thuisonderwijs met filmpjes en opdrachten voor elke dag. Doorgaans een les taal, een les wiskunde en dan een (kortere) les beweging.
De kinderen zijn niet altijd even enthousiast, maar eenmaal ze bezig zijn, vlot het best.

Intussen hebben we ook al twee keer een sms gekregen van het Rode Kruis om te peilen hoe het met onze mentale gezondheid is in isolatie. Als we willen, zullen ze ons bellen.
Vandaag heeft er ook een verpleegkundige van SA Health gebeld om te horen hoe het was met de kinderen en hun symptomen. Dat vond ik nu wel ferm!

We zijn dus alleen, maar niet echt alleen.
Nu maar duimen op snel die 5e positieve test want dan kunnen we ECHT gaan aftellen!!

iso 1

We're in iso with rona.

Waarom zou je een woord volledig uitspreken als korter ook kan, redeneren die Aussies. Isolation is dus iso en corona is rona. (hoewel de meerderheid hier wel over covid spreekt).

Voorlopig is de score een eenvoudige 1 op 5 maar dat kan gauw veranderen. De zieke moet tien dagen in iso en de huisgenoten zeven. Die moeten dan om de andere dag een wisser in hun neus hebben en als er nog een zieke opduikt, beginnen we weer opnieuw te tellen.
Ik had dus hard geduimd voor vijf positieve testen vandaag, maar helaas, haha.

Het is belachelijk hoeveel hobby's we moeten afzeggen voor een weekje thuis te zijn. Ik had een lijst opgesteld met mensen om te verwittigen en die heb ik vandaag braaf afgewerkt.
Wouter heeft online de boodschappen gedaan en is later alles op een paar minuten gaan halen. "Direct to Boot" heet het systeem. Meteen de koffer in. Door het gebrek aan impulsaankopen besparen we nog geld ook.

Vandaag hebben we alleen rondgehangen thuis. We wilden gaan fietsen maar hadden te veel platte banden.

Doch geen nood, op rona zijn we voorbereid!

het mag ook eens snel gaan

 De 11e februari waren we dus in Canberra om nieuwe paspoorten aan te vragen.
Op 21 februari kreeg ik drie mailtjes van de ambassade "uw nieuw paspoort is aangekomen". Ik dacht dat ze bedoelden: de paspoortaanvraag is in Brussel. Deze ligt nu onderaan een grote stapel en zal in de loop van de komende maanden verwerkt worden.
Maar nee, ik las de mail vijf keer en ze bedoelden echt dat de paspoorten in Canberra waren aangekomen!

Het is nu wel zonneklaar dat de ambassade met een bijzondere koeriersdienst werkt!!

Daarna was het echter de beurt aan Australia Post en die had nog eens tien dagen nodig om de paspoorten bij ons thuis te krijgen. Op het grote moment was er niemand thuis aanwezig, dus vonden we een briefje in de bus en ging Wouter vandaag naar het postkantoor de enveloppe ophalen!

We hebben de oude ook teruggekregen. Met hoekjes af.

En de nieuwe Belgische paspoorten zijn mooi hoor!
Het lijken wel stripboekjes.
Nog een uur klooien op de website van de overheid om ons permanent visum eraan te linken en dan zijn ze klaar voor gebruik!

de koude komt

 De zomer loopt op z'n einde en de temperaturen zakken stilaan. Gisteren was het maar 25 graden. 
Een van de kinderen (ik zal geen naam noemen) is met handschoenen aan naar school vertrokken.

Wij veranderen in kasplantjes.

De Russen zijn in Parijs

 Gisteren heb ik zo hard gelachen...

Een moeder kwam met haar dochter op consultatie om menstruatieproblemen van de dochter te bespreken. De dochter (16) zat onderuit gezakt op haar stoel, starend naar een dood punt op de muur, wensend dat ze op de bodem van een vergeetput zat.
Na het uitleggen van de klachten begon de moeder al gauw te mijmeren over vroeger toen alles zo anders was. "En de dingen die tegenwoordig bestaan!" zei ze. "Zoals een cup.... en speciaal ondergoed... Dat hadden wij vroeger niet hoor!"
Ik zat braaf te knikken.
"En de jeugd praat er nu zo anders over," zei die moeder verder met grote ogen. "Wij fluisterden vroeger over dealing with an old surfboard."

Ik moest echt luidop lachen!
Als dat geen mooi euphemisme voor de menstruatie is... en zooooo typisch Aussie!!

blitsbezoek België

 Vijf jaar geleden, februari 2017, waren we heel hoopvol dat we bijna ons visum naar Oz konden aanvragen. Dus trokken we naar het gemeentehuis van Arendonk om paspoorten aan te vragen voor ons en de kinderen. Dat was een GEDOE! Want dat gemeentehuis is maar een avond per week open en dan is het druk, dus stonden we daar een eeuwigheid aan te schuiven met drie jonge, zeurende kinderen. De pasfoto's laten maken was voordien ook een drama geweest en Joachim stond met tranen in de ogen en snot onder zijn neus op de foto. Jonathan moest zijn naam schrijven wat maar net lukte en behalve een hoop tijd, kostte het ook nog een hoop geld.
Maar soit, we hadden onze paspoorten.

Nu na vijf jaar vervallen de paspoorten van de kinderen. Dat van Wouter en mezelf kan nog twee jaar mee. Onafhankelijk van onze reisplannen hebben de jongens er nieuwe nodig, want ons permanent visum is gelinkt aan de paspoortnummers.

En was het deze keer gedoe en een dure affaire?

Het begon met een hoop papierwerk te verzamelen over ons visum en drie keer een aanvraag in te vullen in vijfvoud. Er is een aanvraag voor 'kinderen jonger dan 6 jaar' en een andere aanvraag voor 'kinderen ouder dan 6 jaar' dus met die hoofdbreker begon het al. Wat met kinderen van zes??
De hele boel moest ingescand worden en naar de Belgische ambassade doorgemaild.
Vervolgens kregen we een link om online een afspraak te maken want de kinderen moesten persoonlijk verschijnen.
Donderdagavond namen we het vliegtuig naar Canberra.
Daar bleven we een nachtje op hotel.
Vrijdagochtend trokken we naar de Belgische ambassade om de paspoorten aan te vragen.
En 's avonds vlogen we weer terug naar Adelaide.

Dus misschien net iets mee gedoe en financiële input deze keer.

Het was eigenlijk best een leuke minivakantie.
De jongens waren helemaal onder de indruk van het hotel. Ik had heel eenvoudig een grote kamer met twee dubbele bedden geboekt en dat lukte net. 's Morgens hadden we er een heerlijk (en best uitgebreid) ontbijt.

Daarna reden we met onze huurauto naar de ambassade. Die lag in een wijk met niks dan ambassades, naast die van de USA - die natuurlijk een paar maten groter was. De federale politie was net bezig twee auto's van een tuinfirma uit te pluizen die kennelijk op Amerikaanse grond wilden gaan werken.

We werden vriendelijk ontvangen en het was heel raar om allemaal affiches in het Nederlands en Frans te zien (geen Duits). Er hing ook een blad met 'We helpen onze landgenoten graag verder in hun eigen taal!' maar de dame die ons te woord stond had een Frans accent en dus praatten wij maar gewoon Engels.
Eigenlijk had ze niet zoveel werk met ons. Er werden pasfoto's getrokken van de kinderen en daarna moesten ze hun naam schrijven op zo'n pad. Jonathan had er moeite mee want hij maakte altijd ongewilde vlekken en strepen. 

Na twintig minuten stonden we alweer buiten! Een beetje anticlimax, na anderhalf uur vliegtuig en een hotelovernachting - haha.

Onze aanvraag is nu naar Brussel en de paspoorten zullen per post komen. Wat een meevaller!
Ik heb geen hoge dunk van de Belgische noch de Australische post, maar we hoeven in ieder geval niet meteen terug te reizen.

De rest van de dag was een beetje een vakantiedag en hebben we doorgebracht in Questacon, een wetenschapsmuseum. Het is echt gericht op kinderen en het staat vol activiteiten. We zijn er al eens geweest (in juli 2019 deden we een vakantie naar Canberra) maar toen was het druk en hectisch. Nu op een doordeweekse schooldag was het heerlijk rustig en ons mannen konden alle experimenten zelf uitproberen. Ze hebben het daar uren volgehouden!! Ik was het zelf stikbeu.

Daarna hadden we nog even tijd en ik wilde graag een geo cache vinden, want dat zou onze eerste cache in het ACT zijn (Australian Capital Territory).
De eerste cache die we probeerden zat ergens in een boom en we zochten in verschillende bomen, maar vonden 'm niet. De tweede cache bevond zich naast een terras vol mensen dus daar konden we niet zoeken. De derde cache had een hoge moeilijkheidsgraad en vonden we inderdaad niet. De vierde cache zou poepsimpel moeten zijn en de hint beschreef echt letterlijk waar het ding was, maar we vonden niks. Pas na ruim een kilometer wandelen hadden we geluk met onze vijfde poging!! Wat een drama.

Nu was het stilaan tijd om terug te gaan richting luchthaven.
We stopten onderweg nog bij een uitkijkpunt, daarna brachten we de huurauto terug en zaten we onze tijd nog verder uit op het vliegveld. Het was er rustig en net zoals bij de heenvlucht was het vliegtuig half leeg. We kwamen vlotjes thuis en doken gauw allemaal ons bed in.
Nu zijn we in blijde verwachting van een postpakketje en als "de cijfers" dan nog willen meezitten, kunnen we naar een groter stuk Belgisch grondgebied reizen.