opgeladen!

 TADAAAA:

Wij hebben een batterij. :-)

Er liggen hier zonnepanelen op het dak en al sinds we het huis hebben, zijn we aan het zeggen dat we toch eens een batterij moeten installeren. Een batterij, zou toch handig zijn. Een batterij, moeten we eens aanschaffen.
Maar omdat Wouter en ik daar niks over kennen, bleef het bij een vaag plan.

Het was een verkiezingsbelofte van Labour om subsidies te voorzien voor batterijen, dus konden we net zo goed even wachten. Vanaf 1 juni dit jaar waren de subsidies dan beschikbaar en hadden we geen uitstelexcuses meer. Een batterij, zou toch handig zijn. Een batterij, moeten we eens afschaffen.
Maar we kenden er nog altijd niks van.

Na veel vijven, zessen en bewonderenswaardig uitstelgedrag, hebben we er een paar weken terug toch werk van gemaakt. Laten uitrekenen wat voor soort batterij we moesten hebben. Uitzoeken hoe het werkt met de subsidies. Offertes verzamelen. Verkopers spreken. Doorheen tien verschillende aanbiedingen ploeteren. Uiteindelijk een knoop doorhakken en een voorschot betalen.

Vandaag kwamen ze het ding installeren!
Het werd een hete dag vandaag (37graden) dus was er gevraagd of de installateurs vroeg mochten komen, tussen 6u en 6u30. Prima voor ons, we zetten de wekker wel. Om 5u55 ging de wekker en om 6u35 waren ze hier. Typisch.
Tot kort na de middag zijn de mannen aan de slag geweest (waarvan vele uren zonder elektriciteit tot groot drama van ons jongens) en nu zijn we de trotse eigenaars van een batterij!
Er hoort een app bij (natuurlijk!) en dat is eigenlijk heel leuk om te zien hoeveel elektriciteit we verbruiken, hoeveel van de zonnepanelen komt, hoeveel van het net, hoe de batterij het stelt. Allemaal in tekeningen en grafiekjes en heel veel cijfertjes. Leuk speelgoed!

En we zijn er op tijd bij, want vorige week was in het nieuws dat de batterijsubsidies TE populair zijn geworden en het budget van de overheid is er bijna doorheen en dus gaan ze de criteria aanscherpen.

Dubbel blij met de batterij!

deck the hall

 Wouter en ik hebben hard gewerkt met kerst!

Rond een deel van het zwembad liggen stenen, maar rond een ander deel ligt hout. En dat hout ligt er natuurlijk al een paar jaartjes en het heeft hard te lijden van regen, UV-licht en zwembadwater.
Een paar weken terug heb ik me bezig gehouden met te zoeken hoe we voor dat houten dek kunnen zorgen. Blijkt dat hout naast een zwembad best elk jaar behandeld wordt - oeps. Zijn we dus al te laat! Ik amuseerde me met producten opzoeken, producten kopen en dat was het dan weer. Nu hadden we een dag nodig zonder regen, zonder hitte en - vooral dit bleek moeilijk - zonder andere plannen!
Afgelopen donderdag was de dag.
Vijfentwintig graden, geen regen, geen andere verplichtingen.

Wouter en ik hebben het hele terras (een 'vlonder' zou zoiets in het Nederlands zijn??) helemaal gekuist, afgeschrobd, behandeld met een of ander product, afgespoeld en dan twee lagen van zo'n olieachtig product erop gesmeerd. En met die bomen... je draait je rug en er liggen weeral blaadjes! lol

Ik vond de olie een heel moeilijk en ondankbaar product. Elke spat die je niet binnen vijf seconden uitsmeert, verandert in een oranje uitroepteken. Heel anders dan verf. Ik ben ook niet zo'n schilder en ik vind vaak dat alles er beter uitziet als het eenmaal droog is. Bij de olie zag het er erger uit eenmaal het droog was. De tweede laag gaf weinig verbetering.
Op tweede kerstdag waren veel winkels weer open en zijn we nog een pot gaan halen voor een dikke derde laag. 
Het resultaat is nog altijd niet om over naar huis te schrijven.

Pas op, het hout ziet er wel veel gezonder (?) en nieuwer uit. Ik ben blij met mijn 'voor' foto's, want ondanks al mijn gemekker is de kleur veel beter en de glans is terug. Maar als je van dichtbij komt kijken, is de dekking heel onregelmatig.

We gaan het nu zo laten en zullen volgend jaar wel weer een poging wagen! :-)

De conclusie is om gewoon in het zwembad te plonzen en niet te langdurig naar dat hout te kijken. :-)

Voordien:

Tijdens:

Na drie lagen:

(deze oranje plekken zijn van de zon doorheen het gebladerte, niet ons geknoei! - lol)

Het is iets moeilijker te vergelijken doordat de foto's op een andere moment van de dag getrokken zijn,

maar toch hoop ik dat het verschil merkbaar is!

Marcheren in Lobethal

 Afgelopen dinsdag hebben we nog iets bijzonders gedaan: Joachim en ik hebben samen met de band in de kerstparade van Lobethal gespeeld!

De parade van Lobethal is altijd op 23 december en dus de laatste van het jaar. Het is een groot evenement! Lobethal is een klein gat in de heuvels, maar ze hebben een lange traditie van kerstversiering "the lights of Lobethal" wat aantrek heeft en de parade is een belangrijk hoogtepunt. Er zijn ook veel eetstandjes en randanimatie, dus is er is altijd veel publiek!

Dit jaar deed de "junior band" waarin Joachim speelt mee met "the Redbacks" waarin ik speel. We waren dus een grote bende!!

We speelden twee nummers met alleen Redbacks en dan een derde nummer met z'n allen. We moeten altijd alles memoriseren, dus we konden van de junior band (nog) niet te veel vragen voor hun eerste grote parade! :-)

Deze link brengt je naar een Youtube filmpje: klik hier

We zijn te zien vanaf 1:12:40 ongeveer. Naar mij moet je niet kijken. :-P
Joachim komt verderop, aan de linkerkant van het scherm, hij loopt achter een jongeman in t-shirt met een trombone. Je ziet hem zeker een aantal seconden in beeld. :-)

Ik vond het heel bijzonder om te doen! Ook al zag ik 'm niet, het was toch leuk om samen te marcheren!

8 jaar

 Acht jaar in het land van Oz vandaag! :-)

En een stuk of dertig pogingen vooraleer we bovenstaande foto hadden...

Plons!

 Dames en heren,

Met veel trots en genoegen presenteer ik u: helder zwembadwater!!!

Alle waardes op de teststrip terug normaal en het is zo helder dat je een speld op de bodem kunt zien liggen. Ik heb het voor elkaar gekregen zonder als wanhopige deerne naar de winkel te gaan en ik heb ook geen ai of andere braindrain gebruikt.

Freed op m'n eigen!

zomervakantie

 Het schooljaar zit erop hier!

Ons mannen zijn alle drie met een goed rapport thuis gekomen en dus zijn we uit eten gegaan om dat te vieren. Komende week gaan Wouter en ik nog wel gewoon werken en Joachim gaat dus naar de opvang, maar Jonathan en Benjamin kunnen thuis blijven chillen (gamen).

Jonathan is trouwens 'afgestudeerd' van middle school. Ik wist wel dat de eerste drie jaren 'middle school' genoemd werden, maar niet dat daarvan afstuderen echt een ding was.
In ieder geval werden de klassen van jaar 9 (of tenminste iedereen die geslaagd was...) 'uitgenodigd' voor een speciale lunch. Ik zet uitgenodigd tussen aanhalingstekens, want wij ouders moesten er nog wel voor betalen EN zelf heen en weer rijden naar die lunch! En dat middenin de dag, tssss.
Maar goed, middle school zit erop voor Jonathan en in januari start dus kennelijk de echte high school.

Verder is het weer helemaal omgeslagen. We hadden een verschrikkelijk natte en koude lente, maar nu plots is het zomer en keiheet.
Ik zit wel te prossen met het zwembad, het water is wat troebel (godzijdank niet groen). Ik heb al de chlorinator (ken het Nederlands woord niet) uit mekaar gehaald en proper gemaakt, wat ik al heel knap vond van mezelf, en een buslading chloor in het water gestrooid en het is beter, maar nog niet in orde. Even afwachten wat de komende dagen gebeurt, anders ga ik advies vragen in de winkel. Ik wil sprankelend, helder water!

De kerstboom hebben we dit weekend gezet, dus als het zwembadwater nog mee wil, kunnen we straks echt aan de zomervakantie beginnen!!

Hard werken op een regenachtige zondag

 

slangenbeet

 Ik heb gisteren mijn eerste slangenbeet gezien op het werk. Drie hoeraatjes!

Ik dacht eerst dat het vals alarm zou zijn (in zekere zin was het dat ook wel) want vaak denken mensen dat ze door iets heel exotisch gestoken of gebeten zijn, terwijl het waarschijnlijk gewoon een mug was. Niet dat die niet gevaarlijk kunnen zijn, maar het klinkt minder dramatisch.

Het was een 15-jarig meisje en receptie had bij de nota's geschreven: "tetanus injection snake bite" (in feite had ze 'tetius' geschreven, maar ze bedoelde dus tetanus - en dat is inderdaad het niveau dat sommige meisjes hier hebben).

De jongedame in kwestie kwam met haar moeder en een jonger zusje. Ze had wat krassen op haar onderarm die amper zichtbaar waren. "Van een python!" zei ze vol vertrouwen.
Ik vroeg me af hoe ze dat zo zeker kon weten en het verhaal was redelijk... onnozel. Ze hebben bij haar op school een soort 'wildlife centre' en daar was ze met haar zorgleerkracht heen gegaan. De jongedame had een python rond haar nek willen tillen en had er niet beter op gevonden dan het beest vast te pakken bij z'n kop.
Haar moeder gaf me een heel verhaal over de tanende bekwaamheid van de huidige zorgleerkrachten.

Nou de krassen waren heel oppervlakkig dus daar viel weinig aan te doen.
Een python is niet eens giftig dus daar viel ook al niks aan te doen.

"We vonden online dat ze een tetanus spuit moet hebben," zei de moeder.
Ik keek het na, maar het meisje had twee jaar geleden haar prik gehad. Ook niks om te doen.

Binnen tien minuten waren ze weer buiten. Spannend hoor.

regen/heet

 Het weer was dit weekend nogal wisselvallig. Niet dat we hard moeten klagen, want Darwin heeft zaterdag een orkaan over zich heen gekregen, maar toch was het weer hier raar.
Zaterdag regen, regen, regen en een paar onweersbuien bovenop. Zondag stralende zon en meer dan dertig graden.

Zaterdagochtend was het weer tijd voor een kerstparade, deze keer in Norwood. Ze nodigen altijd te veel doedelzakkers uit, de organisatoren van Norwood. Ik veronderstel dat ze doof zijn.
We hadden regen, maar niet al te erg. Het was in de namiddag dat het urenlang met bakken naar beneden denderde.

Vandaag, zondag, hebben we Benjamins verjaardag gevierd.
De jongens mogen altijd kiezen, ofwel een feestje voor vrienden, ofwel iets speciaals doen met ons vijven. En de enige die echt van verjaardagsfeestjes houdt, is Joachim. :-)

We zijn 's morgens gaan ontbijten. Ik had gereserveerd voor een ontbijtbuffet in een hotel in de stad. Te vroeg, volgens ons jongens, die op zondag liever lang en lui in bed liggen.
Het was in ieder geval heel goed eten en er was heel veel keuze!!

We kuierden nog even door de winkelstraat, op zoek naar cadeautjes en daarna gingen we naar een Escape Room. We deden niet echt een escape room, maar een spel buiten. We kregen een laptop mee en een koffer vol puzzels en daarmee deden we een wandeling door de stad. De antwoorden op raadseltjes waren te vinden aan standbeelden of borden onderweg.
Ik had 'gemiddeld' als moeilijkheidsgraad gekozen, maar het was duidelijk te simpel. Het spel duurde 90 minuten en de spelleider had gezegd dat de meeste mensen wel rond 80 minuten klaar waren.
Wij waren klaar op 60 minuten. lol

Terug winkelen dan maar, nog cadeautjes zoeken voor Benjamin van verjaardagsgeld dat hij gekregen had. Intussen was het al flink warm buiten, dus na de lunch (weinig gegeten) reden we maar weer naar huis.
Ik dacht vaagweg nog in de tuin te werken, maar daar was het eigenlijk te heet voor.
Voor zwemmen was het dan weer te koud. Het water was 22 graden volgens de thermometer en daar wilde niemand nog een teen insteken. lol

Morgen weer een hete dag, maar nadien komt de regen weeral. Nog heel even wachten op de zomer!!

14 weetjes

 Wist je dat...

... Benjamin de grootste is hier thuis?
... ik op mijn tenen moet staan en hem nog niet in de ogen kan kijken?
... Benjamin voorlopig nog niet klaar is met groeien?
... hij blijft eten en eten en eten?
... Benjamin elf (11!) boterhammen mee naar school neemt als lunch?
... Benjamin het leuk vindt om bijzondere woorden te leren zoals pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis?
... hij ook weet wat het betekent?
... hij het ook kan spellen?
... hij het Joachim ook heeft leren uitspreken en spellen?
... Benjamin met trots de titel DinoNerd draagt?
... hij bijna 200 dinosaurussoorten uit het hoofd kan afdreunen?
... zijn Engels het beste is van ons thuis?
... hij ook nog het meeste Nederlandstalige boeken leest hier thuis?
... Benjamin twee dagen geleden veertien jaar geworden is?!?

notennieuws

 Vandaag 11 november wordt hier 'Remembrance Day' gevierd. Het is zeker geen groot ding en ook geen officiële feestdag. Niettemin gaat onze harmonie altijd spelen bij de lokale herdenkingsviering. Midden in de voormiddag, dus meestal is er weinig volk omdat iedereen braaf gaat werken, maar ikzelf heb maar een half excuus nodig en ik neem de hele dag vrij.

De viering was buiten aan het oorlogsmonument en er waren wel wat mensen aanwezig. Vooral ouderen en heel veel 'belangrijke mensen' zoals gemeenteraadsleden, vertegenwoordigers van bepaalde instellingen en yada yada.
Met een handjevol muzikanten speelden we dan wat hymns, het volkslied, Waltzing Mathilda - zo de typische dingen. Een moedige trompettist deed ook The Last Post.
We waren niet met veel, maar met genoeg om het soms wat naast de kwestie te laten klinken. De dirigent trok regelmatig aan zijn oor, wat dirigententaal is voor 'dat is hier vals!'. En hoe groter de ogen, hoe valser.

Achteraf komen er natuurlijk altijd mensen dag zeggen en terwijl we aan het opruimen waren, kwam de burgemeester ook handen schudden met de dirigent (de burgemeester heet trouwens Marijke, wat niemand hier kan uitspreken, ze maken er een soort Marikke van). De burgemeester was in ieder geval onder de indruk. "Zo bijzonder," zei ze. "Al die verschillende instrumenten en allemaal zo mooi samen in tune."
We wisselden wat blikken met elkaar want volgens ons moet ze haar gehoor eens laten nakijken - lol.

Afgelopen zaterdag hebben we wel voor heel veel volk gespeeld - en nog goed ook.

Het was tijd voor de grote kerstparade in de stad! Dat is een heel groot evenement waarbij een stoet door de straten van Adelaide trekt, zo'n 3km lang. Zotte mensen zoeken hun favoriete plekje de avond voordien en blijven de hele nacht op straat kamperen.
Als ik het nieuws mag geloven, waren er zo'n 335.000 mensen op straat. Het meeste volk in de afgelopen tien jaar kennelijk. Het blijft heel bijzonder om voor zo'n massa te mogen spelen!!

Nu hadden we natuurlijk flink geoefend. Onze liedjes mooi uit het hoofd gestudeerd en tijdens de repeties buiten op het grasveld gaan marcheren. In weer en wind! Letterlijk - we zijn een keer naar binnen gelopen toen het begon te hagelen.
Op het einde van de parade staan de nieuwsploegen kaar met hun camera's en dan doen we nog eens extra ons best en het resultaat mocht er zijn!!

PS1: Ik loop recht achter de drummajoor wat naar mijn mening de allergemakkelijkste plaats is. :-)
PS2: De commentator beweert dat we soms overseas (buitenland) gaan, maar dat is al van 2013 geleden! Voor mijn tijd helaas.

Spetter pieter pater

 Joachim heeft het zwemseizoen vandaag officieel geopend!

(Of was het Daisy vorige week? 🤔)

Het water is 21°, daar steek ik hooguit een teen in, maar Joachim was er helemaal klaar voor. 😎

Allemaal beestjes

 Zondag was beestjesdag.

Het begon zaterdag in de namiddag, toen een onbekende dame aan de voordeur stond.
"Hebben jullie een hond?" vroeg ze.
Ik zei van niet.
"Oh goed," zei ze. "Want er is zojuist een moedereend met een hoop kuikentjes in jullie tuin gelopen. Daar, langs de zijkant."
Ik piepte langs opzij en inderdaad verderop zat een eend met kleintjes op ons pad.
Oh, schattig, dacht ik.
"Ze kunnen langs achter uit jullie tuin dan?" zei de dame.
Oh... probleem!

Achter onze achtertuin ligt een natuurgebied, maar we hebben geen achterpoortje. Moedereend liep maar heen en weer langs de schutting, op zoek naar een gat dat er niet was. Ze was niet geinteresseerd in onze pogingen om haar terug naar de zijkant te begeleiden. We wisten ook niet of dat eigenlijk wel zou lukken, want haar kuikentjes waren nog erg klein. Omdat we op een heuvel wonen, zijn er drie trappen te doen voor je van de achtertuin naar de voortuin bent en we wisten niet of die kuikens wel zo hoog konden springen.
Shit!
Uiteindelijk begon het te schemeren en besloten we een val te zetten (grote kartonnen doos met eten en water) en het beste te hopen.

We hadden het stuk rondom de schuur afgesloten, maar zondagochtend bleek moedereend (ze heette intussen Daisy) met gevolg dus toch achter de schuur te zitten. Ze had een gat onder de afsluiting gevonden waar de kuikentjes onder pasten, maar zijzelf niet. Om dan zelf erover te vliegen, daar dacht ze niet aan. Wij hadden geen manier het gat groter te maken, want uiteindelijk was het meer een scheur in de beton.
Uiteindelijk legden we een paar stenen op de trap voor de kleintjes en probeerden we hen toch maar naar boven te jagen.
Trap nr 1 - gelukt!! Ze waren een niveau hoger.
Bij het zwembad.
En Daisy dacht: ja, water!
Dus zij erin en die acht kuikentjes erachteraan.
Nee....!
Want die kleintjes konden er misschien wel in, maar ze konden er niet uit! Het was te hoog springen.

Dus Wouter en ik in de weer. Ik een plank vasthouden, Wouter proberen die beestjes richting plank te jagen. Zijn ze er allemaal uit - wij heel trots - denkt Daisy dat ze duidelijk niet op de goede weg was en ze glipt onder het hek door en duikt naar beneden om weer achter het achterste afsluiting heen en weer te dralen. Argh!!
Moesten wij weer terug proberen om hen naar die trap te krijgen.
Al die kuikentjes weer op de trap springen.
Zijn ze er eindelijk, duikt Daisy weer het zwembad in. Urgh!!
De planktruck lukte niet meer, uiteindelijk nam ik gewoon ons net en viste al die kleintjes eruit. Paniek, paniek, terug onder het hek door en weer naar beneden.
Wat een drama's.

Ik had les, dus was weg en het vervolg van het verhaal is zoals Wouter het mij vertelde.
Korte tijd later zaten ze weer in het zwembad. Wouter heeft toen het net gepakt, al die kleintjes gevangen en in een wasmand gedumpt. Vervolgens is hij met die wasmand uit de tuin gelopen. Er vielen kleintjes uit en die heeft Jonathan de andere trappen op geholpen. Daisy viel niet aan, maar rende luid kwakend en met uitpuilende ogen achter Wouter aan.
Wouter is dan met die wasmand met vijf paniekerige kuikens, daarachter paniekerige Daisy, daarachter nog drie paniekerige kuikens, daarachter Jonathan, rondom gelopen en heeft de hele bende afgezet in het natuurgebied achter onze tuin.
Hij zei dat er een aantal grote magpies met hongerige ogen zaten te kijken, maar de hele familie geraakte veilig in de struiken.

Oef!!
Eind goed, al goed. Wouter onze held!

Na het eendenavontuur konden we met een gerust hart middageten en in de namiddag besloten we te gaan wandelen. Het was de laatste dag van de lentevakantie en best mooi weer. Ergens rond de 23graden en bewolkt dus ideaal wandelweer.

We trokken naar Montacue park waar we nog niet eerder waren geweest (we blijven hier maar parken vinden!). Het was maar een korte wandeling (6.4km) maar de eerste twee kilometers was het klimmen, klimmen, klimmen!
De uitzichten waren natuurlijk de moeite!

En beestjes dat we gezien hebben! Kangoeroes. Koala's. Kangoeroes. Nog meer kangoeroes. Weer een koala.
Ik heb een paar filmpjes gemaakt, dat is misschien leuker dan foto's.

The making of:

Op den duur kreeg Jonathan het een beetje op zijn heupen van onze foto's en filmpjes. "Ik wil alleen nog stoppen voor een speciaal dier!!" riep hij uit.
Zoals wat dan?
Nou, een eenhoorn. Als we een eenhoorn tegenkwamen, konden we stoppen voor een foto. Maar anders moesten we gewoon doorwandelen want na twintig kangoeroes en tien koala's had hij het weer gezien.

Een beetje verderop weken we eventjes van het pad af om een geocache te zoeken.
En wat zit er in die cache....

...!!!

(man, we hebben gelachen)

Een kilometer en drie caches later was de wandeling ten einde.
Om het einde van de vakantie te vieren gingen we uit eten.

Nog negen weken en het schooljaar zit erop!
Benjamin spreekt over 'drie weken in het kwadraat' want dat klinkt natuurlijk minder! lol