updates

Met bloggen is het zo dat hoe minder vaak je blogt, hoe moeilijker het is te herstarten, want er is gewoon te veel gebeurd. :)
Ik ga dus maar gewoon kort wat updates neerschrijven. :)

We hebben over de jaren al heel wat hechtingen laten doen, maar deze maand hadden we onze eerste breuk. *feestje?* Joachim (natuurlijk Joachim) was onnozel aan het doen met een ander kindje op school, kreeg een duw, viel verkeerd en brak zijn sleutelbeen.
De eerste paar dagen was het doorbijten voor onze jongste held, maar intussen gaat het goed. Bijna TE goed. We hadden controle deze week en de dokter zei dat de mitella nu wel uit mocht en Joachim gooide het ding prompt weg. 's Avonds zei hij: "Mum, it's hard without the sling. Because now I can't remember which shoulder is broken...!"
En vandaag had hij alweer een briefje bij van op school dat hij bij eerste hulp had gezeten want hij had zijn schouder pijn gedaan... Nu hopen wij dat die breuk geneest voor hij weer op de grond ligt!!

Ik ben op weekend geweest naar Mechelen!
Je kunt me gek noemen (heb ik veel te horen gekregen!) maar ik ben naar Belgenland op en af gevlogen. Wij missen al veel door hier te wonen. We missen talloze verjaardagen, jubilees, babyborrels, kerstfeesten, paasfeesten, communiefeesten, lentefeesten, barbecues, etc, etc. We leren daarmee leven, maar er zijn grenzen, en een jeugdvriendin die trouwt dat is nu toch wel serieus over de grens.
Dus ben ik in mijn uppie in het vliegtuig gesprongen en helemaal naar Mechelen gereisd voor dat unieke trouwfeest. Het was zoals verwacht een romantische ceremonie, een heerlijk buffet (durf niet te melden hoe vaak ik langs de dessertjes ben gelopen) en een tof dansfeestje. Natuurlijk ben ik helemaal tot het einde gebleven, want tegen de vroege uurtjes was ik klaarwakker, haha!
De volgende dag nog heerlijk de toerist uitgehangen met Zus en daarna weer terug de vlieger op (samen met een 25kg zware koffer vol Belgische chocolade...).

Jonathan is 12 jaar geworden!
Een soort van mijlpaal, want wij hadden beloofd dat hij voor zijn 12e verjaardag een smartphone zou krijgen. Nu voelt hij zich groot! Hij speelt er spelletjes op en stuurt af en toe onleesbare berichtjes. :-)
Hij wilde graag gaan laser shoten, maar we zullen even wachten tot Joachim zijn sleutelbeen wat beter aan mekaar hangt.

Er is een colourrun geweest op school om fondsen in te zamelen. Jonathan en Benjamin vonden het allemaal niks en kwamen terug met hun witte t-shirt nog helemaal wit. Joachim (die het dan eigenlijk rustig aan moet doen) had de hele regenboog verzameld.

Ik heb een paar dagen terug iets bijzonders gezien op het werk!
Een jongedame kwam eigenlijk voor iets anders, maar vroeg of ik ook even in haar oor wilde kijken, want ze voelde precies een beestje zitten. Een 'beestje in het oor' is een veelvoorkomende klacht, maar meestal is het niks. Wat vocht of wat oorsmeer. Maar deze keer leek er effectief iets met pootjes te zitten! Ik hoopte maar dat het geen teek was...! 
Ik nam een oorlusje om dat beest te vangen en daar kwam het plots uit dat oor gekropen. Het was een spin!! Dus ik gillen, die jongedame gillen en ik was al bijna te laat met die spin te vangen of hij kroop al terug in dat oor!!!
Wat vies - hahaha! Komt toch wel in de top tien van vieze dingen! :-D
Gelukkig had 'm niet gebeten, probeer maar eens een spinnenbeet IN een oor te behandelen...!


Dus er zijn alweer genoeg dingen gebeurd hier, maar bij deze is iedereen weer op de hoogte!

epiphany

 Gisteren had ik me daar toch ineens een epiphany van jewelste, het was een waar wonder.

Ik speel nu toch al bijna drie jaar bij het harmonieorkest de Redbacks, dus ik ken iedereen daar intussen. Met namen ben ik nog wel heel slecht, maar dat ben ik nu eenmaal altijd. Ik probeer ze te leren, maar dat is een oor in, een oor uit. Na een paar jaar ken ik nu eindelijk de houtblazers bij naam, maar de koperblazers blijft een probleem (daar babbel ik nu eenmaal minder mee...).
Nu zit er daar achteraan een zekere Bones. Ik weet niet zeker wie het is, maar de dirigent zegt dan af en toe "Bones, make sure you've got that rhythm right." of iets als "Well done, Bones."
Naar mijn weten heet er niemand met zijn voornaam Bones. Dus ik dacht dat het een achternaam was of een nickname en eerlijk gezegd stelde ik mij daar nooit veel vragen bij. Ter mijner verdediging: ik zit helemaal vooraan en die persoon in kwestie helemaal achteraan.

Gisteren probeerden we een nieuw stuk uit en de euphonium speler had maar een saaie partij.
Zegt die dirigent tegen de gasten die trombone spelen: "Guys, our eupho has nothing to do. Maybe give him a third bone part."

En ineens ging het licht aan.

stemmen maar!

Vandaag een belangrijke dag hier in het land van Oz want het zijn federale verkiezingen!
De Aussies kiezen vandaag een nieuw parlement en senaat, spannend hoor. Dat doen ze elke drie jaar en in 2019 had ik er mij op geen enkele manier mee bezig gehouden, maar nu probeer ik toch de politiek een beetje te volgen. Je weet maar nooit, als we ooit Aussie burger zijn, hebben we immers een stem!

Er zijn hier eigenlijk maar twee grote partijen: de liberalen en de socialisten. De huidige premier Scott Morrison (Scomo voor de Aussies) is liberaal. Zijn grote uitdager van de oppositie is de socialist Anthony Albanese. Dan zijn er nog een hoop kleinere partijen en onafhankelijke kandidaten, maar daar schijnt niemand iets van te verwachten. Je hoort of ziet er nauwelijks iets van - heel raar.
Bij grote debatten op televisie zijn ook alleen Morrison en Albanese uitgenodigd. De andere partijvoorzitters lijken niet te bestaan. Vreemd hoor.

De kiescampagne bestaat hier ook uit twee delen. Enerzijds zet je je eigen beloftes in de verf, anderzijds gooi je met modder naar de tegenkandidaat. Ook heel vreemd.
Er zijn meer modderspotjes dan beloftespotjes op tv. De liberalen hebben een hilarische slogan bedacht (al vind ik dat maar zelf) namelijk: it won't be easy under Albanese.
Ik moet echt ELKE keer lachen als dat op tv komt of als ik daarvan affiches op straat zie!

De socialisten hebben zelf ook hun best gedaan.

Er is de: Can you afford more Morrison?
En: Our nation needs a leader not a liar.
Of: You cannot trust this guy with South Aussie jobs 
En ook: You might vote for {lokale liberaal met naam en foto} but you'll end up with Morrison!

Sporadisch passeert er ook reclame van de groenen of de nationalisten, maar veel zal het niet zijn.

De Aussies hebben stemplicht. En dat niet alleen, ze stemmen met voorkeuren.
Zijn er bijvoorbeeld zeven kandidaten voor je stemdistrict, moet je ze in volgorde zetten van 1 tot 7 naar je persoonlijke voorkeur. Voor de senaat kun je ofwel de partijen in volgorde kiezen (minstens 6 stemmen) of kiezen uit persoonlijk namen (minstens 12 stemmen!).

Ik weet niet zeker wat de voor- en nadelen van zo'n systeem zijn. Ze zeggen hier dat 'geen enkele stem verloren gaat' maar ik denk persoonlijk dat 'er altijd een stem naar liberaal of sociaal gaat' en dat ze dus voor eeuwig in dat twee-partijen-systeem zitten. Ik kan mis zijn.

Hoe de stemmen geteld worden, ga ik niet uitleggen. Dit zijn twee korte filmpjes erover:

filmpje

filmpje

Het is wel bijzonder en anders dan in Belgenland. Beter of slechter, dat weet ik niet, maar in ieder geval helemaal anders dan dat versnipperd politiek landschap en de eeuwigdurende regeringsformaties. Hier ben je een kwartier bezig met cijfertjes te zetten en eindigt het toch altijd voorspelbaar bij de een of de ander.
Wie weet doen we volgende keer zelf mee. Nu is het kijken vanaf de zijlijn. En een beetje lachen.

RIP palmtree

 Voor wie het interesseert, 570 euro heeft dat grapje van de vorige blogpost gekost. Als ik de tracking mag geloven, zit de container wel op de boot en is de boot op de Noordzee. Bijna hier dus, kuchkuch.

De buren hebben hun palmboom omgezaagd.
Dat is nu toch wel het nieuws van de week en triest nieuws ook, want ik vond die palmboom leuk. Hij stond in hun voortuintje dus wij hadden er ook 'geniet' van. Allee ja, ik associeer palmbomen altijd met vakantie, zon en zee. Dus ook al kom je thuis van een drukke werkdag met gillende kinderen op de achterbank en druilerige regen in de lucht, die palmboom maakte veel goed.
En nu is hij weg.
Naar mijn weten was er niks mis met de boom. Misschien is er iets mis met de buren.

Ik wilde graag een foto toevoegen van google streetview zodat iedereen de boom kon bewonderen, maar het is een oude foto en het palmboompje is nog erg klein en roept nog geen vakantiegevoelens op. Helaas.
Gelukkig staan er verderop nog meer palmbomen (van de gemeente). Ik rij er met plezier dagelijks langs. Hopelijk blijven ze er nog lang staan!

containercontrole

 Onze container is nog niet vertrokken of hij heeft al vertraging.
We kregen twee dagen geleden bericht van onze verhuisfirma dat onze container is uitverkoren door de Belgische douane om gescand te worden. Joy.
Dat ding moest dus terug van de kade gehaald worden, naar een andere plek vervoerd, gescand worden en dan weer teruggebracht. Ik weet niet waar we nu intussen juist zitten in het proces, maar het is al wel duidelijk dat we letterlijk de boot gaan missen. Ik weet ook niet hoeveel dat grapje gaat kosten, maar ik weet WEL wie het gaat moeten betalen. *zucht*

Ik vraag me toch af hoe dat scannen juist gaat, of ze dat ding leeghalen of echt in een scanner duwen. Of een hond in loslaten. Weet ik veel. (Dat ze maar de goedkoopste methode kiezen!) Ik weet ook niet zeker wat ze zouden zoeken behalve drugs.
Ik ben benieuwd hoe onze lading gaat arriveren - god weet wanneer - want vorige keer waren er dozen geopend door de Aussie douane. Deze keer zijn er misschien dubbel zoveel dozen geopend, een paar door de Belgische, een paar door de Australische douane. Waarom niet. We zouden maar eens illegaal bezig kunnen zijn!

Wie een gokje wil wagen, is welkom. Er komen 111 dozen. In hoeveel zal geneusd zijn? :-D

Wie de waarheid het best benadert, wint.... een groene sticker van de douane!

helemaal terug

 We zijn veilig in het land van Oz geraakt!
Ze zeggen dat de terugreis sneller gaat dan de heenreis, maar dat blijkt niet van toepassing op vlieguren. Tijdens onze tweede (langste) vlucht zat ik naast een moeder met een babytje op schoot (ik schatte de kleine op een maand of vijf) en voor ons zat een moeder tussen twee jengelende peuters (nog voor het einde van de vlucht had ze met haar man van plaats gewisseld) dus slapen was een pittige uitdaging.

Aangekomen in Oz moesten we natuurlijk eerst en vooral doorheen de douane geraken. Daarvoor moet je een kaart invullen met alles wat je aan te geven hebt (groenten, fruit, zaden, melkproducten, een hoop cash, houten spullen, etc, etc, etc) en als je het niet zeker weet, moet je "ja" kiezen. Heb je iets bij wat niet mag, maar heb je het aangegeven, nemen ze het gewoon in beslag en dat is dan alles. Heb je iets bij wat niet mag en heb je het niet aangegeven, nemen ze het in beslag en krijg je nog een boete bovenop.
Ik had dus veel vakjes "ja" aangekruist met onze goedgevulde snoepkoffer in gedachten en had voor ons alle vijf hetzelfde gedaan. Natuurlijk kwamen er een hoop vragen over wat de inhoud juist was en ik kreeg al meteen (vriendelijk) naar mijn vijs dat minderjarigen geen alcohol mogen meebrengen, dus dat ik dat niet op hun kaart had mogen aanduiden. Maar ja, beter zo dan naar de kant gestuurd te worden omdat er geen kaart is ingevuld voor een van de mannen. Zo waren er meerdere mensen. "Maar die is toch minderjarig?" - "Niks mee te maken, iedereen die het land binnenkomt moet een kaart invullen."
Na alle vragen trokken ze foto's van onze kaarten en paspoorten en ik dacht: "Nu gaat het komen... seffens doen ze die koffer open en dan vallen we door de mand als chocoladenverslaafden." 
Zegt die kerel ineens. "Zien jullie daar die deur met exit? Loop daar maar door. Tot ziens en prettige avond nog."
Waaaaaat???

Die Australische douane daar kun je toch geen touw aan vastknopen!
Om de vijf botten openen die een brief of een pakketje van ons voor niks als een stel paranoide detectieves - komen we daar aan met zevenentwintig kilo eten, kijken ze er niet eens naar!!!

We waren nog niet van onze verbazing bekomen of de laatste hindernis was daar: SA Health.
Ze gaven aan iedereen een COVID sneltest om te doen. Je zou dan verwachten dat zijzelf die test onmiddellijk ter plaatse doen of dat je die test onder toezicht moet uitvoeren of dat je tenminste een soort code krijgt die geregistreerd moet worden of zoiets, maar niets van dat alles. Ze duwden vijf testen in Wouter zijn handen en toen hij uitlegde dat hij en de kinderen pas besmet waren geweest, bleek ik de enige die getest moet worden. Ze keken nog naar onze vaccinatiebewijzen, maar dat was het ook weer.
Ik heb die test gedaan (negatief, allicht), maar ik had 'm net zo goed thuis in de vuilbak kunnen kieperen. Geen haan had ernaar gekraaid.
Van superstreng zijn ze hier naar superlaks gegaan. Het lijkt of ze er meer zijn om de schone schijn op te houden.

De eerste nacht thuis heeft iedereen als een uitgeput blok beton geslapen. De tweede nacht loerde de jetlag om de hoek en werd er wel wat gespookt tussen 2u en 4u. Ik ben in de optimistische veronderstelling dat elke dag en nacht beter zal gaan en we maandag allemaal fris en monter aan het drukke leven kunnen beginnen.
En anders hebben we in ieder geval genoeg Belgisch comfort food liggen!!

bijna terug

 Onze reis in Belgenland zit erop! Zo goed als toch.
Nog een nachtje hier logeren en morgenmiddag gaan we weer op pad. QR194 en QR914 zijn de vluchtnummers voor wie wil tracken. Ik hoop dat onze aanvragen om terug in het land te mogen in orde zijn, anders eindigen we nog in een detentiehotel!

Vandaag zijn ook onze laatste meubels en spullen vertrokken per container!
Dat inpakken en inladen viel nog erg tegen. Vorige keer was er zes man om de klus te klaren en was het supersnel in orde, maar nu kwamen er maar twee werklui opdagen en duurde het de hele dag.
Behalve wat spullen om te kuisen, is ons huisje nu leeg! Heel raar.
Wie nog wat meer wil tracken, UACU3313789 is onze containernummer.

De container krijgt maar een dag voorsprong, morgen vertrekken we zelf.
Behalve de gebruikelijke zooi, nemen we een volle koffer van 23 kilo aan chocolade mee terug!

Dingen die mij hier verbaasd hebben:
- het ver-schrik-ke-lij-ke verkeer hier
- het superschattige en veelvuldige gebruik van alle verkleinwoordjes in het Vlaams - ik heb me voorgenomen dat ook weer meer te gaan gebruiken
- dat er veel horeca dicht is op maandag (what the hell??)
- dat veel dingen hier zo verschrikkelijk duur zijn

We hebben niet alles kunnen doen wat we wilden doen en ook niet iedereen gezien die we wilden zien. De planning liep soms in het honderd en er waren te weinig dagen om iets te plannen om te beginnen. We hadden moeten weten dat je drie jaar niet kunt inhalen op drie weken.

Als het leven een beetje meezit, zijn we er volgend jaar weer. De "to do" en "to see" lijsten recycleren we.
Maar eerst, terug naar huis in het land van Oz! :-)

naar hier en daar

Wouter en ik zijn nog steeds de zooi in ons oud huisje aan het wegwerken, maar we zijn er nu bijna doorheen!

Gelukkig hebben we intussen ook nog leuke dingen gedaan, zoals nog wat geocaches gaan zoeken in Beerse. We hadden hierbij gezelschap van Blacky en zijn baasje (en ex-baasje van Wouter) Hugo. Hugo scoorde punten bij de kinderen door chocomelk en koffiekoeken mee te nemen, maar Blacky bleef de populairste.
Joachim lustte de pudding van de koffiekoek niet! Onvoorstelbaar - het was duidelijk hoog tijd nog wat Belgische cuisine aan de mannen aan te bieden.
We vonden met z'n allen de hele serie caches, Wouter was zelfs zo gedreven dat hij ervoor in het water sukkelde...

De dag later deden we nog een toeristending en bezochten we de Zoo van Antwerpen met de trein.
De Belgische trein was weer een hele belevenis voor de kinderen en ze plakten tegen het venster, kijkend naar de Vlaamse landschappen.
In de Zoo zelf wilden ze vooral de Australische dieren zien, waarom is me een raadsel. Misschien om nog iets bekends van thuis te zien, haha.

Verder hebben we intussen ook een contract getekend met een makelaar, zodat ons oude huisje binnenkort te koop kan staan!
Spannende tijden. :-)

op stap in een vreemd land

 We zijn toeristen in ons vaderland.

Wouter en ik zijn al uren bezig geweest met het ontruimen van ons huis in Arendonk. Het staat nog vol zooi, rommel, spul en prullen en dat moet eruit voor we het kunnen verkopen. Het tuintje is veranderd in een woud.
Tussendoor proberen we dan zoveel mogelijk volk te zien dat we al drie jaar (of langer) niet meer gezien hebben. We hebben een kalender die uitpuilt van de afspraken.

Rechts rijden is raar. Ik ben al twee keer aan de verkeerde kant van de weg terecht gekomen, maar slechts heel eventjes en in een verwaarloosbare (al zeg ik het maar zelf) context. Dus dat valt allemaal mee! :-)

Het Vlaams is een heerlijke taal!!!!
Ik had niet verwacht dat het zo'n impact zou hebben, maar die eerste week hier moest ik met iedereen lachen met hun Vlaamse gepraat. Die overdreven intentie elke letter uit te spreken. Die prachtige rollende R. De zingende zinnen. Wat bijzonder allemaal!!
Ik geraakte niet uitgelachen met dat gekke taaltje! :-D

We hebben al gehoord dat ons jongens niet altijd zo verstaanbaar zijn en een duidelijk Engels accent hebben. Het zal wel zijn, maar dat hoor ik dan weer niet. :)

De kinderen doen echt hun best hier in het Nederlands, maar soms is het een inspanning en soms begrijpen ze het allemaal ook niet.
Een slaatje kip Andalouse stond hier op tafel. Waarop Benjamin: "W(h)at? Kip on the loose?" lol

Joachim zijn breintje draait op volle toeren en hij zei ons vanmorgen dat hij er zelfs over gedroomd had. Dat hij na drie weeks Belgium wel excellent Dutch kon praten, maar dat hij dan al het English was vergeten. De duts.

Voor de kinderen is (bijna) alles nieuw. Nieuwe mensen leren kennen, op nieuwe plaatsen komen, nieuw eten uitproberen (gehakt en kriekjes: goedgekeurd - witloof en hesp in de oven: afgekeurd). Als we voorbij oude plaatsen komen zoals ons huis in Arendonk of hun oude school in Arendonk, zijn de blikken leeg en is de interesse matig.
Verwend worden door iedereen is de topprioriteit voor de kinderen. :-) 

Vandaag zijn we nog wat Belgische caches gaan zoeken en nadien een frietje gehaald bij de frituur. Een hele belevenis voor ons, toeristen!

Met onze aapjes in Apenland!!

(c) Benjamin
 

(c) Sanne

Effe wennen aan de ijzige koude.

Culinaire geneugten! :)

 

Bijna

 Vandaag hebben we enkele dingen gedaan die niet zo gebruikelijk zijn voor een typische zondag.

Zoals vijftien attesten opzoeken en afprinten in viervoud.

Zoals grote koffers na drie jaar uit de garage halen en stofzuigen (zodat niemand straks een dode kakkerlak in z'n ondergoed vindt).

Zoals gigantisch veel geld uitgeven aan winterkleding (ik zeg steeds maar dat Jonathan moet stoppen met groeien, maar hij luistert niet) en aan Aussie snoep (we eten het weer met plezier zelf op als we er weer niet geraken).

Spannende tijden!!!!

Seven!

 Onze jongste held is zeven geworden!!

Hij verjaarde op woensdag, een gewone doordeweekse schooldag. 's Avonds zijn we wel uit eten geweest, naar een restaurant dat hijzelf gekozen had. Natuurlijk waren er ook cadeautjes en gelukkig vielen die in de smaak, want op de vraag "Wat krijg je graag?" had hij geantwoord: "Veel."

Kwantiteit boven kwaliteit zal voor veel zevenjarigen nog wel een ding zijn.

Vandaag, zaterdag, zijn we het dan "echt" gaan vieren.

We zijn gaan laser shoten!

Ik had het nog nooit gedaan en de plaats waar we geweest zijn, was nog niemand geweest, maar het was er tof!

Het was best een grote ruimte met twee verdiepingen en tijdens onze laatste ronde was het hele spel voor ons! :-)

Tussendoor was er tijd voor snoep en later thuis hadden we taart, dus de dag was helemaal geslaagd!!

controle!!

 We zijn bijna doorheen onze iso. Iedereen is vrij, behalve ik.
Wie besmet is, moet zeven dagen thuis blijven. Iemand van hetzelfde huishouden die negatief test, veertien.
Logica? Die is zoek.
De kinderen zijn naar school, Wouter kan terug naar het werk en ik zit hier dan nog steeds thuis. Mijn kranig immuunsysteem wordt beloond met verveling. Gelukkig is tijd verlummelen een kunst die ik steeds beter onder de knie krijg en gelukkig ben ik altijd bereid om regels met ruimte te interpreteren.

De overheid weet uiteindelijk helemaal niet dat ik moet isoleren, in tegenstelling tot wie zich positief gemeld heeft - zoals Wouter!
De laatste dag van zijn isolatie was er 's middags telefoon voor Wouter. Om te horen hoe het was. Om te vragen waar hij was. En of hij dan ook even naar buiten wilde komen zwaaien. En het was niet te schatten, maar buiten stond een witte wagen met daarop "SA State Protection" en die mannen kwamen dus kijken of Wouter inderdaad thuis was!!!
Ontsnappen we mooi aan een boete van duizend dollar! (zo'n 660 euro) Geen wonder dat de meeste Aussies zo braaf zijn...!