maandag reisdag

Vorige week maandag was het dan zover: onze vakantie naar Tasmania!!
Het is ons daar zeeeeeer goed bevallen, Tasmania is prachtig mooi en we hebben maar een halve reden nodig of we verhuizen naar ginder. :-D

Je kunt in principe met de auto en de ferry naar Tasmania, maar dan zouden we ruim 20 uur onderweg zijn vanuit Adelaide, dus per vliegtuig leek ons net iets handiger.
We vertrokken maandagochtend en vertrokken thuis mooi op tijd, alleen hadden Wouter en ik geen rekening gehouden met het feit dat er misschien wel iets van ochtendspits rond Adelaide stad zou kunnen staan. De weg naar het vliegveld ging tergend traag met klamme handen en uiteindelijk gooiden we de auto ergens neer op de parking - goed genoeg wetend dat we hem na zes dagen amper terug zouden kunnen vinden - en deden we nog een spurtje naar de vertrekhal.
Gelukkig ging daar alles supervlot en we hadden zelfs een kwartier overschot.

We moesten overstappen in Melbourne en dat bleek een groot vliegveld. Onze tweede vlucht vonden we aanvankelijk niet terug op de vertrekschermen, maar dat bleek uiteindelijk omdat die vanuit een andere terminal vertrok.
Gelukkig was dat gauw genoeg gevonden en na ons middageten in Melbourn zaten we dan op het vliegtuig richting Hobart.

Hobart is de grootste stad van Tasmania, maar is al bij al duidelijk een paar maatjes kleiner dan ons Adelaide. Er zijn maar zes gates en twee bagagebanden, om maar iets te zeggen.
Hier stonden weer overal vuilbakken klaar om al het fruit of ander plantaardig spul weg te gooien. Terwijl wij op de koffers stonden te wachten, kwamen ze rond met een hond die aan alle handbagage kwam snuffelen. Ik weet niet zeker waarop die hond getraind is, maar de douanier kon alvast bij iemand een banaan onderscheppen die anders vast het hele ecosystem van Tasmania vernietigd had.
Ik had mijn rugzak aan mijn voeten staan en de hond in kwestie kwam ernaast zitten. Openmaken dus!
Ik kreeg al schrik dat er ergens een vergeten appel in zat, maar er was niks van eten in de rugzak te vinden. "Gebruiken jullie die rugzak soms om te gaan picknicken?" vroeg de dame van de hond.
Ik zei dus maar van wel, eigenlijk wist ik het niet.
Dat verklaart, zei de douanedame en ze was weer weg.
Kort nadien verschenen alle koffers op de bagageband en toen moest die hond dus over de band lopen en aan elke koffer snuffelen...

En het stomme is, Wouter had zijn rugzak gewoon op zijn rug, daar kon die hond dus niet bij EN ER ZATEN EEN PAAR APPELS IN.
Lap, de hele fruitteelt van Tasmania om zeep.

Zo onschuldig mogelijk pikten wij de koffers van de band en haalden we onze huurauto op.
Tasmania is groot (zo groot als Belgieje en Nederland tesamen volgens een van onze boekjes) en het openbaar vervoer is noppes. Omdat we toch al twee vliegtuigen gedaan hadden op een dag konden we net zo goed onze ecologische voetafdruk nog wat vergroten en dus ook een auto huren.
Het vertrek was al schitterend doordat we minutenlang achter de handrem moesten zoeken. Uiteindelijk bleek dit een pedaal voor de linkervoet te zijn. Waarom ook niet, dan doet die ook nog eens wat.

We reden naar ons eerste huisje, verbaasden ons onderweg over de talloze uitzichten, deden nog ergens wat boodschappen, aten een hapje en dan was het alweer bedtijd voor onze drie schaapjes!

Uitzicht van ons huisje!!

Terug op het vasteland

Safe and sound, home again.
Verslagjes zullen nog wel volgen.

Exploring tasmania

Gisteren op een wiebelend platform hoog in de lucht gestaan en over zwaaiende bruggen gelopen.
Vandaag een Tasmaanse duivel geaaid en stervende glimwormen gezien.

En alles is hier even groen.

Een dag in een notendop

Een onbeklimbare berg, een onberijdbare weg, een onvergetelijke wandeling.

Welcome in tasmania

Geen drugshonden hier, maar fruithonden.

vakantietijd

Ons musicalavontuur zit erop!

Ik heb me heeeel goed geamuseerd, het was echt fijn om te doen.
Ik had nog nooit in een pit gespeeld en had nog nooit in een orkest gespeeld dat tijdens een optreden voor een paar honderd man de dirigent stiekem bekogelt met pindanootjes - maar nu dus wel. :-D

We hadden een spannend moment toen onze dirigent niet kwam opdagen (dat was nog voor de pindanootjes). Vrijdagavond had hij nog een hele preek gegeven dat we op tijd op onze plek moesten zitten. We moesten inspelen, stemmen en dan weer stil zijn als de deuren openden, dus een uur voor de start van de show was toch wel een goed moment om aanwezig te zijn.
Zaterdagmiddag, een half uur voor de start, belt meneer dat hij "onderweg" is en "waarschijnlijk" wel op tijd zal arriveren.
Een half uur later gaan de deuren dicht, het licht uit en start het koor met zingen. Een Chinese vrijwilliger stond al vooraan met zwetende handen, maar op dat moment kwam onze dirigent dan toch de pit in geklommen, zijn weg zoekend in het donker. Ik denk dat hij nog dertig seconden op overschot had voor wij moesten beginnen spelen...

De acteurs hebben het trouwens ook schitterend gedaan! Er liep geregeld wat mis, maar dat is altijd opgelost geraakt zonder dat het publiek veel in de gaten had.
Hier en daar liep de zang niet helemaal synchroon met onze begeleiding, maar we hebben ons altijd soepel opgesteld en de zaak kunnen redden.
Een keer hebben de acteurs trouwens ons moeten redden... Er moest een zangnummer beginnen, maar wij als orkest moesten starten. De cue voor onze dirigent was een zin gesproken op het podium: "Take the world off your shoulders. Relax."
Maar onze dirigent was een beetje te relaxed en zat maar wat te dromen. Bijna alle muzikanten zaten startklaar want wij kenden die cues natuurlijk ook, maar de dirigent bougeerde niet. Toen hoorden we van boven: "You are not RELAXING. Why don't you RELAX?"
En toen gaf iemand de dirigent een por en schoot hij toch maar in actie. :-D
Na vier intensieve dagen kan een mens al eens moe zijn!

En vanaf vandaag begint de eerste schoolvakantie van ons jongens!

Van eind januari tot nu hebben ze af en toe wel vrije dagen gehad, maar nooit een echte vakantie. Nu hebben ze twee weken vrij.
Ik heb eens rondgehoord, maar deze vakantie heeft precies niet echt een naam. Hoogstens term 1 holiday.

Ik heb nu zelf ook een weekje vakantie genomen en natuurlijk gaan we dus weer onze koffers pakken!!
Morgenvroeg zitten we op het vliegtuig naar Tasmania! Of Tazzie, zoals de Aussies het zelf noemen. We gaan er een auto huren en veel verkennen!

Onze laptop is nog altijd kaduuk, dus dat wordt een week zonder tekst, want alles letter voor letter typen op de telefoon is te veel gevraagd. Met wat chance volgt wel hier en daar een foto. ;-)


Tot slot nog enige wijze woorden van onze Jonathan.
Vanavond was hij aan het skypen met een vriendje en die vroeg of Jonathan al wat Engels kende en of Jonathan hem dan ook Engels wilde leren. "Ok," zei Jonathan en het Engels dat hij zijn vriendje vervolgens aanleerde, was "Can I have a cookie please?".

follow ev'ry rainbow

We zitten hier middenin onze musicalmarathon!

Het harmonieorkest waarin ik nu speel  heeft goede banden met een plaatselijk jeugdtheater met als gevolg dat we deze dagen hun musicalvoorstelling begeleiden. Vier voorstellingen gaan we spelen!

The Sound of Music doen ze dit jaar! Daar zitten bekende oorwurmers in zoals do-re-mi (of re-mi-fa voor ons klarinetjes, toch raar soms), Edelweiss of het gejodel, maar wij moeten ook spelen terwijl ze het decor veranderen of ook tijdens de dialogen om die meer kleur te geven. Kortom, we spelen bijna de ganse tijd.
Sommige muzikanten hebben minder om handen, maar een klarinet is natuurlijk redelijk onmisbaar en dus heb ik een boek van 61 pagina's muziek. Eenenzestig!
Er zijn twee volledige dress rehearsals en vier voorstellingen dus dat is zes keer dat hele boek spelen op vier dagen tijd! Ik denk dat mijn kaken daarna uit mekaar vallen.

Er doen twee pianisten mee (op een keyboard), vier violisten en een cellist en dus dit maakt samen een klein, maar volledig orkest. We zitten dan met z'n allen in de pit bovenop mekaar. Ik heb een fluit tegen mijn neus en een trombone tegen mijn rug. Het is anders wel gezellig met een dirigent die met een soort starwars-lichtzwaard wappert en de jeugdige zangers die op elk moment wat willekeurige maten kunnen overslaan. Mogelijkheden voor improvisatie en flexibiliteit zijn altijd een pluspunt. Ik heb een paar kleine solo's - altijd leuk - jammer van de zes kruisen aan de sleutel, haha.

Medeklarinettist: "This B sharp is so annoying. I never know how to play it."
Ikke: "I wrote it here. See, it's a do."
Medeklarinettist: "I don't know what a do is either!"
En omdat we de partituur delen zijn er dus veel si kruisen verbeterd zowel in do's als C's. Gelukkig kunnen de aanwijzingen voor R(echts) en L(inks) wel door iedereen begrepen worden, anders werd het helemaal een knoeiboel!
Muziek mag dan een universele taal zijn, het is soms moeilijk om te lezen. ;-)

Belangrijkste les van vandaag: altijd het lichtje van de pupiter laten branden.
Ik dacht slim te zijn en batterijen te sparen door het lichtje uit te doen als er genoeg licht vanop het podium kwam. Dat bleek ook te werken, totdat dan het licht volledig werd uitgedraaid terwijl wij aan het spelen waren en ik moest erkennen dat ik mijn 61 bladzijden niet uit het hoofd kende.
De batterijen zullen het gewoon zes keer moeten volhouden! :-D

We maken in ieder geval veel plezier EN ik heb nu een t-shirt dat past en op iets trekt!

 

 

Familieleden van cast of crew krijgen trouwens 10% korting op tickets dus zeker komen luisteren hoor!

go go team red - on the beach

Woensdagavond was het oudercontact op school.
We hadden hier met spanning naar uit gekeken en uiteindelijk kregen we niets dan goed nieuws. Ons jongens doen dat goed, ze vorderen snel (de een nog sneller dan de ander), ze hebben vriendjes (elk van hun eigen leeftijd) en ze gedragen zich prima. We konden hun werkschriften inkijken en zagen zelfs al hele zinnen in het Engels daar verschijnen. We hadden al gemerkt dat Benjamin en Jonathan soms onder elkaar ook Engels spreken, maar ik had geen flauw benul dat hun spelling ook al goed genoeg was om zelf iets te schrijven. Heel goed nieuws dus en wij weeral trots!!

Ik ben bij momenten wel wat ongerust over de achterstand die ze oplopen met bijvoorbeeld rekenen, maar de juf zei dat ze zoiets van alle ouders hoorde en dat het rekenen nog wel aan bod zou komen. Tja... Ik zal haar maar geloven zeker. :-)

Twee dagen later zou het sportdag zijn en ons jongens waren ingedeeld bij het rode team. De juf zei dat ze een rood t-shirt mochten dragen, maar dat we het niet speciaal moesten gaan kopen. Sportschoenen hadden ze zeker wel nodig.

Nu hadden we nog wel rode t-shirts liggen, maar geen schoenen meer. De schoenen van Benjamin bleken stuk en die van Jonathan te klein (dat is dus wel degelijk een mijlpaal en de aller-allereerste keer dat Jonathan nieuwe schoenen nodig heeft omdat ze te klein zijn (meestal zijn ze stuk). Het kan natuurlijk helpen dat hij al sinds 20 december nooit meer schoenen heeft gedragen, maar steeds sandalen).
Na het oudercontact reden we dus door naar de winkel om schoenen te kopen en dat bleek nog een hele uitdaging.

We konden totaal niet volgen hoe dat nu in de haak zat met de schoenmaten en er zat niks anders op dan op het zicht te gokken en dan maar te passen.

Hiermee kwamen we thuis:
Jonathan size 13-6:  1
Benjamin size 13-6:  13
Joachim size 6-12:  7

Ja, ik had ook een zoektocht nodig op internet om dat achteraf te kunnen verklaren en ik kan alleen maar concluderen dat die Aussies knettergek zijn!

Soit, ze hadden schoenen om te sporten en voor de koude dagen als die er ooit komen.

Er mochten supporters komen kijken naar de sportdag en dus waren Wouter en Joachim ook van de partij. Wouter had Joachim ook in een rood t-shirt gestoken en maar goed ook, want de juf hechtte misschien niet veel belang aan de ploegkleuren, de andere ouders wel. Er waren heel wat attributen in de juiste teamkleur en sommige kinderen hadden zelfs een gekleurd kapsel.

Uiteindelijk hadden ons mannen zeker een fijne dag, ook al was Benjamin 's avonds een beetje verontwaardigd omdat hij helemaal niks nieuws geleerd had. :-)

Zaterdag was hier een schitterend zonnige dag en reden we nog eens een keertje naar het strand! Deze keer trokken we naar Semaphore Beach. We hadden gehoord dat het redelijk toeristisch was met een stoomtrein, minigolf, reuzenrad enzovoort, maar eigenlijk was het er doodkalm. Misschien dat de Aussies zelf de zee al helemaal beu zijn.

Het was een mooi strand vol schelpen en krabbetjes. Er was ook een steiger die tot ver in zee liep waaronder Wouter dan in de schaduw kon zitten. De kinderen bouwden met onverminderd enthousiasme het ene zandkasteel na het andere dat telkens overspoeld werd door de oceaan. Ze vonden ook veel dode krabbetjes en krabbenpoten die ze dan samenlegden tot een soort frankensteinkrab. Ze waren verontwaardigd dat die niet mee naar huis mocht.

Om de dag af te sluiten aten we frietjes in een restaurantje op de dijk met zicht op de zonsondergang.
Je weet immers nooit wanneer de herfst gaat beginnen, dus we profiteren van de laatste (?) mooie dagen!

Sydney from the sky

Paasmaandag was weeral onze laatste dag in Sydney...
We hadden pas 's avonds een vlucht naar huis dus lieten onze bagage veilig achter en trokken terug met de trein de stad in.

Het werd een tripje naar de Sydney Tower!
Het hoogste punt van de stad met een uitzicht van 360 graden. Met een supersnelle oorploppende lift trokken we naar boven en daar hadden we inderdaad prachtige uitzichten. De eerste minuten was Joachim een beetje bang, maar nadien rende hij ook vrolijk rond.
Het was er absoluut de moeite!

 

 

 

 

De namiddag brachten we door in het Sydney Observatory waar we wat konden bijleren over telescopen, planeten en sterren. Het was niet zo groot, maar wel mooi.

 

 

Voor we het wisten was het alweer tijd om terug te keren. Eerst onze bagage ophalen en dan met de taxi terug naar de luchthaven.
Het inchecken daar verliep minder vlot want er werkte maar een van de tien kiosken. Dat werd dus toch maar aanschuiven en inchecken aan de balie. Nog een hapje eten en dan het vliegtuig op.

 

Onze plichtsbewuste passagier was helemaal niet moe, maar we waren amper in de lucht of meneer kwam op mijn schoot liggen en hij heeft de hele vliegreis geslapen.

Bij de landing op Adelaide werd er trouwens omgeroepen dat we alles wat we mee hadden van fruit in de vuilbak moesten gooien op vraag van de overheid van South Australia.
Euh... wat???
We hadden nog wat appels bij die we hadden gekocht in Sydney, maar die hebben we natuurlijk helemaal niet weggesmeten.  Fruit van het buitenland tot daar aan toe, maar fruit van gewoon een andere staat vond ik nu lichtjes overdreven. We zijn de grote, gele vuilnisbakken dus gewoon voorbijgelopen...
(als hier straks een van die gemene fruitvliegen een oogst van duizenden hectaren fruit vernietigt, hebben wij het dus gedaan)
(ik weet niet zeker of dit eigenlijk nog erger of juist minder erg is dan het illegale kersenpittenkussen)

Terug thuis was het snel de bedjes in!
En nu maar aftellen naar de volgende vakantie....! :-D

paasbilby en blauwe bergen

Zondagochtend om 6u 's morgens: "Mamaaaaaaa, er liggen overal paaseitjes!!"

Toch straf dat die paashaas wist dat wij in Sydney op vakantie waren... Of nee, hier is het geen paashaas, maar een paasbilby. Ik weet ook niet juist hoe het in de haak zit want de Aussies kennen duidelijk wel de Easter Bunny, maar het schijnt de bilby te zijn die de eitjes komt verstoppen of zoiets. Zo hebben de mannen het alleszins op school geleerd. Wie zijn wij om hen tegen te spreken?
Ons appartement lag op de tweede verdieping, maar Benjamin ontdekte een gat in het terras en was stellig dat de bilby langs daar naar binnen was gekomen. Dus nogmaals, wie zijn wij om hen tegen te spreken?

En juist die nacht was het winteruur dan begonnen... Voor sommige mensen een nacht die een uur langer duurt, voor ouders met jonge kinderen gewoon een dag die een uur langer duurt. :-D

Op zondag stond een bezoek aan de Blue Mountains op het programma. Dit is een redelijk gigantisch natuurpark dus we hadden moeten kiezen welk deel haalbaar was om te bezoeken zonder een auto te moeten huren en zonder te lang onderweg te zijn met de trein.
Uiteindelijk presteerden we het nog om te laat uit de trein te stappen. Toen deze stil stond aan ons station dachten we dat we gewoon ergens in de bossen waren. We stapten dus maar een halte verder uit en namen de trein eventjes terug. :-)

We hadden een wandelroute gevonden dwars door de bossen, langs een klein riviertje, op weg naar een oude grot van de Aboriginals. Het was een heel mooie wandelweg met veel geklauter over rotsen en enkele wankele bruggetjes om over te steken. De jongens hebben dat heel goed en met veel plezier gedaan. We zijn uiteindelijk wel vervroegd teruggedraaid, ook al beweerde Joachim luidkeels dat hij NIET MOE was, wij dachten toch iets anders.
We hebben de grot dus niet gehaald, maar het was wel een prachtige wandeling.

sydneydingen

De eerste volledige dag in Sydney moesten we natuurlijk speciale Sydney-dingen doen.

We namen de trein en reden over Sydney Harbour Bridge. Daar stapten we uit en wandelden we over de brug terug richting centrum.
Ik probeerde de mannen uit te leggen dat ze nu over een heel, heel, heel beroemde brug liepen en dat het operagebouw even verderop ook heel, heel, heel beroemd was, maar het lukte niet zo echt. Ik kon moeilijk uitleggen wat 'beroemd' nu eigenlijk betekende of wat een 'operagebouw' nu eigenlijk was. Het concept van een brug kenden ze wel, dat was toch iets.

Het uitzicht was ook schitterend genoeg!
De haven vol bootjes, de stad errond en veel groen.

 

Het is te zeggen, het uitzicht was schitterend genoeg als je doorheen de tralies keek,

 

want wie over Sydney Harbour Bridge loopt, ziet eigenlijk dit:

 

Elke zelfdestructieve gedachte om voor het verkeer of in het water te springen kun je dus wel vergeten.

We wandelden verder langs Circular Quay waar het een levendige drukte was en waar vroeger de beruchte First Fleet aanmeerde. Er was een Belgian Chocolate Bar!
De jongens vonden de bootjes allemaal wel mooi en een groot cruiseschip dat er lag best indrukwekkend, maar toen kregen ze plots alle drie honger en moesten ze DRINGEND eten hebben! We kregen een driestemmig koor aan protesten tot we maar gauw ergens op een terrasje ploften.

Daarna kuierden we rond in de botanische tuin van Sydney en die is een aanrader. Het is er mooi, groot en rustig en je hebt schitterende uitzichten over de haven.

 

 

 

Tot slot gingen we nog langs het beruchte operagebouw, waar ons mannen gewillig op de foto gingen staan omdat ik het zo belangrijk vond. :-)

 

(verslagjes van zondag en maandag volgen nog)

dino's in Sydney

Met Pasen hebben de Aussies ook een lang weekend!
Goede vrijdag is een feestdag en paasmaandag ook. In Tasmania doen ze nog beter, want daar hebben ze zelfs paasdinsdag als feestdag. Een mens kan bezig blijven...!

We hadden dus vier dagen vrij en dus was het tijd voor een weekendje weg.
Naar Sydney!!

We vertrokken vrijdagochtend en de jongens waren dolenthousiast dat ze nog een keer in het vliegtuig mochten zitten. Groot was de teleurstelling toen bleek dat ze geen tv-scherm voor hun neus hadden. Er was in flight entertainment, maar dat was op een app en met twee telefoons voor drie kinderen was dat dus niet te doen.
Gelukkig duurde de vlucht niet erg lang en ze kregen onderweg ook nog een speciaal koekje en dat maakte toch iets goed.

Zo'n binnenlandse vlucht stelt trouwens niets voor. Er was wel controle van de bagage, maar niemand vroeg ooit naar onze paspoorten. Je doet wat je niet laten kunt als je eenmaal het land in bent.

We landden vlotjes en bij het uitstappen voelden we meteen dat het in Sydney duidelijk een paar graden warmer was!

Nog even op de koffers wachten en dan met de (maxi)taxi naar ons appartementje.

We hadden een appartementje in Wolli Creek dat buiten het centrum ligt, maar we zaten vlakbij het treinstation en op een kwartier waren we in hartje Sydney.

Een mens zou het bijna vergeten, maar het was wel degelijk Joachim zijn verjaardag en dus was het eerste werk ter plaatse om cadeautjes uit te pakken!

We hadden een paar voorstellen gedaan om in de namiddag te doen en Joachim had gekozen om dino's te gaan kijken.

We trokken dus naar het Australian Museum!

Adelaide heeft een ook Australian Museum, maar net zoals Sydney duidelijk een paar maatjes groter is dan Adelaide, zo was ook dit museum duidelijk een paar maatjes groter. We hadden niet eens tijd om alles te doen... Het was wel heel kindvriendelijk met veel interactieve schermpjes, puzzels, dingen om te voelen enzovoort.
Uiteindelijk deden we de leukste zalen zoals de dino's en de gevaarlijke Aussie beestjes en ook de tijdelijke tentoonstelling met mammoeten. Die zijn (nog) nooit in Australia gevonden, zo blijkt, maar ze hadden er een paar overgevlogen uit andere delen van de wereld.
Jonathan en Benjam vonden het schitterend. Joachim vond de dino's soms een maatje te groot...

 

zelf een skelet opgraven

 

 

samen met broer lukt het wel

 

puzzelen

 

zelf een slurf bedienen

 

Gelukkig waren er wel frietjes en ook een ijsje met smarties als afsluiter. Je wordt tenslotte maar een keer drie jaar!

's Avonds op het appartement bleek dan wel dat de laptop finaal naar de vaantjes was. Hij haperde al enkele weken en de laatste vliegreis was er precies te veel aan. Nu kan ik dus alles op de vaste pc zitten typen, een paar dagen na de feiten! :-D

op de opvang

Afgelopen donderdag was dan Joachim zijn eerste, echte opvangvoormiddag.
Ik hield mijn telefoon de hele voormiddag angstvallig in de gaten, maar er volgde geen berichtje of telefoontje. Joachim had het overleefd! (en de begeleidsters ook...)

Ik was er 's morgens goed op tijd, met name zeven minuten te vroeg. Nu is op tijd verschijnen redelijk uitzonderlijk hier in Australie en te vroeg verschijnen is duidelijk erg afwijkend gedrag. Ik hielp Joachim bij het vinden van een plaatsje voor zijn boekentas, gaf hem een knuffel, legde uit dat papa hem kwam halen en ik was bijna bij de deur, toen de aanwezige kinderverzorgster opmerkte: 'De opvang begint pas om 8u30. Kun je nog even hier blijven?'
Euh... ja dan...
Dus ik bleef zeven minuten netjes staan terwijl Joachim aan een stel puzzels begon die er klaar lagen en de kinderverzorgster achter de computer zat.

Precies om half negen kwamen er nog twee mama's met kindjes binnen. De verzorgster kwam toen van achter haar computer en ging gezellig bij Joachim aan tafel zitten. Ik mocht beschikken.

Ik weet dat ze dol zijn op regeltjes en afspraken, maar soms zijn ze toch raar, die Aussies.

Het was in ieder geval vlot gegaan. Er zouden hier en daar traantjes geweest zijn, maar niks buitensporigs (of ze hadden wel gebeld - daar kunnen we in ieder geval op vertrouwen!!). Joachim had een schilderwerkje mee naar huis en hij bleek bereid nog een keer terug te komen.
Voor dit system van opvang is het nemen wat er overblijft. Komende week is er geen plaats, maar de week nadien kan hij nog eens een halve dag gaan.

Zo bracht onze held zijn laatste dag door als tweejarige! Hij heeft dat heel goed gedaan en we zijn heel trots!!