lente!

 De eerste september en de lente is hier!
Je merkt het aan de warmere ochtenden, de bloesem in de bomen en de aanvallende vogels.
Als we naar hier verhuisden, werden we om de oren geslagen met waarschuwingen voor slangen, spinnen, haaien, krokodillen en giftige kwallen, maar de ECHTE gevaren zijn de vogels in de lente. Noisy miners en Magpies verdedigen hun territorium met verve!
Wouter is al meerdere keren aangevallen als hij met de fiets rondreed. Het wordt tijd om pinnen op zijn fietshelm te laten zetten. Dat hebben veel Aussie fietsers hier, speciaal voor die gevaarlijke vogels!

Ik had hier nog graag wat winterse statistieken gezet, maar ik vind ze niet, dus dat zal voor een andere keer zijn. :-)

We kijken uit naar betere temperaturen en intussen proberen we het veilig te houden. :-)

Boekenweek

 Vorige week was het op school 'boekenweek'. Zoals de naam doet vermoeden, een week ter promotie van het lezen van boeken.
Dat is een jaarlijks wederkerend fenomeen en grappig genoeg is het in alle publieke scholen op hetzelfde moment. Het thema dit jaar was 'dreaming with eyes open'. Een mooie.
Ik weet niet juist wat ze allemaal doen op school die week, maar zeker is wel dat (in alle scholen) de week wordt afgesloten met een dag dat de kinderen verkleed naar school mogen, zogezegd verkleed als personage uit een boek.
We zien dat ook elk jaar in de wachtzaal op het werk. In plaats van kinderen in schooluniform, zitten er kinderen in verkleedkleren.
[Carnaval kennen ze niet. Dit is het enige verkleedmoment dat er hier is.]

Jonathan wilde zich niet verkleden, want hij vond zichzelf te oud voor dat soort onzin.
Benjamin was verkleed als Greg Heffley (hoofdpersonage van boeken die vertaald zijn als 'het leven van een loser'). Dat is een gewone jongen, dus hij was verkleed als gewone jongen en kloeg 's avonds dat niemand geraden had wie hij was.
Voor Joachim hadden we een eenvoudig verkleedpak gekocht in de winkel, hij ging als dinosaurus (meer bepaald een velociraptor).

Hij was zelf dolblij met zijn dinopak. Zijn juf had een foto van hem getrokken en afgeprint en hij heeft die foto op zijn slaapkamerdeur geplakt. Hier slaapt een dino! :-)

https://www.cbca.org.au/cbca-book-week

Staying alive

 Gisteren ben ik weer eens op cursus geweest. "Ah, ha, ha, ha, stayin' alive, stayin' alive" - dat was het thema van de cursus.

Alle artsen hier moeten bijscholingen volgen. Een beetje zoals in la Belgique werkt dat met een puntensysteem verspreid over drie jaren. Elke bijscholing is (afhankelijk van de duur) enkele punten waard en binnen de drie jaar moet je x aantal punten verzameld hebben, anders mag je het komen uitleggen bij een of andere overheidsinstelling.
Het grappige aan dat Australisch systeem is dat iedereen in dezelfde drie jaren zit. Dus je moet niet onthouden of je nu tot december 2022 of tot april 2023 de tijd had om puntjes te scoren, iedereen hier zit in het 20-21-22 triennium. Handig.

Voor de rest is dat systeem, gelijk in la Belgique, even waterdicht als een zeef. Ze zijn nog lakser dan het vorige triennium, want deze keer hebben ze zelfs geen attesten nodig. Vroeger kreeg je een 'attest van aanwezigheid' en dat moest je dan uploaden en telde als bewijs dat je op die bijscholing was (geen bewijs dat je hebt opgelet, nog minder een bewijs dat je wakker bent gebleven). Nu vragen ze zelfs geen attest meer. Vul maar gewoon de punten online in en zie dat de rekening klopt op het einde van de rit. 
Ik ben dan zo'n brave doos die een hoop bijscholingen doet (meestal online) en al ruim over het minimum aantal punten zit.

Iedereen had trouwens een stapel punten 'gratis' gekregen van de overheid. Omdat we het zo moeilijk hadden met de pandemie. Bedankt voor alle bewezen diensten.
Wat een klucht. Geef anders iets nuttigs.

Een ding dat hier wel waardevol is, is de verplichte bijscholing BLS - basic life support. Dat MOET je driejaarlijks doen (voor de rest ligt niemand wakker van de inhoud van de bijscholingen), daar MOET een praktisch gedeelte bij zijn en daar MOET je wel degelijk een attest van hebben.
Logisch. Je doet het niet zo vaak, maar je moet het wel kunnen.

Gisteren heb ik dus de mijne gedaan.
Hoe simpel het allemaal ook is, elke keer lijken ze wel weer iets te veranderen aan de richtlijnen. De instructeur die we gisteren hadden, lag totaal niet wakker van de details. "Plak die electroden maar ergens op en vooral niet te lang nadenken, maar doen!"
Twee minuten reanimeren was ook nergens voor nodig "Je wordt te moe en de techniek wordt slecht, dus je kunt er beter een paar vrienden bij halen!" dus heeft iedereen maar enkele seconden pop Annie onder handen genomen. "Ah, ha, ha, ha, stayin' alive, stayin' alive" - dat is de snelheid waarmee je de borstcompressies doet. :-)

Ik heb de statistieken gisteren te horen gekregen, maar ben ze weeral vergeten. LOL!
In ieder geval kan vroegtijdige reanimatie levens redden. En met wat chance zelfs een leven met heel wat hersenfunctie.
Iedereen dus op tijd opfrissen! :-) 
Ik kan er zelf nu weer drie jaar tegen. :-D

bijna, maar niet helemaal

 Wanneer ik pas begon met raadplegingen te doen in het Engels, floepte ik er regelmatig nog een Nederlands woord tussen. Geheel per ongeluk, omdat het Engels woord net iets dieper zat in mijn geheugen en dan vulde mijn brein gauw de aarzeling op in het Nederlands. Bizar, maar waar.
Dat verbeterde gelukkig al gauw en het Nederlands kwam alleen maar in irrelevante uitroepen van bijvoorbeeld onhandigheid. 'Oeps' of 'oei', wat genoeg lijkt op 'oops' of 'oy', dus dat valt mee.

Gisteren viel ik echter weer compleet door de mand.
Goed dat ik een mondmasker op had, dat vervormt het geluid zo'n beetje en dan valt het minder op.

Ik had een klein jongetje op raadpleging en ik zei tegen hem: "Look, who's that on your shirt? Isn't that Bliksem McQueen?"
Hij keek me raar aan.
Bijna goed, niet helemaal.

nachtje Gawler

 Afgelopen weekend hebben we een nachtje in een B&B in Gawler doorgebracht.
Het oorspronkelijke plan was om zaterdag onze fietsen via de trein in Gawler te krijgen en daar een nachtje te blijven. Op zondag zouden we dan terug naar huis fietsen via een soort fietssnelweg vol geocaches. Het was een mooi plan, maar de werkelijkheid draaide anders uit.
De hele week was het koud, maar droog, maar in het weekend werd regen verwacht. Veel regen. Van zaterdagmiddag tot zondagavond. Bummer. Daarbij kwam dan nog eens dat Benjamin ziek werd (griep, volgens mij) dus dat fietsen werd helemaal niet meer te doen.

We gingen maar gewoon met de auto.
De B&B was heel groot en chic. Er waren verschillende 'suites' rond een schattig binnenpleintje en daar hadden ze zelfs een jacuzzi, maar daar was het nu toch echt te koud voor.
We hadden een pooltafel in het woongedeelte en dat was wel tof! (wel veel stress met een naburige kast die glazen deurtjes had!!)

Zaterdagavond hebben we in een naburig parkje nog wat geocaches gevonden tussen de buien door. 
Zondagochtend hadden we een zalig ontbijt (behalve brood en beleg waren er ontbijtgranen in alle soorten en kleuren, spek, eieren, tomaten, champignons, zelfs bonen in blik!). Daarna reden we met de auto verder door naar Lyndoch en daar zijn we nog caches gaan zoeken.
Het was weer tussen de buien door en soms wandelen door heel drassig gras, dus we gingen nooit ver van onze auto. 's Middags aten we nog iets lekkers bij een plaatselijke bakker, maar in de namiddag gingen we weer op tijd naar huis.

Het was kort, maar toch wel leuk er even tussenuit te zijn.
Natuurlijk is het intussen weer gedaan met regenen en komende zondag is het droog en 19graden.
Je kunt niet alles hebben en we zullen ons trein-fiets-plan een andere keer uitvoeren!

(Zoek mij ;-) )

spullen, spullen, spullen

 Maandag was hier een grote dag, want onze spullen zijn geleverd!!

Ik had onze container natuurlijk in de gaten gehouden met de tracking en wist dat het ding vorige week in Adelaide was aangekomen. Omdat de douane nog z'n werk moest doen, waren de verwachtingen niet al te hoog. De lokale verhuisfirma stuurde wel een mail dat volgens hun timing de meubels maandag geleverd konden worden, maar alles is altijd met een korrel zout te nemen.

En inderdaad, er volgde al gauw een andere mail.
De douane had een verboden object ontdekt, iets met gedroogde bloemen en bessen, en ze hadden graag onze toestemming om dat te vernietigen. Foto in bijlage.
Ik bekeek de foto - en het bleek mijn gedroogd bruidsboeket!!!!

Oh, oh, oh, totaal niet aan gedacht dat dit gevaarlijk spul was en nu had de douane het in beslag genomen!!
Ik zal eerlijk zijn, ik heb de afgelopen 4.5 jaar niet melancholisch zitten mijmeren over mijn oude bruidsboeket, onbereikbaar in een doos in Arendonk, maar het idee dat een slechtgehumeurde douanebeambte het zonder verpinken in een verbrandingsoven zou gooien, stond me nu ook niet aan.

Ik vroeg wat er kon gebeuren en ze gingen het overleggen met het 'plant department' en nog iets laten weten.

De rest was in ieder geval goedgekeurd (ook een vaas met decoratieve houtsplinters en een schoenenkast vol stof en dode spinnen) en werd maandag geleverd.
We hebben al onze lol gehad met ver-schrik-ke-lijk veel zooi en spullen hier in huis. Chaos troef. De kasten moesten terug gemonteerd worden en dat eindigde natuurlijk met een kast zonder achterwand en een achterwand zonder kast.

Ik ben heel blij met al mijn fotoboeken en ingekaderde foto's en een paar boekenseries die ik gemist heb. De kinderen zijn blij met hun volledige slaapkamermeubels. Twee extra computers, een diepvriezer, kleren, beddengoed, spelletjes, tuinmeubels... Ja, we hebben genoeg rommel om heel dat huis hier te vullen!

Gisteren kreeg ik dan een mail over het bruidsboeket. Ze kunnen het behandelen met gammastralen en dan is het veilig voor het Australische ecosysteem. Dat kan wel niet in Adelaide, daarvoor moet het getransporteerd worden naar Melbourne. Ik vermoed dat dat transport gebeurt met een privejet in een verzegelde doos begeleid door een kamikaze in ruimtepak, want dat hele grapje kost 980 dollar!!
Dat was nu NET iets meer dan ik gehoopt had om de douane te betalen, helaas, helaas.

Ach, je weet wat ze zeggen, "love people, use things, because the opposite never works". We zullen van dat geld ns een paar keer goed gaan eten met ons tweetjes en zo ons huwelijk maar redden.

En anders hebben we nu in ieder geval genoeg prullen om van te houden!!

winterverlof

 De wintervakantie is hier begonnen!

Jonathan en Benjamin hebben term 2 bijzonder afgesloten want ze zijn met de school op kamp geweest. Allee ja, het was eigenlijk meer een driedaagse, want ze zijn woensdagvoormiddag vertrokken en vrijdagnamiddag waren ze alweer thuis.
Ze ging naar een soort buitenschool in Arbury (kijk hier) met alle kinderen van jaren 4, 5 en 6. Uiteindelijk maar drie klassen, want het is een kleine school. Als ik het allemaal goed begrepen heb, hebben ze weinig geslapen, maar veel plezier gemaakt. :-)

Aangezien 'alle grote kinderen weg waren' hadden de jongere kinderen vrijdag een pyjamadag op school. Joachim was eigenlijk ziek (flinke verkoudheid), maar heeft zichzelf toch naar school gesleept omdat hij de film en popcorn niet wilde missen, met als resultaat dat hij in de namiddag bij de eerstehulp op een bed in slaap was gevallen. Maar dat was NA de film en dus was het niet erg.

Jonathan heeft deze week ook zijn seniortrui gekregen!!
Dat is hier traditie, dat de oudste kinderen van de school een speciale trui 'krijgen' (ouders moeten kopen) voor hun laatste jaar. Zowel de lagere als de middelbare scholen doen dit. Maanden geleden was de trui besteld en na een hoop vertragingen om onduidelijke redenen was hij er deze week eindelijk! Het ontwerp is door Jonathans klas zelf gekozen.

Ze hadden alle drie ook een uitstekend rapport bij en dat hebben we dan vanavond gevierd met lekker eten. :-)

Nu hebben ze twee weken vakantie en Wouter en ik nemen een paar dagen vrij, maar ze zullen ook naar de buitenschoolse opvang moeten. Nu heb ik hen wel ingeschreven speciaal op de dagen dat die uitstapjes doen, dus dat draagt hopelijk bij tot de vakantiesfeer! :-)

op de groei

"Amai die zijn zo groot geworden!"
Kinderen zijn het rap beu gehoord, maar het alternatief - stoppen met groeien - hebben ze nog veel minder graag.
Ik vond het tof om vorig jaar twee groeifoto's naast (onder) mekaar te hebben en dus trokken we vandaag een derde, een jaar na de tweede. Het lijkt alsof Jonathan me heeft ingehaald, maar nee, nog NET niet! :-)

 

updates

Met bloggen is het zo dat hoe minder vaak je blogt, hoe moeilijker het is te herstarten, want er is gewoon te veel gebeurd. :)
Ik ga dus maar gewoon kort wat updates neerschrijven. :)

We hebben over de jaren al heel wat hechtingen laten doen, maar deze maand hadden we onze eerste breuk. *feestje?* Joachim (natuurlijk Joachim) was onnozel aan het doen met een ander kindje op school, kreeg een duw, viel verkeerd en brak zijn sleutelbeen.
De eerste paar dagen was het doorbijten voor onze jongste held, maar intussen gaat het goed. Bijna TE goed. We hadden controle deze week en de dokter zei dat de mitella nu wel uit mocht en Joachim gooide het ding prompt weg. 's Avonds zei hij: "Mum, it's hard without the sling. Because now I can't remember which shoulder is broken...!"
En vandaag had hij alweer een briefje bij van op school dat hij bij eerste hulp had gezeten want hij had zijn schouder pijn gedaan... Nu hopen wij dat die breuk geneest voor hij weer op de grond ligt!!

Ik ben op weekend geweest naar Mechelen!
Je kunt me gek noemen (heb ik veel te horen gekregen!) maar ik ben naar Belgenland op en af gevlogen. Wij missen al veel door hier te wonen. We missen talloze verjaardagen, jubilees, babyborrels, kerstfeesten, paasfeesten, communiefeesten, lentefeesten, barbecues, etc, etc. We leren daarmee leven, maar er zijn grenzen, en een jeugdvriendin die trouwt dat is nu toch wel serieus over de grens.
Dus ben ik in mijn uppie in het vliegtuig gesprongen en helemaal naar Mechelen gereisd voor dat unieke trouwfeest. Het was zoals verwacht een romantische ceremonie, een heerlijk buffet (durf niet te melden hoe vaak ik langs de dessertjes ben gelopen) en een tof dansfeestje. Natuurlijk ben ik helemaal tot het einde gebleven, want tegen de vroege uurtjes was ik klaarwakker, haha!
De volgende dag nog heerlijk de toerist uitgehangen met Zus en daarna weer terug de vlieger op (samen met een 25kg zware koffer vol Belgische chocolade...).

Jonathan is 12 jaar geworden!
Een soort van mijlpaal, want wij hadden beloofd dat hij voor zijn 12e verjaardag een smartphone zou krijgen. Nu voelt hij zich groot! Hij speelt er spelletjes op en stuurt af en toe onleesbare berichtjes. :-)
Hij wilde graag gaan laser shoten, maar we zullen even wachten tot Joachim zijn sleutelbeen wat beter aan mekaar hangt.

Er is een colourrun geweest op school om fondsen in te zamelen. Jonathan en Benjamin vonden het allemaal niks en kwamen terug met hun witte t-shirt nog helemaal wit. Joachim (die het dan eigenlijk rustig aan moet doen) had de hele regenboog verzameld.

Ik heb een paar dagen terug iets bijzonders gezien op het werk!
Een jongedame kwam eigenlijk voor iets anders, maar vroeg of ik ook even in haar oor wilde kijken, want ze voelde precies een beestje zitten. Een 'beestje in het oor' is een veelvoorkomende klacht, maar meestal is het niks. Wat vocht of wat oorsmeer. Maar deze keer leek er effectief iets met pootjes te zitten! Ik hoopte maar dat het geen teek was...! 
Ik nam een oorlusje om dat beest te vangen en daar kwam het plots uit dat oor gekropen. Het was een spin!! Dus ik gillen, die jongedame gillen en ik was al bijna te laat met die spin te vangen of hij kroop al terug in dat oor!!!
Wat vies - hahaha! Komt toch wel in de top tien van vieze dingen! :-D
Gelukkig had 'm niet gebeten, probeer maar eens een spinnenbeet IN een oor te behandelen...!


Dus er zijn alweer genoeg dingen gebeurd hier, maar bij deze is iedereen weer op de hoogte!

epiphany

 Gisteren had ik me daar toch ineens een epiphany van jewelste, het was een waar wonder.

Ik speel nu toch al bijna drie jaar bij het harmonieorkest de Redbacks, dus ik ken iedereen daar intussen. Met namen ben ik nog wel heel slecht, maar dat ben ik nu eenmaal altijd. Ik probeer ze te leren, maar dat is een oor in, een oor uit. Na een paar jaar ken ik nu eindelijk de houtblazers bij naam, maar de koperblazers blijft een probleem (daar babbel ik nu eenmaal minder mee...).
Nu zit er daar achteraan een zekere Bones. Ik weet niet zeker wie het is, maar de dirigent zegt dan af en toe "Bones, make sure you've got that rhythm right." of iets als "Well done, Bones."
Naar mijn weten heet er niemand met zijn voornaam Bones. Dus ik dacht dat het een achternaam was of een nickname en eerlijk gezegd stelde ik mij daar nooit veel vragen bij. Ter mijner verdediging: ik zit helemaal vooraan en die persoon in kwestie helemaal achteraan.

Gisteren probeerden we een nieuw stuk uit en de euphonium speler had maar een saaie partij.
Zegt die dirigent tegen de gasten die trombone spelen: "Guys, our eupho has nothing to do. Maybe give him a third bone part."

En ineens ging het licht aan.

stemmen maar!

Vandaag een belangrijke dag hier in het land van Oz want het zijn federale verkiezingen!
De Aussies kiezen vandaag een nieuw parlement en senaat, spannend hoor. Dat doen ze elke drie jaar en in 2019 had ik er mij op geen enkele manier mee bezig gehouden, maar nu probeer ik toch de politiek een beetje te volgen. Je weet maar nooit, als we ooit Aussie burger zijn, hebben we immers een stem!

Er zijn hier eigenlijk maar twee grote partijen: de liberalen en de socialisten. De huidige premier Scott Morrison (Scomo voor de Aussies) is liberaal. Zijn grote uitdager van de oppositie is de socialist Anthony Albanese. Dan zijn er nog een hoop kleinere partijen en onafhankelijke kandidaten, maar daar schijnt niemand iets van te verwachten. Je hoort of ziet er nauwelijks iets van - heel raar.
Bij grote debatten op televisie zijn ook alleen Morrison en Albanese uitgenodigd. De andere partijvoorzitters lijken niet te bestaan. Vreemd hoor.

De kiescampagne bestaat hier ook uit twee delen. Enerzijds zet je je eigen beloftes in de verf, anderzijds gooi je met modder naar de tegenkandidaat. Ook heel vreemd.
Er zijn meer modderspotjes dan beloftespotjes op tv. De liberalen hebben een hilarische slogan bedacht (al vind ik dat maar zelf) namelijk: it won't be easy under Albanese.
Ik moet echt ELKE keer lachen als dat op tv komt of als ik daarvan affiches op straat zie!

De socialisten hebben zelf ook hun best gedaan.

Er is de: Can you afford more Morrison?
En: Our nation needs a leader not a liar.
Of: You cannot trust this guy with South Aussie jobs 
En ook: You might vote for {lokale liberaal met naam en foto} but you'll end up with Morrison!

Sporadisch passeert er ook reclame van de groenen of de nationalisten, maar veel zal het niet zijn.

De Aussies hebben stemplicht. En dat niet alleen, ze stemmen met voorkeuren.
Zijn er bijvoorbeeld zeven kandidaten voor je stemdistrict, moet je ze in volgorde zetten van 1 tot 7 naar je persoonlijke voorkeur. Voor de senaat kun je ofwel de partijen in volgorde kiezen (minstens 6 stemmen) of kiezen uit persoonlijk namen (minstens 12 stemmen!).

Ik weet niet zeker wat de voor- en nadelen van zo'n systeem zijn. Ze zeggen hier dat 'geen enkele stem verloren gaat' maar ik denk persoonlijk dat 'er altijd een stem naar liberaal of sociaal gaat' en dat ze dus voor eeuwig in dat twee-partijen-systeem zitten. Ik kan mis zijn.

Hoe de stemmen geteld worden, ga ik niet uitleggen. Dit zijn twee korte filmpjes erover:

filmpje

filmpje

Het is wel bijzonder en anders dan in Belgenland. Beter of slechter, dat weet ik niet, maar in ieder geval helemaal anders dan dat versnipperd politiek landschap en de eeuwigdurende regeringsformaties. Hier ben je een kwartier bezig met cijfertjes te zetten en eindigt het toch altijd voorspelbaar bij de een of de ander.
Wie weet doen we volgende keer zelf mee. Nu is het kijken vanaf de zijlijn. En een beetje lachen.

RIP palmtree

 Voor wie het interesseert, 570 euro heeft dat grapje van de vorige blogpost gekost. Als ik de tracking mag geloven, zit de container wel op de boot en is de boot op de Noordzee. Bijna hier dus, kuchkuch.

De buren hebben hun palmboom omgezaagd.
Dat is nu toch wel het nieuws van de week en triest nieuws ook, want ik vond die palmboom leuk. Hij stond in hun voortuintje dus wij hadden er ook 'geniet' van. Allee ja, ik associeer palmbomen altijd met vakantie, zon en zee. Dus ook al kom je thuis van een drukke werkdag met gillende kinderen op de achterbank en druilerige regen in de lucht, die palmboom maakte veel goed.
En nu is hij weg.
Naar mijn weten was er niks mis met de boom. Misschien is er iets mis met de buren.

Ik wilde graag een foto toevoegen van google streetview zodat iedereen de boom kon bewonderen, maar het is een oude foto en het palmboompje is nog erg klein en roept nog geen vakantiegevoelens op. Helaas.
Gelukkig staan er verderop nog meer palmbomen (van de gemeente). Ik rij er met plezier dagelijks langs. Hopelijk blijven ze er nog lang staan!

containercontrole

 Onze container is nog niet vertrokken of hij heeft al vertraging.
We kregen twee dagen geleden bericht van onze verhuisfirma dat onze container is uitverkoren door de Belgische douane om gescand te worden. Joy.
Dat ding moest dus terug van de kade gehaald worden, naar een andere plek vervoerd, gescand worden en dan weer teruggebracht. Ik weet niet waar we nu intussen juist zitten in het proces, maar het is al wel duidelijk dat we letterlijk de boot gaan missen. Ik weet ook niet hoeveel dat grapje gaat kosten, maar ik weet WEL wie het gaat moeten betalen. *zucht*

Ik vraag me toch af hoe dat scannen juist gaat, of ze dat ding leeghalen of echt in een scanner duwen. Of een hond in loslaten. Weet ik veel. (Dat ze maar de goedkoopste methode kiezen!) Ik weet ook niet zeker wat ze zouden zoeken behalve drugs.
Ik ben benieuwd hoe onze lading gaat arriveren - god weet wanneer - want vorige keer waren er dozen geopend door de Aussie douane. Deze keer zijn er misschien dubbel zoveel dozen geopend, een paar door de Belgische, een paar door de Australische douane. Waarom niet. We zouden maar eens illegaal bezig kunnen zijn!

Wie een gokje wil wagen, is welkom. Er komen 111 dozen. In hoeveel zal geneusd zijn? :-D

Wie de waarheid het best benadert, wint.... een groene sticker van de douane!