Na een verwenontbijt op de camping vertrokken we dan naar het zuiden. Brisbane is een grote stad en dus waren de wegen aanvankelijk heel impressionant. We hadden een snelweg met telkens tussen de 3 en 5 rijstroken en het was er druk ook. Al gauw passeerden we de Gold Coast, een van de topbestemmingen van de Aussies zelf (na Bali - lol!). Zon, zee, zand, golven om op te surfen en dan nog een hoop pretparken - dat is de Gold Coast. Wij passeerden er gewoon maar en nadien werd de weg al gevoelig rustiger.
Al gauw kwamen we voorbij een groot bord "Welcome in New South Wales!" en daar maakten we gelijk een sprong in de tijd.
Queensland doet niet mee aan de zomertijd. Ze lopen dus een half uur achter op Adelaide, wat compleet onlogisch is omdat Queensland meer naar het oosten ligt. New South Wales doet wel mee, zit dus met een uur verschil op Queensland en loopt een half uur voor op Adelaide. Dus ook al reisden we op dezelfde lengtegraad, plots was onze dag een uur korter. En alleen maar omdat het zomer is. Alle logica zoek.
Onze eerste halte onderweg was een grote fruitboerderij. Je kon er met een soort treintje rondtoeren, maar wij zijn er vooral gaan rondsnuisteren. Ze hadden een winkeltje vol exotisch fruit van over heel de wereld en het zag er ook allemaal bijzonder exotisch uit!
We moesten de uitleg op de bordjes bestuderen en na rijp beraad en overleg met de kinderen kochten we dan drie onbekende fruitsoorten om later te proeven. (en nu zul je je logischerwijs afvragen WAT we dan gekocht hebben en daar moet ik het antwoord dan schuldig blijven want ik ben het weeral vergeten)
We kochten ook nog vijf fruitijsjes om meteen van te genieten. :-)
Het was weeral een warme dag en het is duidelijk dat de hitte heel anders is dan bij ons. Hier is het echt vochtig warm, terwijl het in South Australia altijd kurkdroog is.
We reden weer wat verder en stopten later bij het Macademia Castle. Een klein parkje met wat diertjes, een minigolf, een speeltuin en natuurlijk een winkeltje vol macademia noten.
We gingen eerst minigolfen/minivegen en nadien wandelden we nog even door het park. We hadden zakjes voer gekocht voor de beestjes en daar hebben de kinderen weer hun lol mee gehad.
Daarna reden we maar eens door naar onze eindbestemming van de dag, een camping in Bundjalung National Park.
Toen we de motorhome gingen afhalen, werd ons op het hart gedrukt om niet off road te gaan met het ding. Een onverharde weg mocht voor maximaal 12km - zoals om een camping te bereiken.
Ik ging toen gelijk wat snuffelen in mijn papieren en daar begon het al, bij de wegbeschrijving voor de camping in Bundjalung stond vermeld dat het 16km onverharde weg zou zijn. De dame van het onthaal moest dit dan eerst bespreken met haar manager en gelukkig maakte die manager nergens een probleem van. Wij kregen toestemming om deze 16km (32 eigenlijk) te rijden. Bij het instellen van onze GPS werd die uitzondering er effectief in geplaatst (onze GPS seint gegevens door naar het verhuurbedrijf… waar we zijn, hoe hard we rijden, etc).
Nu was het dus tijd om deze 16km onverharde weg effectief te doen en hopelijk lag er nergens een gigantische plas of zo. Op internet zal wel staan "geschikt voor 2WD" maar daar staan soms ook dingen als "er is altijd plaats" en daar klopt ook niks van.
De weg was niet slecht, maar wel ontzettend hobbelig. De motorhome schudde van links naar rechts en de inhoud van alle kasten rammelde als gek. Het was dus traag rijden en dat was eigenlijk nog het saaiste. Hier en daar huppelde nog een kangoeroe of zagen we een bush turkey rennen ter afleiding.
Onderweg zagen we de gevolgen van bosbranden die er nog niet zolang geleden geweest zijn. Het was niet overal even erg, maar op sommige plaatsen was de grond nog wit van de as en was de brandlucht nog pertinent aanwezig.
Andere stukken zagen er veel beter uit.
Na een uur hobbelen waren we dan toch ter plaatse. Terwijl Wouter gezond eten probeerde te brouwen, trok ik met de kinderen naar het strand, Honderd meter verder was immers de oceaan!
Het strand was heel mooi en ook bijzonder rustig. In een mum van tijd hingen de jongens van kop tot teen onder het zand en dus was het goed dat wij een douche in onze motorhome hebben, want op de camping was niks voorzien. (behalve een wc boven een put).
Helaas geen sterren om te bewonderen want het was bewolkt, maar verder was het wel een heerlijke nacht.
vrijdag 10 januari 2020
donderdag 9 januari 2020
Brisbane
Na een vlotte vlucht zijn we in Brisbane!
Deze vakantie rijden we met een motorhome van B naar A (Brisbane naar Adelaide). Het oorspronkelijke plan was om de Princes Highway te volgen langs de kust (deel van een heeeeeele lange snelweg die als een lus rond Australia ligt), maar door de bosbranden hebben we de route moeten aanpassen.
We gaan nu de kust volgen tot iets voorbij Sydney en dan gaan we via Canberra even door het binnenland om dan terug naar de kust te gaan via Melbourne en dan zoals gepland terug naar Adelaide.
We gaan ons uiterste best doen om onszelf veilig te houden en de situatie te volgen via apps, radio, etc. En wees gerust, er zijn geen plannen om willekeurig en helemaal alleen langs de kant van de weg te gaan staan overnachten. Geen paniek als er online niks verschijnt, het grootste deel van het land moet wachten op Elon Musk zijn satellieten om internet te hebben.
Vandaag dus naar Brisbane gevlogen en dan de motorhome gaan opladen. We waren al voorzien met een vracht boterhammen en spelcomputers om het wachten te overleven, maar het ging verbazend vlot. Vorige keer in Perth duurde het al tien minuten (echt waar, ik heb gekeken) voor iemand naar de balie kwam, nu stond er iemand aan de balie, die maakte gelijk alles in orde van papierwerk en zei vervolgens "dan zal ik jullie nu de wagen laten zien". Hu? En die wagen was dus in orde!! Water aanwezig, gasfles vol, kampeerstoelen en tafel zat er al in... Kijk, zo kan het dus ook!!
Wij waren al helemaal onder de indruk. :-D
Dan reden we door Brisbane en dat is duidelijk een paar maatjes groter dan Adelaide met heel wat hoogbouw, wegen met vijf rijstroken, tunnels... Echt een stad hoor!
We vonden het vakantiepark vrij vlot, maar moesten natuurlijk ook boodschappen doen. Met een lege ijskast is zo'n vakantie toch niet hetzelfde.
Er was een groot shoppingcenter vlakbij dus daar reden we vol goede moed heen. Nu bleek er heel wat parkeerplaats te zijn… ofwel ondergronds ofwel in een toren… En met een voertuig van 3,3 meter hoog kan je niet ondergronds of in een toren parkeren. We probeerden het aan alle kanten en ingangen, maar verder dan een leveringstoegang voor vrachtwagens zijn we niet geraakt… Bummer... Dan zijn we maar elders gegaan, naar een klein buurtwinkeltje (een SPAR!) en daar hebben we dan toch wat basisspullen gevonden.
Aangekomen op deze camping bleek er een restaurantje te zijn! Kijk, dat is nu handig.
Er was ook een winkeltje, maar behalve ijsjes en limonade hadden ze niet zoveel. Er zijn hier twee speeltuintjes en … een zwembad!! Omdat het snikheet was, zijn we dus vol overtuiging in het water gesprongen. Zelfs Wouter! Het was ook meer dan de doorsnee saaie rechthoek, er was een diep zwembad, maar ook een kinderbad met fonteintjes en sproeiers. Ideaal om de namiddag in door te brengen.
Morgen vertrekken we alweer naar huis, over twee weken verwachten we daar aan te komen. :-)
Deze vakantie rijden we met een motorhome van B naar A (Brisbane naar Adelaide). Het oorspronkelijke plan was om de Princes Highway te volgen langs de kust (deel van een heeeeeele lange snelweg die als een lus rond Australia ligt), maar door de bosbranden hebben we de route moeten aanpassen.
We gaan nu de kust volgen tot iets voorbij Sydney en dan gaan we via Canberra even door het binnenland om dan terug naar de kust te gaan via Melbourne en dan zoals gepland terug naar Adelaide.
We gaan ons uiterste best doen om onszelf veilig te houden en de situatie te volgen via apps, radio, etc. En wees gerust, er zijn geen plannen om willekeurig en helemaal alleen langs de kant van de weg te gaan staan overnachten. Geen paniek als er online niks verschijnt, het grootste deel van het land moet wachten op Elon Musk zijn satellieten om internet te hebben.
Vandaag dus naar Brisbane gevlogen en dan de motorhome gaan opladen. We waren al voorzien met een vracht boterhammen en spelcomputers om het wachten te overleven, maar het ging verbazend vlot. Vorige keer in Perth duurde het al tien minuten (echt waar, ik heb gekeken) voor iemand naar de balie kwam, nu stond er iemand aan de balie, die maakte gelijk alles in orde van papierwerk en zei vervolgens "dan zal ik jullie nu de wagen laten zien". Hu? En die wagen was dus in orde!! Water aanwezig, gasfles vol, kampeerstoelen en tafel zat er al in... Kijk, zo kan het dus ook!!
Wij waren al helemaal onder de indruk. :-D
Dan reden we door Brisbane en dat is duidelijk een paar maatjes groter dan Adelaide met heel wat hoogbouw, wegen met vijf rijstroken, tunnels... Echt een stad hoor!
We vonden het vakantiepark vrij vlot, maar moesten natuurlijk ook boodschappen doen. Met een lege ijskast is zo'n vakantie toch niet hetzelfde.
Er was een groot shoppingcenter vlakbij dus daar reden we vol goede moed heen. Nu bleek er heel wat parkeerplaats te zijn… ofwel ondergronds ofwel in een toren… En met een voertuig van 3,3 meter hoog kan je niet ondergronds of in een toren parkeren. We probeerden het aan alle kanten en ingangen, maar verder dan een leveringstoegang voor vrachtwagens zijn we niet geraakt… Bummer... Dan zijn we maar elders gegaan, naar een klein buurtwinkeltje (een SPAR!) en daar hebben we dan toch wat basisspullen gevonden.
Aangekomen op deze camping bleek er een restaurantje te zijn! Kijk, dat is nu handig.
Er was ook een winkeltje, maar behalve ijsjes en limonade hadden ze niet zoveel. Er zijn hier twee speeltuintjes en … een zwembad!! Omdat het snikheet was, zijn we dus vol overtuiging in het water gesprongen. Zelfs Wouter! Het was ook meer dan de doorsnee saaie rechthoek, er was een diep zwembad, maar ook een kinderbad met fonteintjes en sproeiers. Ideaal om de namiddag in door te brengen.
Morgen vertrekken we alweer naar huis, over twee weken verwachten we daar aan te komen. :-)
dinsdag 7 januari 2020
Ik ga door Australië reizen en ik bescherm me met...
Zonnecrème hoogst vindbare factor.
Vliegennet.
P2 masker.
Nog 1 dag werken en dan gaan we weer op vakantie! Joehoe!!! :-D
(Blogpost niet goedgekeurd door tourism australia)
Vliegennet.
P2 masker.
Nog 1 dag werken en dan gaan we weer op vakantie! Joehoe!!! :-D
(Blogpost niet goedgekeurd door tourism australia)
woensdag 1 januari 2020
zondag 29 december 2019
broem broem
Gisteren zijn we de hitte nog eens ontvlucht... in een museum. :-)
We zijn naar het national motormuseum geweest hier in de heuvels van Adelaide. Het ligt in bosbrandgebied, maar de zone was blauw (dus niks dringend (meer) aan de hand) dus dat leek in orde. Ik had nog wel even gebeld om te dubbelchecken dat ze open waren. Uiteindelijk hebben we niks van de bosbranden gezien (of geroken).
Het was een leuk museum. Heeeeeeel erg veel auto's natuurlijk in alle soorten en maten. Vooral veel Holdens (Aussie merk). Veel verhalen over het rondrijden in de outback wat altijd wel bijzonder is om te lezen.
Er was een hoekje met allemaal elektronische spelletjes om gratis te proberen en dat was natuurlijk het beste onderdeel van het hele museum, maar de jongens leken de rest toch ook de moeite te vinden. :-)
We zijn naar het national motormuseum geweest hier in de heuvels van Adelaide. Het ligt in bosbrandgebied, maar de zone was blauw (dus niks dringend (meer) aan de hand) dus dat leek in orde. Ik had nog wel even gebeld om te dubbelchecken dat ze open waren. Uiteindelijk hebben we niks van de bosbranden gezien (of geroken).
Het was een leuk museum. Heeeeeeel erg veel auto's natuurlijk in alle soorten en maten. Vooral veel Holdens (Aussie merk). Veel verhalen over het rondrijden in de outback wat altijd wel bijzonder is om te lezen.
Er was een hoekje met allemaal elektronische spelletjes om gratis te proberen en dat was natuurlijk het beste onderdeel van het hele museum, maar de jongens leken de rest toch ook de moeite te vinden. :-)
zaterdag 28 december 2019
thongs!
Het is hier even wat frisser (normaal warm) geweest, maar nu gaan de temperaturen weer de hoogte in. Dat heeft ervoor gezorgd dat Wouter weer een belangrijke stap gezet heeft richting integratie.
Wat het vrijetijdsschoeisel betreft voor mannen is het hier heel eenvoudig:
- ga je hiken: stevige stapschoenen
- alle andere gelegenheden: flipflops
Zelfs in barre winterkoude (15 graden) zijn flipflops de norm.
Na twee jaar wanhopig op zoek te zijn geweest naar mannensandalen is Wouter dan toch overstag gegaan en kocht hij….
Wat het vrijetijdsschoeisel betreft voor mannen is het hier heel eenvoudig:
- ga je hiken: stevige stapschoenen
- alle andere gelegenheden: flipflops
Zelfs in barre winterkoude (15 graden) zijn flipflops de norm.
Na twee jaar wanhopig op zoek te zijn geweest naar mannensandalen is Wouter dan toch overstag gegaan en kocht hij….
woensdag 25 december 2019
zondag 22 december 2019
afgevinkt op onze checklist
Je hebt niet ECHT in Australia geleefd als je niet minstens 1 keer bent ge-evacueerd voor een bosbrand, right?
Vrijdag was dus onze tweede verjaardag hier en het was langs alle kanten aangekondigd dat die dag het hoogtepunt van de hittegolf zou worden, heel erg winderig en dat het brandgevaar dus 'catastrofaal' zou zijn. Ik reed naar het werk en langs de snelweg flikkerden de borden weer met 'activate your bushfire survival plan' en op de radio werd gezegd 'als je in risicogebied woont en in je survival plan staat om te vertrekken, vertrek dan nu'. Op dat moment in de ochtend was er nog geeneens iets gaande.
Nu is er maar een echte grote stad in Zuid-Australia en dat is Adelaide. Daarrond zijn dan alle suburbs en dat deint zo stilaan uit naar Nergens. Wij wonen op 20 minuten rijden van het centrum dus we zitten nog stedelijk. Mijn werk is nog een half uur verder naar het noorden, dus dat is al meer marginaal. (in alle betekenissen van het woord, haha)
Ik was vrijdag gewoon aan het werk en vlak voor mijn middagpauze had ik nog iemand die een verdacht huidvlekje liet wegnemen. Ik wilde de mens juist in de behandelkamer roepen, toen een van de verpleegsters zei: "ik weet niet of je daaraan nog moet beginnen, want wij moeten eigenlijk evacueren."
Oh ja?
Bleek dat er in de wandelgangen enorme discussie was over wat er nu moest gebeuren. De ene persoon van het management zei 'praktijk sluiten' en de andere persoon zei 'het is hier veilig'. De ene zei 'de radiologie van hiernaast is al dicht en leeg' en de ander zei 'nou, de supermarkt hier is toch nog open'.
Mensen zijn onvoorstelbaar. Wie dan de moeite deed om even op de website van de brandweer te kijken, las het volgende voor onze regio:
You are in danger. Take shelter in a solid building. Do not leave or enter this area in a vehicle or on foot. It is too late to leave as the roads will not be safe.
Conditions are dangerous and firefighters are now unable to prevent the fire spreading. Shelter before the fire arrives as heat can kill you well before the flames reach you.
Ik heb mijn best gedaan de waarschuwing terug te vinden en volgens mij staat ze in deze link.
Wat maakt het dan uit wat de 'radiologie van hiernaast' of 'de supermarkt hier' dan doen? Inpakken en wegwezen. Allee, dat mocht eigenlijk niet meer vanuit het rode gebied (waar wij zaten), maar we zaten helemaal in het zuidelijk deel van het rode gebied en ik moest nog verder naar het zuiden, dus ik ging het er toch op wagen.
Naar het schijnt was de snelweg afgesloten, maar ik hoopte dat dat alleen in noordelijke en niet in zuidelijke richting zou zijn. Dus toch maar de auto in (met hartkloppingen - geef ik toe) en naar de snelweg gereden. Van brand/rook niks te zien, maar het was wel snikheet en het waaide keihard en de lucht had zo'n oranje stofkleur. Er stond een hele rij auto's in de andere richting aan te schuiven en ik hoopte dat ik geen u-bocht zou moeten maken, maar ik had geluk. De snelweg in zuidelijke richting was gewoon open.
Zonder ongelukken thuis geraakt en mijn weekend begon dus wat vroeger dan verwacht. Thuis heb ik dan regelmatig online gekeken en de website van de brandweer ontplofte gewoon van de waarschuwingen in alle gradaties van dringendheid. Letterlijk, want op gegeven moment crashte de website.
Er waren nog wat kleine brandharen ook hier in de buurt, maar het grootste drama bleek al gauw in de heuvels van Adelaide te zitten.
Nu is het intussen zondagavond. De temperatuur heeft een flinke duik genomen (wij vinden 25 graden nu plots IJSKOUD) en alle branden zijn 'onder controle' maar daarom dus nog zeker niet geblust. Zelfs de grasbrand vlakbij het werk is nog steeds gaande. Wij gingen normaal morgen nog een kerstparade spelen in de heuvels, maar die is logischerwijs afgelast.
Gisteren hadden we nergens echt last van, maar vandaag hangt hier al de hele dag een verschrikkelijke brandlucht. Het stinkt enorm en irriteert ogen en keel. Er was weinig blauw aan de helemaal te zien, vooral oranje smog. Morgen zou het nog steeds zo zijn, daarna zou het opklaren.
Het was hier dus een spectaculaire tweede verjaardag.
Evacueren voor een bosbrand: check.
(foto getrokken door Jason Berman - kameraad van Wouter die vrijdagavond vanuit Melbourne naar Adelaide vloog)
Vrijdag was dus onze tweede verjaardag hier en het was langs alle kanten aangekondigd dat die dag het hoogtepunt van de hittegolf zou worden, heel erg winderig en dat het brandgevaar dus 'catastrofaal' zou zijn. Ik reed naar het werk en langs de snelweg flikkerden de borden weer met 'activate your bushfire survival plan' en op de radio werd gezegd 'als je in risicogebied woont en in je survival plan staat om te vertrekken, vertrek dan nu'. Op dat moment in de ochtend was er nog geeneens iets gaande.
Nu is er maar een echte grote stad in Zuid-Australia en dat is Adelaide. Daarrond zijn dan alle suburbs en dat deint zo stilaan uit naar Nergens. Wij wonen op 20 minuten rijden van het centrum dus we zitten nog stedelijk. Mijn werk is nog een half uur verder naar het noorden, dus dat is al meer marginaal. (in alle betekenissen van het woord, haha)
Ik was vrijdag gewoon aan het werk en vlak voor mijn middagpauze had ik nog iemand die een verdacht huidvlekje liet wegnemen. Ik wilde de mens juist in de behandelkamer roepen, toen een van de verpleegsters zei: "ik weet niet of je daaraan nog moet beginnen, want wij moeten eigenlijk evacueren."
Oh ja?
Bleek dat er in de wandelgangen enorme discussie was over wat er nu moest gebeuren. De ene persoon van het management zei 'praktijk sluiten' en de andere persoon zei 'het is hier veilig'. De ene zei 'de radiologie van hiernaast is al dicht en leeg' en de ander zei 'nou, de supermarkt hier is toch nog open'.
Mensen zijn onvoorstelbaar. Wie dan de moeite deed om even op de website van de brandweer te kijken, las het volgende voor onze regio:
You are in danger. Take shelter in a solid building. Do not leave or enter this area in a vehicle or on foot. It is too late to leave as the roads will not be safe.
Conditions are dangerous and firefighters are now unable to prevent the fire spreading. Shelter before the fire arrives as heat can kill you well before the flames reach you.
Wat maakt het dan uit wat de 'radiologie van hiernaast' of 'de supermarkt hier' dan doen? Inpakken en wegwezen. Allee, dat mocht eigenlijk niet meer vanuit het rode gebied (waar wij zaten), maar we zaten helemaal in het zuidelijk deel van het rode gebied en ik moest nog verder naar het zuiden, dus ik ging het er toch op wagen.
Naar het schijnt was de snelweg afgesloten, maar ik hoopte dat dat alleen in noordelijke en niet in zuidelijke richting zou zijn. Dus toch maar de auto in (met hartkloppingen - geef ik toe) en naar de snelweg gereden. Van brand/rook niks te zien, maar het was wel snikheet en het waaide keihard en de lucht had zo'n oranje stofkleur. Er stond een hele rij auto's in de andere richting aan te schuiven en ik hoopte dat ik geen u-bocht zou moeten maken, maar ik had geluk. De snelweg in zuidelijke richting was gewoon open.
Zonder ongelukken thuis geraakt en mijn weekend begon dus wat vroeger dan verwacht. Thuis heb ik dan regelmatig online gekeken en de website van de brandweer ontplofte gewoon van de waarschuwingen in alle gradaties van dringendheid. Letterlijk, want op gegeven moment crashte de website.
Er waren nog wat kleine brandharen ook hier in de buurt, maar het grootste drama bleek al gauw in de heuvels van Adelaide te zitten.
Nu is het intussen zondagavond. De temperatuur heeft een flinke duik genomen (wij vinden 25 graden nu plots IJSKOUD) en alle branden zijn 'onder controle' maar daarom dus nog zeker niet geblust. Zelfs de grasbrand vlakbij het werk is nog steeds gaande. Wij gingen normaal morgen nog een kerstparade spelen in de heuvels, maar die is logischerwijs afgelast.
Gisteren hadden we nergens echt last van, maar vandaag hangt hier al de hele dag een verschrikkelijke brandlucht. Het stinkt enorm en irriteert ogen en keel. Er was weinig blauw aan de helemaal te zien, vooral oranje smog. Morgen zou het nog steeds zo zijn, daarna zou het opklaren.
Het was hier dus een spectaculaire tweede verjaardag.
Evacueren voor een bosbrand: check.
(foto getrokken door Jason Berman - kameraad van Wouter die vrijdagavond vanuit Melbourne naar Adelaide vloog)
vrijdag 20 december 2019
dinsdag 17 december 2019
feeling hot hot hot
We hebben hier al af en toe een hete dag gehad deze zomer, maar nu zitten we echt in onze eerste hittegolf. Meerdere dagen boven de 40 graden - het is heet!
Ik doe mijn best mijn plantjes in de tuin allemaal in leven te houden maar het is met lood in de schoenen, want binnenkort zijn we twee weken op verlof en nadien is alles waarschijnlijk morsdood. De grond is hier al wekenlang kurkdroog en alles kleurt bruin. Je kunt perfect de reikwijdte zien van de gemeentelijke sproeiers.
Ons mannen hadden alle drie een schitterend rapport. Het is knap om te zien dat ze zo goed mee kunnen in het gewone onderwijs. De laatste week van het schooljaar hadden we trouwens telefoon gekregen van de school om ons uit te nodigen op de laatste schoolbijeenkomst van het jaar. Er werden certificaten uitgereikt en Benjamin kreeg er eentje voor 'academic excellence' en daarom waren wij als ouder uitgenodigd om te komen kijken. Ja, wij waren trots hoor!
De kinderen kennen ook hun nieuwe klas en juf al. Jonathan was blij want die gaat naar een andere juf (wij ook blij - want de juf van dit jaar kon nogal overdrijven met huiswerk), Benjamin blij want die blijft bij dezelfde juf en Joachim blij gewoon omdat hij naar de school van de broers mag!
We waren iets minder blij met een brief van de overheid met de berekening van de schoolkosten voor 2020 voor ons als tijdelijke visumhouders. Dat is toch een duur grapje zulle.
Hobby's lopen op hun eind. Taikwondo zit erop. Benjamin zit in een theatergroep en hij had gisteren zijn eindejaarsvoorstelling (wij als volledig objectieve ouders vonden dat hij het schitterend deed). Het orkest van Playford stopt met repeteren en voor de Redbacks is er nog een optreden te gaan voor die ook een zomerstop houden. Zes kerstparades achter de rug en twee Christmas carols (ik weet niet hoe ik dat in het Nederlands kan zetten) gespeeld. Een carol in de hitte geblazen en een kerstparade helemaal doorweekt van de regen - en de rest daartussenin.
Ik blijf nog werken tot 9 januari - dan gaan we met vakantie.
Wouter zit nu dus even thuis met de drie apen. Veilig binnen met de airco op volle toeren. :-)
Ik doe mijn best mijn plantjes in de tuin allemaal in leven te houden maar het is met lood in de schoenen, want binnenkort zijn we twee weken op verlof en nadien is alles waarschijnlijk morsdood. De grond is hier al wekenlang kurkdroog en alles kleurt bruin. Je kunt perfect de reikwijdte zien van de gemeentelijke sproeiers.
Ons mannen hadden alle drie een schitterend rapport. Het is knap om te zien dat ze zo goed mee kunnen in het gewone onderwijs. De laatste week van het schooljaar hadden we trouwens telefoon gekregen van de school om ons uit te nodigen op de laatste schoolbijeenkomst van het jaar. Er werden certificaten uitgereikt en Benjamin kreeg er eentje voor 'academic excellence' en daarom waren wij als ouder uitgenodigd om te komen kijken. Ja, wij waren trots hoor!
De kinderen kennen ook hun nieuwe klas en juf al. Jonathan was blij want die gaat naar een andere juf (wij ook blij - want de juf van dit jaar kon nogal overdrijven met huiswerk), Benjamin blij want die blijft bij dezelfde juf en Joachim blij gewoon omdat hij naar de school van de broers mag!
We waren iets minder blij met een brief van de overheid met de berekening van de schoolkosten voor 2020 voor ons als tijdelijke visumhouders. Dat is toch een duur grapje zulle.
Hobby's lopen op hun eind. Taikwondo zit erop. Benjamin zit in een theatergroep en hij had gisteren zijn eindejaarsvoorstelling (wij als volledig objectieve ouders vonden dat hij het schitterend deed). Het orkest van Playford stopt met repeteren en voor de Redbacks is er nog een optreden te gaan voor die ook een zomerstop houden. Zes kerstparades achter de rug en twee Christmas carols (ik weet niet hoe ik dat in het Nederlands kan zetten) gespeeld. Een carol in de hitte geblazen en een kerstparade helemaal doorweekt van de regen - en de rest daartussenin.
Ik blijf nog werken tot 9 januari - dan gaan we met vakantie.
Wouter zit nu dus even thuis met de drie apen. Veilig binnen met de airco op volle toeren. :-)
The redbacks na de kerstparade in Adelaide City.
vrijdag 13 december 2019
donderdag 12 december 2019
a trip down memory lane
Toen we eerder dit jaar op bezoek waren in het apenland was het soms wel even schrikken hoeveel de kinderen vergeten waren. Ze leken zich niks te herinneren van de huizen van de grootouders hoewel ze daar toch vaak genoeg geweest waren en ze waren zelfs de weg kwijt in ons eigen huis in Arendonk. Van Joachim kon ik het aannemen en met Jonathan ging het nog redelijk, maar Benjamin stond bijvoorbeeld in onze keuken rond te kijken en vroeg zich af wat er achter een andere deur te zien was (de WC).
Toch wel bevreemdend.
Volgend jaar april komen we weer even op bezoek en dan zal het allicht nog erger zijn. Ik heb daarom een fotoboek gemaakt van foto's van belangrijke plaatsen EN belangrijke mensen zodat ze hopelijk niet te veel in affronten vallen.
Het studeren kan alvast beginnen!
Toch wel bevreemdend.
Volgend jaar april komen we weer even op bezoek en dan zal het allicht nog erger zijn. Ik heb daarom een fotoboek gemaakt van foto's van belangrijke plaatsen EN belangrijke mensen zodat ze hopelijk niet te veel in affronten vallen.
Het studeren kan alvast beginnen!
donderdag 5 december 2019
afgestudeerd!
Yup het is hier druk… einde van het schooljaar, kerstmis nadert… op een of andere manier staan de weekends hier vol. Ik heb al vijf kerstparades achter de rug en nu beginnen de carols! Voorlopig dus nog geen tijd voor wandelingen in de nationale parken hier.
Gisteren had Joachim zijn graduation ceremony!
Zijn jaar in kindie zit er (bijna) op en dat was dan wel een diploma waard. Er was een korte ceremonie voor familieleden bij het afhalen op woensdag. Een woordje om te zeggen dat alle kinderen gemist gingen worden en nadien werd elk kindje afgeroepen om naar voor te komen, diploma te ontvangen en een hand te geven aan de juf.
Het was chaotisch en erg rumoerig. Het ging gelukkig wel snel vooruit en het was gelukkig ook alfabetisch - op voornaam! Woehoe! :-)
Joachim was wel superverlegen en ik was aan het filmen met mijn telefoon, maar veel staat er niet op het filmpje, behalve een jongetje dat weigert naar voor te komen. Lol! De juf is dan zelf maar recht gaan staan en zo heeft hij zijn certificaat dan toch gekregen.
Echt trots was hij er niet op - ik moest hem achteraf echt overtuigen om een foto te nemen.
Eerder deze week kregen we een rapport met hele lappen tekst over Joachim. Gisteren heeft hij nog een kaft mee naar huis gekregen vol foto's van hun activiteiten en tekeningen en uitspraken van hem.
Zoals "they are not pigs!" bij een les over Guinee pigs. Helemaal gelijk.
De kaft is wel een heel leuke souvenir en daar lijkt hij nu zelf wel trots op te zijn.
Volgende week nog 1 dag op kindies en dan is het officieel echt gedaan! Na de zomervakantie start hij op de school van de grote broers.
Joachim is al geen kleuter meer hoewel hij het precies nooit echt geweest is...
Gisteren had Joachim zijn graduation ceremony!
Zijn jaar in kindie zit er (bijna) op en dat was dan wel een diploma waard. Er was een korte ceremonie voor familieleden bij het afhalen op woensdag. Een woordje om te zeggen dat alle kinderen gemist gingen worden en nadien werd elk kindje afgeroepen om naar voor te komen, diploma te ontvangen en een hand te geven aan de juf.
Het was chaotisch en erg rumoerig. Het ging gelukkig wel snel vooruit en het was gelukkig ook alfabetisch - op voornaam! Woehoe! :-)
Joachim was wel superverlegen en ik was aan het filmen met mijn telefoon, maar veel staat er niet op het filmpje, behalve een jongetje dat weigert naar voor te komen. Lol! De juf is dan zelf maar recht gaan staan en zo heeft hij zijn certificaat dan toch gekregen.
Echt trots was hij er niet op - ik moest hem achteraf echt overtuigen om een foto te nemen.
Eerder deze week kregen we een rapport met hele lappen tekst over Joachim. Gisteren heeft hij nog een kaft mee naar huis gekregen vol foto's van hun activiteiten en tekeningen en uitspraken van hem.
Zoals "they are not pigs!" bij een les over Guinee pigs. Helemaal gelijk.
De kaft is wel een heel leuke souvenir en daar lijkt hij nu zelf wel trots op te zijn.
Volgende week nog 1 dag op kindies en dan is het officieel echt gedaan! Na de zomervakantie start hij op de school van de grote broers.
Joachim is al geen kleuter meer hoewel hij het precies nooit echt geweest is...
Abonneren op:
Posts (Atom)